Uzasadnienie
Rada Miasta C. podjęła w dniu [...] roku uchwałę nr [...] w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla potrzeb połączenia komunikacyjnego projektowanego węzła drogowego na drodze krajowej Nr X (Aleja [...]) z projektowanym północnym korytarzem – połączeniem komunikacyjnym dzielnicy [...] i dzielnicy [...].
W podstawie prawnej uchwały powołano art. 18 ust. 2 pkt 5, art. 40 ust. 1 i art. 42 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t.j. z 2001 r. Dz. U. nr 142, poz. 1591 z zm.) oraz art. 14 ust. 8, art. 15 ust. 2, art. 20 ust. 1, art. 29 ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. nr 80, poz. 717 z zm.).
Wojewoda [...] na podstawie art. 93 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym – za pośrednictwem Rady Miasta C. – złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach – na powyższą uchwałę, jako podjętą z naruszeniem art. 17 pkt 2 i art. 17 pkt 7 litera d w związku z art. 28 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. nr 80, poz. 717 z zm.), wskazując na to naruszenie Wojewoda wniósł o stwierdzenie nieważności zaskarżonej uchwały.
Uzasadniając zarzut naruszenia prawa skarżący podał, że ustalenia planu objętego zaskarżoną uchwałą dotyczą terenów położonych w pasie drogi krajowej nr X, lub przyległego do niego. Ustawa z dnia 21 marca 1985 roku o drogach publicznych (Dz. U. z 2004 r., nr 204, poz. 2086 z zm.) określa, iż centralnym organem administracji rządowej właściwym w sprawach dróg krajowych jest Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad do którego należy m.innymi wykonywanie zadań zarządcy dróg krajowych. Ponieważ zarządcą drogi DK nr X jest Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad powinien on być zawiadomiony o przystąpieniu do sporządzania planu (art. 17 pkt 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym), a projekt planu z nim uzgodniony (art. 17 pkt 7 litera d). Ponieważ Generalny Dyrektor Dróg nie został przez Prezydenta Miasta C. zawiadomiony o przystąpieniu do sporządzania planu, ani nie opiniował projektu planu, to doszło do naruszenia zasad sporządzania planu skutkujących nieważnością podjętej uchwały.
Wojewoda [...] zarzucił nadto niezgodność z prawem § 13 i § 21 kwestionowanej uchwały. W § 13 uchwały dotyczącym przeznaczenia oraz zasad zagospodarowania terenu oznaczonego symbolem U/MN wykluczono lokalizację obiektów handlowych o powierzchni sprzedaży powyżej 400 m2. Zdaniem Wojewody niedopuszczalne jest zapisywanie ustaleń planu przy użyciu parametru "powierzchni sprzedaży" w zastępstwie parametrów urbanistycznych. Ustawodawca w art. 15 ust. 3 pkt 4 ustawy wprowadził możliwość stosowania wskaźnika "powierzchni sprzedaży" tylko w odniesieniu do ustalenia w planie miejscowym terenów rozmieszczenia obiektów handlowych o powierzchni sprzedaży powyżej 2000 m2.
Z kolei w § 21 uchwały, Rada postanowiła, że nie ustala się stawki procentowej z tytułu wzrostu wartości nieruchomości objętych ustaleniami planu, co jest sprzeczne z treścią art. 15 ust. 2 pkt 12 ustawy z 27 marca 2003 roku.
Prezydent Miasta C. w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie.
Wyjaśnił, że droga krajowa nr X przebiegająca w granicach miasta C., która jest miastem na prawach powiatu nie podlega zarządowi Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad, lecz jest zarządzana przez Prezydenta Miasta – zgodnie z art. 19 ustawy z dnia 21 marca 1985 roku o drogach publicznych.
Odnośnie wprowadzenia do ustaleń planu wskaźnika "powierzchni sprzedaży" autor odpowiedzi powołując się na treść art. 15 ust. 2 pkt 6 ustawy i użyty w nim zwrot " w tym" wyraził pogląd o możliwości wprowadzenia przez radę innych wskaźników i parametrów służących zapisowi ustaleń planu niż wymienione w art. 15 ust. 2 pkt 6, o ile rada uzna to za celowe ze względu na uwarunkowania lokalne. Za taką wykładnią art. 15 ust. 2 pkt 6 przemawia także wprowadzenie do ustawy wskaźnika "powierzchni sprzedaży" zdefiniowanego w art. 2 pkt 19 ustawy.
