Uzasadnienie
Na druku urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy skarżący zwrócił się o zwolnienie od kosztów sądowych. W druku podał, że w gospodarstwie domowym pozostaje wraz z matką i nie posiada żadnych nieruchomości, oszczędności, papierów wartościowych ani też przedmiotów o wartości przekraczającej 5.000 zł. Zaznaczył natomiast, że posiada wierzytelności w kwocie 9.000 zł powiększone o odsetki ustawowe naliczane od stycznia 2013 r. Matka wnioskodawcy uzyskuje świadczenie emerytalne w wysokości 2.400 zł netto miesięcznie, zaś skarżący nie ma żadnego źródła dochodu. Ze sporządzonego w druku formularza zestawienia wynika, że opłaty za mieszkanie wynoszą 500 zł, opłaty za media – 450 zł, spłata zobowiązań (kredytu) 1200 zł, zaś na leki przeznaczane jest około 120 zł.
Na wezwanie referendarza sądowego skarżący nadesłał dokumenty obrazujące wysokość opłat za utrzymanie lokalu mieszkalnego, dostawy energii elektrycznej oraz gazu, spłatę zobowiązań oraz wysokość dochodów matki strony i zaświadczenie potwierdzające, że wnioskodawca jest osobą bezrobotną, pozbawioną prawa do zasiłku.
Rozpoznając wniosek zważono, co następuje:
Stosownie do art. 243 §1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.) - zwanej dalej P.p.s.a., stronie na jej wniosek może być przyznane prawo pomocy. Zgodnie zaś z art. 245 §1 przywołanej regulacji, prawo pomocy może zostać udzielone w zakresie całkowitym lub częściowym.
Przyznanie prawa pomocy w postaci zwolnienia od kosztów sądowych może nastąpić wobec osoby fizycznej, która wykaże że nie jest w stanie ponieść kosztów postępowania sądowego bez uszczerbku w utrzymaniu swoim i swojej rodziny - art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a. W realiach rozpoznawanej sprawy zasadnym jest wyłącznie zwolnienie strony z wpisu od skargi, albowiem jego wysokość – 920 zł stanowić może istotne obciążenie dla budżetu domowego rodziny skarżącego. Biorąc zarazem pod uwagę, że skarżący nie uzyskuje na razie żadnego dochodu – również konieczność uiszczenia części wpisu od skargi mogłaby stanowić dlań zbyt duże obciążenie.
Oddalając wniosek o przyznanie prawa pomocy pod uwagę wzięto fakt, iż dwuosobowe gospodarstwo domowe skarżącego utrzymuje się w istocie z dochodu w wysokości 2400 zł miesięcznie. Stałe, udokumentowane wydatki związane z utrzymaniem się kształtują się zaś na poziomie około 1700 zł, z tym że nie wiadomo na jaki cel zaciągnięty został wspomniany kredyt, którego rata wynosi 644 zł. Nie można więc bezkrytycznie przyjąć, że dochody rodziny skarżącego nie pozwalają mu na poniesienie innych niż wpis od skargi kosztów sądowych, jak również tego, że w najbliższym czasie będzie w stanie znaleźć zatrudnienie. Biorąc pod uwagę obecną koniunkturę na rynku pracy jest to wysoce prawdopodobne.
Zważywszy, że brak jest dostatecznych podstaw do uwzględnienia wniosku, działając na podstawie art. 246 §1 pkt 2 p.p.s.a. w związku z art. 258 §1 i §2 pkt 7 tej ustawy postanowiono jak w sentencji orzeczenia.