Uzasadnienie
W druku formularza PPF skarżący P.K. wystąpił o przyznanie adwokata z urzędu ze względu na zamiar wniesienia skargi kasacyjnej. Uzasadniając swój wniosek skarżący wyjaśnił, że kancelarie prawne działające na terenie P., B. oraz C. odmówiły zajęcia się jego sprawą, zaś jedyna kancelaria, której pracownicy podjęliby się sporządzenia skargi kasacyjnej zażądała zbyt wysokiej ceny za swoje usługi (...) Z druku PPF wynika, że wnioskodawca zamieszkuje wraz z małżonką w budynku o pow. (...)m2. W skład jego majątku wchodzi (...) o (...) Łączny dochód P. K. i jego małżonki wynosi (...) zł miesięcznie. Skarżący nie posiada żadnych przedmiotów o wartości powyżej (...), jak również oszczędności i innych zasobów pieniężnych. Dodatkowo skarżący wyjaśnił, że wraz z żoną przeznaczają na lekarstwa około (...).
Rozpoznając wniosek o przyznanie prawa pomocy zważono co następuje:
Na wstępie zaznaczyć trzeba, że obowiązujące przepisy ustanawiają zasadę odpłatności postępowania sądowego - art. 199 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 ze zm. – zwana dalej P.p.s.a.) Wyjątkiem od niej jest możliwość przyznania prawa pomocy, które stosownie do treści art. 245 §1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi może zostać przyznane stronie w zakresie całkowitym lub częściowym.
Osobie fizycznej, która wystąpiła o ustanowienie fachowego pełnomocnika prawo pomocy może być przyznane wówczas, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść kosztów postępowania sądowego bez uszczerbku w utrzymaniu swoim i swojej rodziny (art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a.).
Okoliczności powołane przez P.K. w uzasadnieniu złożonego wniosku nie pozwalają przyjąć, że w rozpoznawanej sprawie zasadne byłoby przyznanie skarżącemu prawa pomocy w zakresie ustanowienia adwokata z urzędu.
Przede wszystkim mało wiarygodne są twierdzenia skarżącego, który wskazał, iż znalazł jedynie jedną (...) gotową do udzielenia mu pomocy w sporządzeniu skargi kasacyjnej. Przypomnieć bowiem trzeba, że art. 28 ust. 1 ustawy z dnia 26 maja 1982 r. Prawo o adwokaturze (tekst jednolity: Dz. U. z 2002 r. Nr 123, poz. 1058 ze zm.) stanowi, że adwokat może odmówić udzielenia pomocy prawnej tylko z ważnych powodów, o których informuje zainteresowanego. Wątpliwości co do udzielenia lub odmowy udzielenia pomocy prawnej rozstrzyga okręgowa rada adwokacka, a w wypadkach niecierpiących zwłoki - dziekan.
Skarżący nie wykazał, aby wystąpił do dziekana właściwej rady adwokackiej z prośbą o pomoc w znalezieniu pełnomocnika gotowego do udzielenia mu pomocy prawnej. Dopiero w sytuacji, gdy w opisanym wyżej trybie nie znaleziono by pełnomocnika gotowego świadczyć usługi na rzecz skarżącego, uzasadnione stałoby się wystąpienie do Sadu o jego wyznaczenie z urzędu, przy założeniu, że wnioskodawca spełnia pozostałe kryteria. Dalej wskazać trzeba, że mało wiarygodne są twierdzenia skarżącego, iż za samą analizę akt sprawy pełnomocnik zażądał (...) zł, zaś za sporządzenie skargi kasacyjnej kolejne (...) zł. Wypada zauważyć, że stosownie do treści art. 16 ust. 1 ustawy Prawo o adwokaturze wysokość wynagrodzenia adwokata określa umowa z klientem. Nie oznacza to jednak pełnej dowolności w kształtowaniu poziomu wynagrodzeń za tego rodzaju usługi. Punktem odniesienia jest bowiem regulacja zawarta w rozporządzeniu Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U Nr 163, poz. 1348 ze zm.).
Z treści § 18 ust. 1 pkt 2 tego rozporządzenia wynika, że minimalna wysokość stawki wynagrodzenia za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej oraz udział w rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym - 75 % stawki minimalnej określonej w pkt 1 (w omawianym przypadku (...) zł), a jeżeli w drugiej instancji nie prowadził sprawy ten sam adwokat - 100 % tej stawki, w obu przypadkach nie mniej niż (...) zł. Twierdzenie skarżącego o tym, iż za samo zapoznanie się z aktami zażądano kwoty ponad dziesięciokrotnie większej jest wobec tego mało wiarygodne.
Sytuacja materialna P.K. nie jest na tyle zła, aby uzasadnione było wyłożenie z budżetu państwa środków na pokrycie kosztów zastępstwa procesowego świadczonego przez wyznaczonego z urzędu pełnomocnika. Nawet uwzględniwszy wysokość miesięcznych, niezbędnych wydatków do jego dyspozycji pozostaje kwota pozwalająca na opłacenie usług fachowego pełnomocnika. Nie znaleziono więc w niniejszej sprawie podstaw do uwzględnienia złożonego wniosku.
Z powyższych względów, w oparciu o art. 245 § 1 i § 3 P.p.s.a. w zw. z art. 246 § 1 pkt 2 tej ustawy, działając na podstawie art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 P.p.s.a. w związku z § 3 tego przepisu orzeczono jak w sentencji postanowienia.