Natomiast brak w § 21 kwestionowanej uchwały stawki procentowej z tytułu wzrostu wartości nieruchomości jest następstwem założenia, iż na obszarze objętym planem nie wystąpi wzrost wartości nieruchomości, co potwierdza prognoza skutków finansowych uchwalenia przedmiotowego planu zagospodarowania przestrzennego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Skarga – zdaniem składu orzekającego – jest tylko w części uzasadniona, a mianowicie w tej w której zarzuca niezgodność z prawem § 13 uchwały dotyczącego przeznaczenia terenu oznaczonego na rysunku planu symbolem U/MN w zakresie, w jakim wyklucza się lokalizację obiektów handlowych o powierzchni sprzedaży powyżej 400 m2.
Zakres przedmiotowy miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego został uregulowany przede wszystkim w art. 15 ust. 2 i ust. 3 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. nr 80, poz. 717 z zm.), dalej powoływanej jako ustawa. Wyliczenie zawarte w art. 15 ust. 2 i ust. 3 ustawy ma charakter wyczerpujący, co oznacza, że rada gminy nie może zamieszczać w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego regulacji dotyczących spraw nie wymienionych w tym przepisie. Z przysługującego gminie władztwa planistycznego (art. 3 ust. 1 w zw. z art. 4 ust. 4 ustawy) nie wynika absolutna swoboda regulacyjna w dziedzinie zagospodarowania przestrzennego. Obowiązujące prawo ustanawia ograniczenia władztwa planistycznego o charakterze materialno – prawnym.
Przede wszystkim miejscowe plany zagospodarowania przestrzennego muszą być zgodne z Konstytucją, a naruszenie tego wymogu uzasadnia stwierdzenie nieważności uchwały rady gminy. Plany te muszą być też zgodne z ustawami regulującymi określone sprawy szczegółowo, a także uwzględniać ogólne zasady określone w art. 1 ustawy.
W planie miejscowym m.innymi określa się parametry i wskaźniki kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu " w tym linie zabudowy, gabaryty obiektów i wskaźniki intensywności zabudowy" (art. 15 ust. 2 pkt 6). Także w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. nr 164, poz. 1587), wydanego na podstawie delegacji ustawowej, wyodrębniono w § 4 pkt 6 ustalenia dotyczące parametrów i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, które powinny zawierać "w szczególności określanie linii zabudowy, wielkości powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki lub terenu, w tym udziału powierzchni czynnej biologicznie, a także gabarytów i wysokości projektowanej zabudowy oraz geometrii dachu".
Użycie w art. 15 ust. 2 pkt 6 ustawy i § 4 pkt 6 powołanego wyżej rozporządzenia zwrotów " w tym" oraz "w szczególności" czyni uprawnionym twierdzenie, że zawarte w tych przepisach parametry i wskaźniki nie stanowią katalogu zamkniętego. Jednakże uzupełnienie tego katalogu przez radę gminy może nastąpić jedynie wskaźnikami i parametrami posiadającymi charakter urbanistyczny, tak jak parametry i wskaźniki objęte art. 15 ust. 2 pkt 6 ustawy i § 4 pkt 6 rozporządzenia, a przede wszystkim uzupełnienie to, a w istocie jego skutki dla ustaleń planu, musi pozostawać w zgodzie z Konstytucją i ustawą.
Wskaźnik powierzchni sprzedaży nie jest wskaźnikiem urbanistycznym, nie służy on kształtowaniu ładu przestrzennego, lecz stanowi instrument ingerencji w konstytucyjnie chronioną zasadę wolności gospodarczej (art. 20, 21, 22 Konstytucji RP) przez wprowadzenie dodatkowego wymogu (kryterium powierzchni sprzedaży) w zakresie np. uzyskania pozwolenia na budowę poprzedzającego rozpoczęcie działalności gospodarczej czy też w zakresie uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia już istniejących obiektów.
Za przyjęciem poglądu, że wskaźnik powierzchni sprzedaży nie służy kształtowaniu ładu przestrzennego przemawia także treść art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy oraz wydane w oparciu o delegacje ustawą rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego - § 1 pkt 1 – 5 i § 2 pkt 3 (Dz. U. 03.164. 1588) oraz rozporządzenie Ministra Infrastruktury z 26 sierpnia 2003 roku w sprawie oznaczeń i nazewnictwa stosowanych w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz w decyzji o warunkach zabudowy - § 2 pkt 3 (Dz. U.
- 03. 164. 1589). Żadnej z tych regulacji prawnych nie jest znane pojęcie wskaźnika "powierzchni sprzedaży".
