Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem Samorządowe Kolegium Odwoławcze w C. uchyliło postanowienie Burmistrza Miasta W. z dnia [...] r., nr [...] opiniujące negatywnie wstępny projekt podziału nieruchomości oznaczonej jako działka nr [...] k.m. [...] oraz działka nr [...] k.m. [...] obręb B., stanowiącej własność F. L. Sprawa została przekazana do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji.
Z akt sprawy nie wynika aby Gmina W. występowała w tej sprawie w charakterze strony. Również treść skargi nie wskazuje na to, aby Gmina ta miała w tym postępowaniu taki status i z uwagi na naruszenie jej interesu prawnego lub obowiązku wniosła skargę. Treść tego pisma jednoznacznie wskazuje, że została ona wywiedziona przez Burmistrza Miasta W. występującego w roli organu pierwszej instancji a nie jako podmiot reprezentujący Gminę na zewnątrz.
Tymczasem, zgodnie z art. 50 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej w skrócie ustawy, uprawnienie do wniesienia skargi przysługuje każdemu, kto ma w tym interes prawny. Jednakże takim podmiotem nie może być organ pierwszej instancji, którego orzeczenie było przedmiotem rozpoznania organu odwoławczego, zaskarżonego następnie do sądu administracyjnego. Gmina wydając przez swój organ decyzję działa bowiem jako organ administracji publicznej (organ państwa). Organom tym nie służy prawo złożenia skargi do sądu administracyjnego.
Powyższy pogląd utrwalił się także w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego. W ślad za postanowieniem tego sądu z dnia 19 października 2000 r., sygn. akt II SA/Gd 2159/00 (Lex nr 46440) należy zauważyć, iż wskazanego w art. 28 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 ze zm.) pojęcia strony nie można odnieść do podmiotu występującego w charakterze organu administracyjnego. Dopuszczenie możliwości wniesienia skargi przez organ administracji publicznej, który wydał rozstrzygnięcie w sprawie, nadawałoby bowiem temu organowi dwojakie uprawnienia: władcze – w zakresie rozstrzygnięcia oraz związane z przymiotem strony, która kwestionuje poprzez skargę takie rozstrzygnięcie.
Jednocześnie podkreślić należy, iż w świetle podniesionych okoliczności nie mogło rodzić skutków prawnych oświadczenie strony skarżącej o cofnięciu skargi.
Mając na uwadze powyższe Sąd, działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy, orzekł jak w sentencji postanowienia. O zwrocie uiszczonego wpisu w całości rozstrzygnięto po myśli art. 232 § 1 pkt 1 lit. a ustawy.