Uzasadnienie
Marszałek Województwa Śląskiego decyzją z [...] r. nr [...], wydaną na podstawie art. 105 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego oraz art. 67 ust. 1 pkt 1 i 4 ustawy z 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami unieważnił egzamin państwowy praktyczny na prawo jazdy kategorii "B" przeprowadzony [...] r. przez egzaminatora M. S. (dalej jako strona lub skarżący) w Wojewódzkim Ośrodku Ruchu Drogowego w K. wobec T. S. (dalej jako egzaminowany).
W uzasadnieniu decyzji wskazano, że egzaminowany wniósł skargę dotyczącą przebiegu i oceny egzaminu państwowego praktycznego na kategorię "B" przeprowadzonego [...] r. przez stronę tego postępowania. Przybliżono ustalenia poczynione w ramach prowadzonego postępowania wyjaśniającego a dotyczące przebiegu spornego egzaminu i wskazano, że strona w swoim protokole zamieściła uwagę, że egzaminowany dwukrotnie nieprawidłowo wykonał zadanie "jazda drogami dwukierunkowym jednojezdniowymi", albowiem egzaminowany na dwóch różnych drogach dwukierunkowych jednojezdniowych kierował pojazdem bez włączonych świateł przewidzianych do jazdy w ruchu drogowym, ponieważ włączone były jedynie światła pozycyjne. W dalszej części uzasadnienia przywołano regulacje prawne dotyczące zasad przeprowadzania egzaminu praktycznego na prawo jazdy.
Odnosząc się do stwierdzeń zamieszczonych w protokole przeprowadzenia egzaminu oraz po analizie utrwalonego zapisu przebiegu egzaminu organ pierwszej instancji stwierdził, że egzaminowany podczas wykonywania zadań drogowych nie naruszył żadnych przepisów, nie spowodował utrudnienia w ruchu drogowym oraz jego zachowanie nie zagrażało bezpośrednio życiu i zdrowiu uczestników ruchu drogowego. W ocenie organu nieprzełączenie świateł pozycyjnych na światła mijania nie może być podstawą negatywnego wyniku egzaminu. Jak wynika z dokumentacji, egzaminowany rozpoczynając egzamin prawidłowo włączył światła używane do jazdy w dzień, zatem organ stwierdził, że osoba egzaminowana posiada umiejętność prawidłowego korzystania ze świateł w trakcie trwania egzaminu, natomiast zmiana świateł z mijania na pozycyjne podczas zmiany kierunku ruchu była przypadkowa. Podkreślono, że egzaminowany po uzyskaniu negatywnego wyniku egzaminu kontynuował dalszą część egzaminu w ruchu drogowym i jak wynika to z zapisu nie popełniła naruszeń, które świadczyłyby o braku umiejętności.
W kolejnej części uzasadnienia organ pierwszej instancji przedstawił przebieg egzaminu utrwalony na stosownym nośniku i zamieszczono uwagi odnoszące się do oceny działań strony w trakcie przeprowadzania egzaminu. W ocenie dokonującego weryfikacji przebiegu egzaminu uznano, że strona swoim postępowaniem naruszyła obowiązujące regulacje prawne, a egzamin przeprowadzony został nierzetelnie.
W konkluzji uznano, że wyczerpane zostały przesłanki uzasadniające unieważnienie przeprowadzonego egzaminu.
Z powyższą decyzją nie zgodziła się strona, która wniosła odwołanie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach. Decyzji tej zarzuciła naruszenie postanowień art. 72 ust. 1 pkt 2 ustawy o kierujących pojazdami poprzez uznanie, że egzamin został przeprowadzony niezgodnie z przepisami, a ujawnione nieprawidłowości miały wpływ na jego wynik. W motywach odwołania odniesiono się do treści kwestionowanej decyzji, jak również przywołano regulacje prawne z ustawy Prawo o ruchu drogowym i Kodeksu wykroczeń. W dalszej części odwołania przywołano art. 51 ustawy o kierujących pojazdami oraz przepisy zamieszczone w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury normujące tę problematykę. W oparciu o przywołane regulacje prawne strona podniosła, że organ pierwszej instancji nie wykazał, aby strona dopuściła się naruszenia przepisów prawa, a osoba egzaminowana kierując pojazdem w ruchu drogowym bez włączonych świateł mijania naruszyła obowiązujące regulacje prawne. W konkluzji odwołania stwierdzono, że egzaminowany nie uzyskał wyniku pozytywnego z uwagi na popełnione uchybienia w trakcie przeprowadzanego egzaminu.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Katowicach decyzją z [...] r. nr [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję.