Wskaźnik ten występuje tylko raz w ustawie, a mianowicie w art. 2 pkt 19, a ustawodawca posługuje się nim wyłącznie w przepisie art. 10 ust. 2 pkt 8 określającym elementy studium i został on wprowadzony na potrzeby tego przepisu. Uzależnienie możliwości budowy obiektów o powierzchni sprzedaży powyżej 2000 m2 od określenia obszarów, na których mogą powstać takie obiekty w studium i w planie miejscowym miało na celu ograniczenie skutków ekonomicznych ich budowy (por. uzasadnienie projektu ustawy z 13 lipca 2000 r. o zmianie ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, wniesionego przez Radę Ministrów, która to ustawa po raz pierwszy wprowadziła szczególne unormowania, w zakresie lokalizacji obiektów wielkopowierzchniowych).
Regulacja ta nie służy kształtowaniu ładu przestrzennego, ale stanowi ustawową, a więc zgodną z Konstytucją ingerencję w wolność działalności gospodarczej.
Skoro cele ekonomiczne, a więc nie związane z kształtowaniem ładu przestrzennego, uzasadniały szczególne unormowanie sytuowania obiektów wielkopowierzchniowych to i wprowadzony obecnie obowiązującą ustawą wskaźnik "powierzchni sprzedaży" nie służy kształtowaniu ładu przestrzennego. Tym samym wskaźnik taki nie może być umieszczony w planie zagospodarowania przestrzennego bowiem plan nie jest ustawą i nie może ograniczać działalności gospodarczej.
Zgodnie z art. 22 Konstytucji RP ograniczenie działalności gospodarczej jest dopuszczalne tylko w drodze ustawy i tylko ze względu na ważny interes publiczny (zasada konstytucyjna).
W świetle art. 22 Konstytucji za niedopuszczalne należy uznać ograniczenie wolności gospodarczej w innej drodze niż ustawa lub przyjęcie, że ustawodawca zwykły w tym zakresie mógł dokonać subdelegacji swoich uprawnień na organ stanowiący gminy.
Z tego względu art. 6 ust. 1 ustawy nie uprawnia rady gminy do ograniczenia swobody działalności gospodarczej wskaźnikiem "powierzchni sprzedaży" w planie zagospodarowania przestrzennego i to niezależnie od faktu, że działalność gospodarcza nie zawsze łączy się w prawem własności.
Kierując się powyższymi względami Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 147 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 z zm.), dalej ppsa stwierdził nieważność § 13 zaskarżonej uchwały w zakresie, w jakim wyklucza on lokalizację obiektów handlowych o powierzchni sprzedaży przekraczającej 400 m2.
Nie uznał natomiast Sąd za zasadne zarzutów naruszenia zaskarżoną uchwałą art. 17 pkt 2 i art. 17 pkt 7 litera d oraz art. 15 ust. 2 pkt 12 ustawy.
Ustalenia planu miejscowego dotyczą istotnie terenów położonych w pasie drogi krajowej Nr X i przyległych do niego.
Droga krajowa Nr X przebiega w granicach miasta C., która jest miastem na prawach powiatu. Stosownie do art. 19 ust. 5 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (t.j. Dz. U. z 2004 nr 204,poz.2086 z zm.) w granicach miasta na prawach powiatu zarządcą wszystkich dróg publicznych, z wyjątkiem autostrad i dróg ekspresowych, jest prezydent miasta.
Droga krajowa Nr X w obrębie miasta C. nie jest ani autostradą, ani drogą ekspresową (rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 15 maja 2004 r. – Dz. U. nr 128, poz.1334) w sprawie sieci autostrad i dróg ekspresowych (załącznik).
Skoro przedmiotowy odcinek drogi krajowej nr X znajduje się w zarządzie prezydenta miasta, którego zadania wynikające z zarządu drogi zgodnie z art. 21 ustawy o drogach publicznych wykonuje Miejski Zarząd Dróg to uzgodnienie dokonane przez tą jednostkę organizacyjną (pismo z dnia [...] 2005 r. nr [...]) czyni zadość wymogom obowiązującej ustawy.
Obowiązek zawarcia w planie zagadnień określonych w art. 15 ust. 2 – mimo iż są to zagadnienia określone obligatoryjnie – nie jest bezwzględny.
