Uzasadnienie
Decyzją dnia [...] r. nr [...] Starosta [...] cofnął M. J. uprawnienia do kierowania pojazdami kat. "B" do czasu przedłożenia orzeczenia lekarskiego stwierdzającego istnienie bądź brak przeciwwskazań do kierowania pojazdami.
Następnie decyzją z dnia [...] r. nr [...] Starosta [...] kolejny raz orzekł o cofnięciu M. J. uprawnienia do kierowania pojazdami kat. "B" na okres wykonania kary dodatkowej zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych na okres 6 miesięcy tj. od dnia 29 sierpnia 2011 r. do dnia 28 lutego 2012 r. orzeczonej przez Sąd Rejonowy w T. Wydział VI Karny Zamiejscowy w P. W dniu 3 maja 2012 r. M. J. zwrócił się do Starosty [...] o zwrot prawa jazdy nr [...] seria [...] uprawniającego do kierowania pojazdami kat. "B".
Naczelnik Wydziału Komunikacji Starostwa Powiatowego w T. pismem z dnia 13 maja 2012 r. nr [...] poinformował wnioskodawcę, że warunkiem ubiegania się o wydanie prawa jazdy będzie przedłożenie orzeczenia lekarskiego stwierdzającego brak przeciwwskazań do kierowania pojazdami oraz uzyskanie pozytywnego wyniku z egzaminu teoretycznego i praktycznego sprawdzającego kwalifikacje w zakresie kat. " B".
Pismem z dnia 1 czerwca 2012 r. M. J. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach na powyższe pismo Starosty [...] z dnia [...] r. nr [...] w sprawie odmowy zwrotu zatrzymanego prawa jazdy.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach, zważył:
Skarga wniesiona w niniejszej sprawie jest niedopuszczalna.
Zgodnie z art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270), dalej zwanej ustawą, skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Stosownie do treści § 2 przywołanego wyżej przepisu, przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie.
Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy, należy wskazać, że dopuszczalność drogi sądowoadministracyjnej uzależniona jest od uprzedniego wyczerpania środków zaskarżenia, jeżeli służyły one w postępowaniu przed właściwym w sprawie organem, natomiast skarżący tego trybu nie wyczerpał, co czyni jego skargę niedopuszczalną.
W rozpoznawanej sprawie kluczową kwestią jest stwierdzenie, że pismo Starosty [...] z dnia [...] r. nr [...] stanowi decyzję administracyjną. Decyzjami bowiem nazwane są te akty, które wydawane są w trybie k.p.a. i odpowiadają wymogom co do ich formy, określonym w art. 107 k.p.a. W świetle tego przepisu prawidłowo wydana decyzja winna zawierać: oznaczenie organu administracji publicznej, datę wydania, oznaczenie strony lub stron, powołanie podstawy prawnej, rozstrzygnięcie, uzasadnienie faktyczne i prawne, pouczenie, czy i w jakim trybie służy od niej odwołanie, podpis z podaniem imienia i nazwiska oraz stanowiska służbowego osoby upoważnionej do wydania decyzji.
Zgodnie z orzecznictwem Naczelnego Sądu Administracyjnego pisma zawierające rozstrzygnięcie w sprawie załatwianej w drodze decyzji są decyzjami, pomimo, iż nie posiadają w pełni formy przewidzianej w art. 107 §1 k.p.a. jeżeli zawierają minimum elementów niezbędnych do zakwalifikowania ich jako decyzji. Do elementów takich należy zaliczyć: oznaczenie organu administracji państwowej wydającego akt, wskazanie adresata aktu, rozstrzygnięcie o istocie sprawy oraz podpis osoby reprezentującej organ administracji.
Niewątpliwe zaskarżone pismo spełnia te wymagania, gdyż wskazano w nim Starostę [...] jako organ administracji państwowej wydający ten akt, określono adresata w osobie M. J., rozstrzygnięto o istocie sprawy odmawiając zwrotu zatrzymanego prawa jazdy. Ponadto, pismo to zostało opatrzone podpisem osoby działającej z upoważnienia Starosty [...] (co wynika z pisma organu z dnia 1 sierpnia 2012 r.).
Oznacza to zatem, iż warunkiem wniesienia skargi do sądu administracyjnego na decyzję, wydaną przez Starostę [...] działającego w sprawie jako organ pierwszej instancji, było uprzednie wystąpienie przez stronę skarżącą z odwołaniem do organu administracji publicznej wyższego stopnia, tj. do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. Tymczasem M. J. przed wniesieniem skargi nie wystąpił z odwołaniem do tego Kolegium. Nie wyczerpał wobec tego przysługującego mu w postępowaniu administracyjnym środka zaskarżenia.
W świetle tych okoliczności, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy, skargę M. J. należy uznać za niedopuszczalną, ze względu na fakt, iż jej przedmiotem jest akt administracyjny wydany przez organ I instancji.
Na marginesie należy wskazać, że skarżący nie został pouczony o prawie i trybie wniesienia odwołania od przedmiotowej decyzji, co może stanowić podstawę do ewentualnego przywrócenie terminu do jego wniesienia, jeżeli skarżący wystąpi z takim wnioskiem do organu.