Uzasadnienie
Dnia 25 września 2000 r. Rada Miejska Katowic (dalej: organ) podjęła uchwałę nr XXVII/366/00 w sprawie zaliczenia dróg publicznych na terenie miasta Katowice do kategorii dróg powiatowych oraz gminnych.
W piśmie z dnia 22 października 2018 r. Spółdzielnia Mieszkaniowa "A" w K. (dalej: strona skarżąca) wezwała organ do usunięcia naruszenia prawa w wyżej wskazanej uchwale w zakresie dotyczącym zaliczenia ul. Stanisława Fliegera do zasobu dróg gminnych, tj. w zakresie pkt 3 uchwały w związku z poz. 22 załącznika nr 3.
W dniu 13 lutego 2019 r., wobec braku odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, strona skarżąca przesłała do organu za pośrednictwem poczty elektronicznej skan wezwania z dnia 22 października 2018 r., wskazując, że termin na udzielenie odpowiedzi upłynął dnia 22 stycznia 2019 r.
W odpowiedzi organ pismem z dnia 25 lutego 2019 r. (przesłanym dnia 26 lutego 2019 r.) poinformował stronę skarżącą, że przepisy prawa nie obligują go do udzielenia odpowiedzi na to wezwanie.
W dniu 3 czerwca 2019 r. Spółdzielnia Mieszkaniowa "A" w K. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na uchwałę Rady Miejskiej w Katowicach z dnia 25 września 2000 r. domagając się stwierdzenia jej niezgodności z prawem w zakresie wskazanym w wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie, względnie o oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
W rozpoznawanej sprawie skarga wniesiona została na uchwałę w sprawie zaliczenia dróg publicznych na terenie miasta Katowice do kategorii dróg powiatowych oraz gminnych, a zatem na akt z zakresu administracji publicznej, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm., dalej P.p.s.a.), stanowiącym, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej.
Możliwość wniesienia skargi na taki akt przewidziana została w przepisie szczególnym, tj. art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t.j. Dz.U. z 2019 r., poz. 506 ze zm.), według stanu obowiązującego do dnia 1 czerwca 2017 r., według którego, każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętym przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia - zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego. Cytowany wyżej przepis art. 101 ust. 1 u.s.g., ma zastosowanie w niniejszej sprawie z uwagi na treść art. 17 ust. 2 ustawy z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2017 r., poz. 935), która weszła w życie 1 czerwca 2017 r. Przepis ten stanowi, że art. 52 i art. 53 ustawy zmienianej w art. 9 (tj. P.p.s.a.), w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, oraz przepisy ustaw zmienianych w art. 2, art. 6, art. 7 i art. 11, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, stosuje się do aktów i czynności organów administracji publicznej dokonanych po dniu wejścia w życie niniejszej ustawy.
W związku z tym, termin do wniesienia skargi na uchwały podjęte przed dniem 1 czerwca 2017 r., zgodnie z art. 53 § 2 P.p.s.a., w brzmieniu sprzed nowelizacji, wynosi trzydzieści dni od dnia doręczenia skarżącemu odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie to sześćdziesiąt dni od dnia wniesienia wezwania do usunięcia naruszenia prawa.
Z akt sprawy wynika, że skarżąca złożyła wezwanie do usunięcia naruszenia prawa w dniu 22 października 2018 r. i wezwanie wpłynęło do organu dnia 24 października 2018 r.
Organ nie udzielił odpowiedzi na powyższe wezwanie (co potwierdził w piśmie z dnia 25 lutego 2019 r.), zatem termin do wniesienia skargi na uchwałę wynosił 60 dni od daty wniesienia wezwania do usunięcia naruszenia prawa, zatem skarga złożona w dniu 3 czerwca 2019 r., została wniesiona po upływie terminu, o którym mowa w art. 53 § 2 P.p.s.a.
Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 P.p.s.a. skargę należało odrzucić. Podstawę orzeczenia o zwrocie wpisu stanowił art. 232 § 1 P.p.s.a.