W uzasadnieniu rozstrzygnięcia przedstawiono wpierw dotychczasowy przebieg postępowania, a w szczególności przybliżono uzasadnienie decyzji organu pierwszej instancji oraz motywy odwołania. W dalszej części uzasadnienia organ odwoławczy przywołał regulacje prawne leżące u podstaw podejmowanego rozstrzygnięcia, a następnie przybliżył stan faktyczny w sprawie. W tej części uzasadnienia decyzji przywołano w szeroki sposób stwierdzenia strony zamieszczone w protokole z przeprowadzenia egzaminu. Następnie organ odwoławczy przybliżył ocenę przeprowadzonego egzaminu dokonaną przez osobę nadzorującą przebieg tej czynności, która uznała działania strony za nieprawidłowe i naruszające przepisy prawa i przeprowadzania takiego egzaminu.
W ocenie nadzorującego przebieg egzaminu, nie można stwierdzić, w którym momencie nastąpiła zmiana świateł z "mijania" na "pozycyjne". Po przedstawieniu stanu faktycznego sprawy organ odwoławczy dokonał własnej analizy zgromadzonego materiału dowodowego i doszedł do analogicznych stwierdzeń co nadzorujący przebieg egzaminu i organ pierwszej instancji, a mianowicie nie można stwierdzić, w którym momencie nastąpiła zmiana świateł, a wynika to z braku w samochodzie egzaminacyjnym stosownej lampki kontrolnej. W dalszej części uzasadnienia organ odwoławczy przywołał treść przepisów mających w sprawie zastosowanie i dokonał ich własnej analizy w kontekście sytuacji występującej w rozpatrywanej sprawie. W konkluzji wydanej decyzji stwierdzono, że ustalenia zamieszczone w kwestionowanej decyzji są prawidłowe, a wysunięte wnioski nie budzą wątpliwości, jak również podzielono stanowisko organu pierwszej instancji, że postępowanie strony w trakcie przeprowadzanego egzaminu nie było zgodne z zasadami etyki tego zawodu.
Z powyższą decyzją nie zgodziła się strona, która wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach. W skardze tej powyższej decyzji zarzuciła błędną interpretację treści i znaczenia § 27 pkt 6 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie egzaminowania osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami, szkolenia, egzaminowania i uzyskiwania uprawnień przez egzaminatorów oraz wzorów dokumentów stosowanych w tych sprawach (Dz. U. z 2019 r., poz. 1206) poprzez przyjęcie, że egzaminator niezwłocznie musi poinformować osobę egzaminowaną o nieprawidłowym wykonaniu zadania egzaminacyjnego, polegającego na tym, że w trakcie jazdy wyłączył światła mijania. W motywach skargi podkreślono, że egzaminowany poruszał się po drodze publicznej bez włączonych świateł mijania, a organ odwoławczy zarzuca skarżącemu, że niezwłocznie nie poinformował o tym fakcie egzaminowanego, tak aby ten mógł skorygować występujący błąd.
W ocenie skarżącego z treści przywołanego przepisu wynika obowiązek egzaminatora poinformowania egzaminowanego o niepoprawnym wykonaniu zadania egzaminacyjnego, jednak nie może udzielać instruktażu lub podpowiedzi co do wykonania zadania. Informacja o wyłączeniu świateł mijania byłaby niewątpliwie podpowiedzią, która miałaby wpływ na końcowy wynik przeprowadzanego egzaminu. Udzielając takiej podpowiedzi egzaminator naruszyłby zasadę prowadzenia egzaminów w sposób niebudzący wątpliwości co do równego traktowania osób egzaminowanych. W końcowej części skargi podniesiono, że odwołanie się przez organ odwoławczy do osoby nadzorującej nie jest trafne, ponieważ osoba wskazana przez ten organ takiej funkcji nie pełni i nie jest biegłym, któremu zlecono ekspertyzę.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Katowicach wniosło o oddalenie skargi jak również o rozpatrzenie sprawy na posiedzeniu niejawnym. W odpowiedzi tej przywołało analogiczną argumentację do tej, którą zamieszczono w uzasadnieniu rozstrzygnięcia, jak również odniesiono się do zarzutu sformułowanego w skardze co do osoby nadzorującej ten egzamin i częściowo podzielono stanowisko skarżącego. Zaakcentowano jednakże, że wskazana osoba została powołana przez Dyrektora Wojewódzkiego Ośrodka Ruchu Drogowego w K. do oceny przebiegu tego egzaminu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Kontrola legalności zaskarżonej decyzji przeprowadzona w oparciu o postanowienia art. 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021 r., poz. 137) wykazała, że zaskarżona decyzja odpowiada wymogom prawa. Zgodnie z brzmieniem art. 145 § 1 pkt 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.), sąd administracyjny uwzględnia skargę na decyzję lub postanowienie, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy; naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy albo stwierdza nieważność zaskarżonej decyzji w całości lub części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego. Oznacza to, że nie każde naruszenie przepisów prawa będzie uzasadniało uwzględnienie wniesionej skargi do sądu administracyjnego, a jedynie takie, które będzie miało znaczenie dla kontrolowanego rozstrzygnięcia.