" Obligatoryjność" jest uzależniona od warunków faktycznych panujących na obszarze objętym planem. Jeżeli więc np. plan w ogóle nie przewiduje zabudowy to brak uzasadnienia na umieszczenie w nim parametrów i wskaźników kształtowania zabudowy (art. 15 ust. 2 pkt 6 ustawy). Inaczej mówiąc plan miejscowy musi zawierać obligatoryjne ustalenia, o których mowa w art. 15 ust. 2, jeżeli w terenie powstają okoliczności faktyczne uzasadniające dokonanie takich ustaleń. Jeżeli stan faktyczny obszaru objętego planem nie daje podstaw do zamieszczenia w planie ustaleń wymienionych w art. 15 ust. 2 – brak takich ustaleń w planie nie może stanowić o jego niezgodności z prawem (por. Komentarz do ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym pod redakcją prof. Z. Niewiadomskiego, Wydawnictwo C.H. Beck, Warszawa 2004, str. 154).
W § 21 zaskarżonej uchwały Rada Miasta postanowiła nie ustalać stawki procentowej z tytułu wzrostu wartości nieruchomości objętych planem, co uzasadniła, w odpowiedzi na skargę, brakiem wzrostu wartości nieruchomości na tym terenie. Przyjęcie braku wzrostu wartości nieruchomości zostało oparte na sporządzonej opinii dotyczącej prognozy skutków finansowych uchwalenia przedmiotowego planu (opinia z [...] 2005 r., pkt [...] str. [...]). Zdaniem składu orzekającego dla oceny zgodności uchwały w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego z prawem, zasadniczego znaczenia nie ma czy w przypadku braku w terenie objętym planem okoliczności faktycznych uzasadniających dokonanie ustaleń, o których mowa w art. 15 ust. 2 ustawy, rada umieści w planie ustalenie negatywne w tym zakresie (jak w kontrolowanej uchwale), czy też ustalenia te pominie. Ważne jest natomiast by podstawa dla takich rozstrzygnięć wynikała z materiałów planistycznych.
Mając na uwadze powyższą argumentację na podstawie art. 151 ppsa w tej części skargę oddalono.
W części w której skargę uwzględniono – stwierdzając nieważność § 13 uchwały w zakresie wykluczającym lokalizację obiektów handlowych o powierzchni sprzedaży powyżej 400 m2 - Sąd nie orzekł, zgodnie z art. 152 ppsa, czy i w jakim zakresie uchwała nie może być wykonywana, jako że przedmiotem kontroli był akt prawa miejscowego (art. 61 § 2 pkt 3 ppsa).
Zdanie Odrębne
sędziego L. Kiermaszka do wyroku Wojewódzkiego Sądu
Administracyjnego w Gliwicach z dnia 29 stycznia 2007 r. sygn. akt II SA/Gl 881/06.
Nie zgadzam się ze stanowiskiem większości składu orzekającego, który doprowadził do podjęcia rozstrzygnięcia (punkt 1 wyroku) stwierdzającego nieważność zaskarżonej uchwały w części określonej w § 13 w zakresie, w jakim wyklucza on lokalizację obiektów handlowych o powierzchni sprzedaży powyżej 400 m2. W mojej ocenie w tym zakresie Sąd winien skargę oddalić. Zgadzam się natomiast z rozstrzygnięciem zawartym w punkcie 2 wyroku oddalającym skargę w pozostałej części.
W zaskarżonym § 13 uchwały dotyczącym przeznaczenia oraz zasad zagospodarowania terenu oznaczonego na rysunku planu symbolem U/MN Rada Miasta C. wykluczyła możliwość lokalizacji obiektów handlowych o powierzchni sprzedaży powyżej 400 m2. Zdaniem większości składu posłużenie się w tekście planu miejscowego wskaźnikiem powierzchni sprzedaży, poza przypadkiem określonym w art. 10 ust. 2 pkt 8 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.), jest niedopuszczalne. Nie jest to bowiem wskaźnik urbanistyczny, nie służy on kształtowaniu ładu przestrzennego, stanowi zaś instrument ingerencji w konstytucyjnie chronioną zasadę wolności gospodarczej poprzez wprowadzenie dodatkowego wymogu (kryterium powierzchni sprzedaży).
Moim zdaniem tego rodzaju argumentacji nie można podzielić i zaakceptować. Przede wszystkim na wstępie należy zauważyć, że większość składu nie kwestionuje – i słusznie – uprawnień rady gminy do określenia w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego ograniczeń w sposobie użytkowania terenów.
