Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia [...] r., nr [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w R. nałożył na M. G. grzywnę w wysokości [...] zł z tytułu nieokazania przedmiotu oględzin, tj. budynku mieszkalnego wielorodzinnego położonego przy ul. [...] w R., na działce o nr geodez. [...]. Postanowienie to zawierało pouczenie, że przysługuje od niego stronie zażalenie do [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K., za pośrednictwem organu I instancji, w terminie 7 dni od daty jego otrzymania.
Rozstrzygnięcie to zostało zaskarżone do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach przez M. G. reprezentowaną przez pełnomocnika w osobie H. G. Ustanowiony pełnomocnik nie wykazał w wyznaczonym terminie, że należy do kręgu osób wymienionych w art. 35 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a., a tym samym, że może reprezentować skarżącą M. G. przed sądami administracyjnymi. Wobec czego uznano, że skarżąca działa w niniejszym postępowaniu samodzielnie. Na podstawie zarządzenia z dnia 28 lutego 2014 r. wezwano skarżącą do uzupełnienia braku formalnego skargi przez jej podpisanie wskazując, że brak ten może zostać uzupełniony przez podpisanie skargi w siedzibie Sądu lub nadesłanie podpisanego egzemplarza skargi. Dla dokonania powyższej czynności wyznaczono skarżącej siedmiodniowy termin pod rygorem odrzucenia skargi.
Powyższe wezwanie wobec niezastania skarżącej awizowano w dniu 10 marca 2014 r., umieszczając stosowne zawiadomienie w oddawczej skrzynce pocztowej, a następnie powtórnie w dniu 18 marca 2014 r., przesyłka ta nie została jednakże przez skarżącą podjęta. W wyznaczonym terminie, który upłynął w dniu 31 marca 2014 r. (poniedziałek – dzień roboczy), skarżąca nie uzupełniła braku formalnego skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z treścią art. 52 § 1 i 2 P.p.s.a., skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie.
Zaskarżone postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w R. jest postanowieniem wydanym w pierwszej instancji. Czyniąc natomiast zadość zasadzie dwuinstancyjności postępowania, która wynika wprost z art. 15 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz. U. z 2013 r., poz. 267), zwanej dalej kpa, na wydane w toku postępowania postanowienia służy stronie zgodnie z art. 141 § 1 kpa zażalenie, gdy kodeks tak stanowi. Z powyższego wynika, że skargę do sądu administracyjnego można wnieść od postanowienia wydanego przez organ II instancji po rozpatrzeniu środka zaskarżenia od postanowienia wydanego przez organ I instancji. Zaskarżone postanowienie zawierało prawidłowe pouczenie o trybie i terminie wniesienia zażalenia. Pomimo takiego pouczenia skarżąca wniosła jednak skargę na postanowienie wydane przez organ I instancji.
Wobec powyższego złożenie niniejszej skargi do Sądu nie może skutkować rozpatrzeniem sprawy w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Sąd administracyjny nie jest bowiem uprawniony do kontroli legalności postanowienia organu administracji I instancji. Stwierdzić zatem należy, że wniesienie skargi na postanowienie organu I instancji jest niedopuszczalne, co skutkuje jej odrzuceniem.
Stosownie natomiast do art. 46 § 1 P.p.s.a, skarga wniesiona do sądu winna spełniać określone warunki formalne, bez których nie można nadać pismu prawidłowego biegu. Przepis ten przewiduje w szczególności, że pismo wnoszone do sądu powinno zawierać podpis strony albo jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika. Wobec stwierdzonego braku formalnego skargi w tym zakresie, Sąd wezwał skarżącą do jego usunięcia w wyznaczonym terminie. Nieuzupełnienie w terminie braków formalnych skargi skutkuje zgodnie z art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a jej odrzuceniem. Mimo wezwania do wykonania opisanego obowiązku, skarżąca nie uzupełniła w terminie braku formalnego skargi.
Wobec powyższego Sąd, działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 i 6 oraz art. 58 § 3 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.