Zakres kontroli sprawowanej przez Sądy wynika z treści art. 134 § 1 tej ustawy. Zgodnie z tą regulacją, Sądy rozpoznając skargi nie są związane ich zarzutami, podstawą prawną ani formułowanymi przez strony wnioskami. W świetle przywołanych regulacji, sąd administracyjny dokonując kontroli rozstrzygnięć organów administracji kieruje się wyłącznie kryterium legalności, czyli zgodności z przepisami prawa materialnego i procesowego rozstrzygnięć organów administracji publicznej.
Na wstępie niniejszych rozważań przyjdzie zauważyć, że status strony w postępowaniu administracyjnym skarżący posiada na mocy postanowień art. 68 ust. 1a ustawy o kierujących pojazdami. Zgodnie z jego treścią egzaminator jest stroną postępowania administracyjnego prowadzonego w sprawie unieważnienia egzaminu państwowego na prawo jazdy. Oznacza to, że skarga mogła być wniesiona i podlega merytorycznemu rozpoznaniu.
Istota rozpoznawanej sprawy sprowadza się do tego, że egzaminowany [...] r. wniósł skargę na przebieg egzaminu i w następstwie tej skargi uruchomione zostało przedmiotowe postępowanie, w ramach którego egzamin przeprowadzony [...] r. został unieważniony. Rozstrzygnięcie takie posiada swoje umocowanie w treści art. 67 ust. 1 pkt 4 ustawy o kierujących pojazdami, zgodnie z którym marszałek województwa sprawuje nadzór nad przeprowadzaniem egzaminu państwowego i w ramach tego nadzoru dysponuje możliwością unieważnienia egzaminu.
Przesłanki unieważnienia egzaminu określone zostały w art. 72 przywoływanej ustawy. Zgodnie z tym przepisem rozstrzygnięcie takie jest podejmowane wówczas, gdy egzamin był przeprowadzony w sposób niezgodny z przepisami ustawy, a ujawnione nieprawidłowości miały wpływ na jego wynik. Treść tego przepisu daje organom podejmującym rozstrzygnięcia dużo swobody przy ocenie występowania przesłanek uzasadniających podjęcie takiego rozstrzygnięcia. Z tego powodu kluczowym elementem każdego postępowania prowadzonego w tym kierunku jest wyjaśnienie wszystkich okoliczności faktycznych występujących w danej sprawie. Obowiązek ten wynika z postanowień art. 7 i art. 77 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, natomiast przywołany powyżej przepis wpisuje się w ten obowiązek ciążący na organie administracji publicznej prowadzącym postępowanie administracyjne.
W rozpoznawanej sprawie postępowanie dowodowe przeprowadzone zostało w sposób pogłębiony, a organ pierwszej instancji dysponuje nie tylko nagraniem z przebiegu spornego egzaminu, ale także opinią innej osoby, która została przez Dyrektora Wojewódzkiego Ośrodka Ruchu Drogowego w K. poproszona o ocenę przebiegu egzaminu. W tym miejscu przyjdzie dostrzec, na co słusznie zwraca uwagę skarżący, że osoba ta nie została w tej sprawie powołana jako biegły, jak również we wskazanym Ośrodku nie pełni ona funkcji osoby nadzorującej przebieg egzaminów. W świetle powyższego, znajdująca się w aktach ocena wskazanej osoby nie może być brana pod uwagę. Stwierdzenie takie wynika z tego, że w żadnym miejscu zgromadzonych akt administracyjnych nie znajduje się informacja pozwalająca ustalić jaki jest status tej osoby i czy może ona w sposób kompetentny wypowiadać się w tego typu sprawach. Istotnym jest także to, że dokument ten sporządzony został na rzecz Dyrektora Wojewódzkiego Ośrodka Ruchu Drogowego w K. po wpłynięciu skargi ze strony osoby egzaminowanej.