Z przepisu art. 15 ust. 2 pkt 6 ustawy wynika, że w planie miejscowym obowiązkowo określa się parametry i wskaźniki kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym linie zabudowy, gabaryty obiektów i wskaźniki intensywności zabudowy. Jednakże czego dostatecznie nie dostrzegła większość składu orzekającego, w planie miejscowym również obligatoryjnie określa się szczególne warunki zagospodarowania terenów oraz ograniczania w ich użytkowaniu, w tym zakaz zabudowy (art. 15 ust. 2 pkt 9 ustawy). Skoro więc ustawodawca zezwala radzie gminy nawet na całkowite wyłączenie konkretnego terenu spod jakiejkolwiek zabudowy, to tym bardziej można i należy przyjąć, że dopuszcza możliwość określenia w mniejszym zakresie ograniczeń w użytkowaniu określonego terenu. Nie znajduje usprawiedliwienia pogląd, że ograniczenia w sposobie użytkowania terenów można kształtować biorąc pod uwagę wyłącznie parametry i wskaźniki o charakterze urbanistycznym.
Należy zwrócić uwagę, że także rozporządzenie wykonawcze Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1587) oddzielnie określa ustalenia dotyczące zasad ochrony i kształtowania ładu przestrzennego jako cechy elementów zagospodarowania przestrzennego oraz ustalenia dotyczące parametrów i wskaźników kształtowania zabudowy i zagospodarowania terenu (§ 4 pkt 2 i 6 rozporządzenia). Kształtowanie linii zabudowy, wielkości zabudowy w stosunku do powierzchni działki, gabaryty i wielkość projektowanej zabudowy nie stanowią również w świetle postanowień cytowanego rozporządzenia wyłącznych parametrów i wskaźników kształtowania zabudowy i zagospodarowania terenu. Nie podzielam poglądu większości składu, że zwrot prawny "powierzchnia sprzedaży", zawarty w tzw. słowniczku wyrażeń ustawowych (art. 2 pkt 19 ustawy) odnosi się wyłącznie do regulacji wynikającej z art. 10 ust. 2 pkt 8 ustawy, stąd pojęciem tym ustawodawca posłużył się tylko w tym przepisie.
Wskazać trzeba, że zwrot ten pojawia się także w art. 64 ust. 2 ustawy, zatem przywołany argument nie stanowi wystarczającej podstawy do dodatkowego potwierdzenia zasadności wyrażonego na wstępie poglądu.
Dodatkowo przyjdzie zauważyć, że kształtowanie i prowadzenie polityki przestrzennej na terenie gminy należy do zadań własnych gminy, a ustalenie przeznaczenia terenu oraz określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, którego ustalenia kształtują wraz z innymi przepisami sposób wykonywania prawa własności nieruchomości (art. 3 ust. 1, art. 4 ust.1, art.6 ust. 1 ustawy). Skoro ustawodawca przyznał gminie prawo do ingerencji w sposób wykonywania prawa własności w akcie prawa miejscowego, a takim jest miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego (art. 14 ust. 8 ustawy), to usprawiedliwiony jest pogląd, że dopuszczalne jest wprowadzenie w planie miejscowym ograniczeń działalności gospodarczej poprzez określenie ograniczenia użytkowania terenów.
Nieruchomość położona na terenie objętym zapisami planu miejscowego nie może być zaś wykorzystana na jakąkolwiek działalność gospodarczą, a tylko na działalność zgodną z ustaleniami planu. Żaden akt prawny, przede wszystkim Konstytucja RP, nie formułuje zasady prymatu wolności działalności gospodarczej w stosunku do innych zasad chronionych prawem. Ustawodawca miał prawo wyposażyć gminę w uprawnienie do określenia w planie miejscowym ograniczeń w sposobie użytkowania terenów, w konsekwencji ograniczeń działalności gospodarczej poprzez elementy warunków zagospodarowania terenów w celu ukształtowania "ładu przestrzennego" na terenie gminy (art. 2 pkt 1 ustawy).
Wreszcie wskazać pragnę, że identyczne stanowisko zawarte zostało w wyrokach Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 20 grudnia 2006 r., sygn. akt II SA/Gl 795/06, II SA/Gl 796/06, IISA/Gl 797/06, z dnia 22 stycznia 2007 r., sygn. akt II SA/Gl 784/06 (w odniesieniu do miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego) i z dnia 28 grudnia 2006 r., sygn. akt II SA/Gl 143/06 (w odniesieniu do studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy) - orzeczenia te są nieprawomocne. Pogląd prezentowany w wymienionych wyrokach stanowi kontynuację stanowiska Naczelnego Sądu Administracyjnego zawartego w wyroku z dnia 3 listopada 2005 r., sygn. akt II OSK 152/05 – Gazeta Prawna 2005 r. nr 215, str. 22, wyrażonego na gruncie nieobowiązującej już ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 89, poz. 415 ze zm.), który to pogląd zachowuje w dalszym ciągu aktualność.
Z przytoczonych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w niniejszej sprawie winien w całości skargę oddalić jako bezzasadną.