Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w C. uchyliło decyzję Burmistrza Gminy K. z dnia [...] nr [...] wymierzającą B.Ł. adminstracyjną karę pienieżną w wysokości [...] zł za usunięcie bez zezwolenia [...] sztuk drzew gatunku [...] z części nieruchomości położonej w miejscowości R., działka nr [...] oraz karę w wysokości [...] zł za zniszczenie trawnika o pow. [...] ha na ww. nieruchomości i umorzyło postępowanie.
Pismem z dnia [...] Burmistrz Gminy K. reprezentowany przez pełnomocnika w osobie radcy prawnego wniósł skargę na powyższą decyzję.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w C. wniosło o odrzucenie skargi ze względu na brak legitymacji skargowej Burmistrza Gminy K. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zgodnie z treścią art. 50 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm., zwanej dalej p.p.s.a.) uprawnienie do wniesienia skargi przysługuje każdemu, kto ma w tym interes prawny, a ponadto prokuratorowi, Rzecznikowi Praw Obywatelskich oraz organizacji społecznej w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym. Uprawnionym do wniesienia skargi jest również inny podmiot, któremu ustawy przyznają prawo do wniesienia skargi (art. 50 § 2 p.p.s.a.).
W rozpatrywanej sprawie Burmistrz Gminy K. wniósł skargę na decyzję, którą to Samorządowe Kolegium Odwoławcze w C. uchyliło w całości wydaną przez niego decyzję i umorzyło postępowanie.
Z utrwalonego orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego wynika, że organ gminy, który w pierwszej instancji wydał rozstrzygnięcie w sprawie, nie jest uprawniony do wniesienia skargi do sądu administracyjnego w tej sprawie i to bez względu na przedmiot sprawy i jego rzeczywisty związek z interesem prawnym gminy.
Według art. 28 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 ze zm.) stroną postępowania jest tylko podmiot występujący w danym stosunku administracyjnoprawnym w charakterze administrowanego. Pojęcia strony nie można zaś odnieść do podmiotu występującego w charakterze organu administracyjnego. Dopuszczenie możliwości wniesienia skargi przez organ administracji publicznej, który wydał rozstrzygnięcie w sprawie, nadawałoby temu organowi dwojakie uprawnienia. Z jednej strony uprawnienia władcze w zakresie rozstrzygnięcia, z drugiej zaś - uprawnienia strony, która kwestionuje poprzez skargę takie rozstrzygnięcie (por. postanowienie NSA z dnia 19.10.2000 r., sygn. II SA/Gd 2159/00, LEX 446440). Odnosi się to także do organu I instancji, któremu żaden przepis nie przyznaje uprawnienia do przekształcenia się w określonej fazie postępowania z organu podejmującego władcze rozstrzygnięcia w podmiot kwestionujący takie rozstrzygnięcia w drodze skargi (por. postanowienie NSA z dnia 2 marca 2006 r., sygn. akt II GSK 387/05, LEX nr 197511, zob. także uchwałę SN z dnia 27 lipca 1993 r., sygn. akt III AZP 8/93, publ. OSNPC 1994 r., nr 1, poz. 3).
Należy w tym miejscu zauważyć, że również w orzecznictwie zgodnie przyjmuje się, że w sytuacji, gdy skarga została złożona w sprawie przez organ pierwszej instancji, jest ona niedopuszczalna (zob. postanowienie NSA z dnia 24 stycznia 1997 r., sygn. akt IV SA 802/95, publ. ONSA 1997 r., nr 4, poz. 179).
Mając na względzie powyższe, skargę jako niedopuszczalną należało odrzucić na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 ustawy p.p.s.a. O zwrocie uiszczonego wpisu w całości orzeczono po myśli art. 232 § 1 pkt 1 lit. a) powołanej ustawy.