Oznacza to, że dokument ten ma charakter dokumentu wewnętrznego sporządzonego przed formalnym uruchomieniem postępowania zmierzającego do unieważnienia przeprowadzonego [...] r. egzaminu. Merytoryczny charakter pisma z [...] r. podpisanego przez tę osobę wskazuje, że problematyka przeprowadzania egzaminów praktycznych na prawo jazdy kategorii "B" nie jest jej obca i z tego powodu Sąd wskazany dokument traktuje w sposób posiłkowy, a nie jako podstawowy dla oceny działań podejmowanych przez organ pierwszej instancji.
Przeprowadzone powyżej ustalenia pozwalają uznać, że postępowanie wyjaśniające w sprawie przeprowadzone zostało w sposób prawidłowy i wszystkie istotne okoliczności sprawy zostały wyjaśnione, a to oznacza, że organy administracji publicznej uprawnione były do podjęcia merytorycznego rozstrzygnięcia w sprawie, a zarazem oznacza, że nie wyczerpana została przesłanka uwzględnienia wniesionej skargi stosownie do postanowień art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, a zatem naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy.
W rozpoznawanej sprawie istota sporu sprowadza się do tego, czy egzamin przeprowadzany przez skarżącego [...] r. przeprowadzany był zgodnie z zasadami sztuki w tym zakresie, czy też dopuścił się on w tym zakresie uchybień, które uzasadniają wyczerpanie przesłanki unieważnienia przeprowadzonego egzaminu. Jak wynika z protokołu przeprowadzonego egzaminu sporządzonego przez skarżącego, egzaminowany dwukrotnie nieprawidłowo wykonał zadanie "jazda drogami dwukierunkowym jednojezdniowymi", albowiem egzaminowany na dwóch różnych drogach dwukierunkowych jednojezdniowych kierował pojazdem bez włączonych świateł przewidzianych do jazdy w ruchu drogowym, ponieważ włączone były jedynie światła pozycyjne. W tym miejscu przyjdzie zauważyć, że powyższa okoliczność nie jest przez nikogo w rozpoznawanej sprawie kwestionowana. A zatem egzaminowany w trakcie egzaminu poruszał się po drogach dwukierunkowych bez włączonych świateł mijania lecz korzystając ze świateł pozycyjnych.
Podnoszona tu okoliczność jest odmiennie interpretowana przez skarżącego, a inaczej przez wypowiadające się w sprawie organy administracji publicznej. Skarżący zasadnie odwołuje się do regulacji prawnych przewidujących niezbędność poruszania się po drogach publicznych z odpowiednimi światłami. W tym zakresie skarżący trafnie podnosi, że egzaminowany dopuścił się naruszenia stosownych przepisów prawa, a tym samym wyczerpana została przesłanka uznania wyniku egzaminu za negatywny. Stanowisko skarżącego w omawianym zakresie odwołuje się do obowiązujących regulacji prawnych i wynikających z nich obowiązków. Z kolei organy administracji publicznej, mając w polu widzenia obowiązujący przepis, dostrzegają również inne okoliczności, które mają znaczenie dla całościowej oceny zaistniałej sytuacji.
W tym miejscu przyjdzie zauważyć, że wskazane organy skupiły się na jednym aspekcie, a mianowicie problematyce związanej z zachowaniem egzaminatora w trakcie przeprowadzanego egzaminu i na tym, czy w sposób prawidłowy przekazywał zdającemu informacje dotyczące przebiegu egzaminu, natomiast organom tym umknął całkowicie inny problem związany z rozpoznawaną sprawa, a mianowicie wyposażenie samochodu, który był wykorzystywany do przeprowadzenia tego egzaminu. W ocenie składu orzekającego w niniejszej sprawie samochód osobowy wykorzystany do przeprowadzenia przedmiotowego egzaminu nie był właściwy. Skoro przy ocenie prawidłowości poszczególnych czynności podejmowanych w trakcie poruszania się po drogach publicznych pod uwagę bierze się między innymi to, czy zdający porusza się z włączonymi światłami mijania, czy też ze światłami do jazdy w dzień, to samochód taki winien mieć stosowną lampkę kontrolną pozwalająca monitorować zdającemu spełnianie tego wymogu.
Brak na wyposażeniu samochodu wykorzystanego do przeprowadzenia tego egzaminu wskazanej lampki kontrolnej, nie powinien wpływać na negatywną ocenę przeprowadzonego egzaminu, zwłaszcza w sytuacji, kiedy zdający przed rozpoczęciem jazdy sprawdził prawidłowość ustawień poszczególnych elementów umożliwiających prawidłowe poruszanie się po drogach publicznych. Jak wynika z akt administracyjnych i co również podkreśla sam skarżący, egzaminowany przed rozpoczęciem jazdy w sposób prawidłowy wykonał wszystkie czynności wprowadzające, zatem fakt zmiany świateł w trakcie jazdy i brak możliwości zweryfikowania tego przez zdającego jest w ocenie Sądu wystarczająca przesłanką do unieważnienia przeprowadzonego egzaminu, ponieważ z uwagi na stan techniczny samochodu wykorzystywanego do przeprowadzenia egzaminu nie można na zdającego przerzucać odpowiedzialności za ewentualne uchybienia, których pomimo należytej staranności nie jest w stanie w trakcie jazdy egzaminacyjnej sprawdzić i zweryfikować, a co istotniejsze skorygować.
Jak zostało to już powyżej zaznaczone główną przyczyną unieważnienia spornego egzaminu było zachowanie egzaminatora, który w ocenie organów administracji dopuścił się naruszenia postanowień rozporządzenia wykonawczego do ustawy. Zgodnie z treścią § 27 przywoływanego rozporządzenia, podczas części praktycznej egzaminu państwowego egzaminator przekazuje osobie egzaminowanej polecenia dotyczące kierunku jazdy lub wykonania określonego zadania egzaminacyjnego; polecenia te nie mogą być sprzeczne z obowiązującymi na drodze zasadami ruchu drogowego lub stwarzać możliwości zagrożenia jego bezpieczeństwa. W trakcie tego egzaminu egzaminator niezwłocznie informuje osobę egzaminowaną o nieprawidłowym wykonaniu zadania egzaminacyjnego; w przypadku dwukrotnego nieprawidłowego wykonania tego samego zadania egzaminacyjnego lub przerwania egzaminu państwowego, egzaminator informuje osobę egzaminowaną o negatywnym wyniku części praktycznej egzaminu państwowego.
Po myśli ust. 9 tego przepisu egzaminator zwraca szczególną uwagę na: sposób wykonywania manewrów na drodze; zachowanie wobec innych uczestników ruchu drogowego; umiejętność oceny potencjalnych lub rzeczywistych zagrożeń na drodze; skuteczność reagowania w przypadku powstania zagrożenia; sposób używania mechanizmów sterowania pojazdem; umiejętność zapewnienia bezpieczeństwa wszystkich użytkowników dróg, w szczególności najsłabszych i najbardziej narażonych, przez wykazywanie należytego szacunku dla innych.
W rozpoznawanej sprawie elementem sporu między skarżącym a organami administracji jest treść § 27 ust. 6, zgodnie z którym egzaminator niezwłocznie informuje osobę egzaminowaną o nieprawidłowym wykonaniu zadania egzaminacyjnego. W ocenie skarżącego wskazany obowiązek nie może wiązać się z podpowiadaniem i nie może być elementem różnicowania sytuacji prawnej różnych zdających. Zdaniem składu orzekającego w rozpoznawanej sprawie, po analizie akt administracyjnych oraz zapisu przebiegu egzaminu można stwierdzić, że w tej konkretnej sprawie egzaminator dopuścił się naruszenia przywołanego przepisu, ponieważ po pierwszym dostrzeżonym przez niego uchybieniu nie poinformował zdającego w sposób prawidłowy o uchybieniu, którego się on dopuścił. Argumentacja skarżącego prezentowana w odwołaniu od decyzji pierwszej instancji oraz w skardze nie może być uwzględniona. W trakcie przeprowadzania egzaminu na egzaminatorze ciąży bowiem obowiązek precyzyjnego informowania zdającego o uchybieniach, których się dopuścił, a w tym konkretnym przypadku jego informacja była lakoniczna i niedająca możliwości ustalenia na czym polega uchybienie zdającego.
Warto w tym miejscu zauważyć, że w przypadku innego uchybienia zdającego skarżący niezwłocznie w sposób precyzyjny przekazał mu taką informację (opuszczenie ronda bez włączenia kierunkowskazu). Równocześnie można zwrócić uwagę na fakt, że z protokołu przeprowadzanego egzaminu znajdującego się w aktach sprawy wynika, że zdający dopuścił się naruszenia innych regulacji, o których egzaminator nie informował zdającego, jak choćby o przekroczeniu szybkości czy zachowaniu w odniesieniu do innych uczestników ruchu, czy respektowania zasad techniki kierowania pojazdami. Być może zaznaczenie tych naruszeń związane było z głównym, a mianowicie jazdą drogami dwukierunkowymi jednojezdniowymi, jednakże w protokole tym nie zostało to w żaden sposób uzewnętrznione. Przedstawiona powyżej argumentacja przemawia za tym, że organy administracji publicznej wypowiadające się w rozpoznawanej sprawie w sposób poprawny przeprowadziły postępowanie wyjaśniające, a także proces subsumpcji norm prawnych do występującego w sprawie stanu faktycznego był właściwy.
Stosownie do postanowień § 28 tego Rozporządzenia, osoba egzaminowana uzyskuje: pozytywny wynik części praktycznej egzaminu państwowego, jeżeli poprawnie wykonała zadania, o których mowa w § 23 lub § 24 tego Rozporządzenia, natomiast negatywny wynik części praktycznej egzaminu państwowego, jeżeli: dwukrotnie nieprawidłowo wykonała to samo zadanie egzaminacyjne albo zachodzą okoliczności, o których mowa w § 16 ust. 1 pkt 1, 3, 4 i 6. Po zakończeniu części praktycznej egzaminu państwowego egzaminator: szczegółowo omawia z osobą egzaminowaną oraz odpowiednio z tłumaczem lub instruktorem obecnym na egzaminie, wynik części praktycznej egzaminu państwowego, a jeżeli wynik jest negatywny - podaje przyczyny jego uzyskania; wpisuje do listy osób zakwalifikowanych na egzamin wynik części praktycznej egzaminu państwowego oraz wynik egzaminu państwowego; przekazuje osobie egzaminowanej wypełniony arkusz przebiegu części praktycznej egzaminu państwowego; kopię arkusza dołącza się do listy osób zakwalifikowanych na egzamin.
Przeprowadzona powyżej analiza pozwoliła wykazać, że przesłanki uzyskania negatywnego wyniku egzaminu w sprawie tej nie wystąpiły, ponieważ zdający nie dopuścił się dwukrotnie nieprawidłowego wykonania tego samego zadania.
W przypadku zdającego można mówić co najwyżej o jednokrotnym niewykonaniu zadania, ponieważ wyłączenie świateł mijania miało miejsce w trakcie zdawania egzaminu i miało charakter czynu ciągłego, albowiem w tym zakresie zdający nie wykonywał odrębnych działań, a jedynie dokonywał przemieszczania się po drogach publicznych, przy czym znajdował się on na nich przez cały czas poruszania po ulicach miasta.
Na marginesie prowadzonych rozważań przyjdzie zauważyć, że organ pierwszej instancji w podstawie prawnej swojego rozstrzygnięcia przywołał treść art. 105 Kodeksu postępowania administracyjnego, a zatem regulacji dotyczącej umorzenia postępowania administracyjnego oraz treść art. 67 ust. 1 pkt 1 i 4 ustawy o kierujących pojazdami, natomiast w przywołanej podstawie brakło odwołania do art. 72 ust. 1 pkt 2 wyżej wymienionej ustawy. Występujące uchybienie w przywołaniu podstawy prawnej wydanej decyzji nie zostało dostrzeżone przez organ odwoławczy, który do tego zagadnienia nie odniósł się. Także skarżący w odwołaniu i w skardze do tutejszego Sądu tego aspektu sprawy nie podnosił. Zdaniem składu orzekającego w rozpoznawanej sprawie dostrzeżone uchybienie nie ma wpływu na wynik sprawy, ponieważ w uzasadnieniu decyzji organu odwoławczego występuje odwołanie do tego przepisu, a to oznacza, że wskazany organ miał w polu widzenia wskazaną normę prawną.
Oznacza to zarazem, że okoliczność ta nie wyczerpuje przesłanki uwzględnienia wniesionej skargi stosownie do postanowień art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, a zatem naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy.
Skoro Sąd nie znalazł podstaw prawnych do uwzględnienia skargi, to stosownie do postanowień art 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, należało skargę oddalić.