Uzasadnienie
Pismem z dnia [...] r. T.W. wniósł za pośrednictwem Prezydenta Miasta K. skargę zatytułowaną "odwołanie od decyzji Prezydenta Miasta K. [...]". W treści skargi strona wniosła między innymi o wydanie nakazu zapłaty kwoty [...] ([...]) złotych przez organ na rzecz powoda w postępowaniu upominawczym, a także wydanie wyroku zaocznego pod nieobecność pozwanego. Wobec niejednoznacznej treści skargi, na podstawie zarządzenia Przewodniczącego Wydziału z dnia 6 maja 2013 r., strona skarżąca została wezwana do jej sprecyzowania - w terminie 7 dniu - w szczególności poprzez wskazanie, czy wnosi ona skargę na akt Prezydenta Miasta K. z dnia [...] r., nr [...], będący negatywną odpowiedzią na wniosek o zwrot nienależnie pobranej opłaty za wydanie karty pojazdu.
Ponadto, gdyby przedmiotem skargi był powyższy akt, skarżący został wezwany do wykazania, że przed wniesieniem skargi wystąpił on do Prezydenta Miasta K. z wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa. Na dokonanie tej czynności wyznaczono termin 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi. Równocześnie poinformowano T.W., że zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm. – zwana dalej p.p.s.a.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, natomiast zawarte w skardze żądanie wszczęcia postępowania upominawczego i wydania nakazu zapłaty nie należy do właściwości sądów administracyjnych. Przesyłka zawierająca przedmiotowe pismo została prawidłowo doręczona w dniu 21 maja 2013 r. na adres wskazany w skardze, a powyższe oznacza, że wyznaczony termin upłynął w dniu 28 maja 2013 r. Sąd przyjął zatem, że skarżący wymaganego wezwania nie wniósł.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje
W pierwszej kolejności zauważyć przyjdzie, że pomimo treści żądań zawartych w skardze Sąd przyjął, że intencją T.W. było wniesienie skargi na akt z zakresu administracji publicznej z dnia [...]r., nr [...], wydany przez Prezydenta Miasta K.. Wynika to bowiem nie tylko ze skierowania skargi do sądu administracyjnego, ale również z treści skargi z dnia [...]r., gdzie strona wyraźnie wskazała numer aktu oraz organ administracji publicznej, który go wydał.
Przepis art. 52 § 1 p.p.s.a. stanowi jednak, że skargę można wnieść do sądu po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Jeżeli natomiast ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, skargę na akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. można wnieść po uprzednim wezwaniu na piśmie właściwego organu - w terminie czternastu dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności - do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 p.p.s.a.). W tym przypadku termin do wniesienia skargi wynosi trzydzieści dni od dnia doręczenia odpowiedzi na wezwanie, a w przypadku braku odpowiedzi - sześćdziesiąt dni od doręczenia wezwania. Pismo Prezydenta Miasta K. z dnia [...]r., nr [...]stanowiło negatywną odpowiedź na wniosek skarżącego z dnia [...]r. o zwrot nienależnie pobranej opłaty za wydanie karty pojazdu, a zatem jest to akt z zakresu administracji publicznej, na który służy skarga do sądu administracyjnego.
W odróżnieniu jednak od decyzji i postanowień, wydawanych w toku postępowania administracyjnego, jedynym środkiem jego weryfikacji, a zarazem warunkiem zainicjowania postępowania sądowoadministracyjnego było wezwanie organu do usunięcia naruszenia prawa, co wynika również z pouczenia zawartego w zaskarżonym akcie. Pismo z dnia [...]r. skierowane do skarżącego, aby wykazał w terminie 7 dni, że przed wniesieniem skargi wystąpił on do Prezydenta Miasta K. z takim wezwaniem, pozostało bez odpowiedzi, przy czym T.W. został pouczony o konsekwencjach niedochowania wyznaczonego tam terminu, a przesyłka zawierająca przedmiotowe pismo została prawidłowo doręczona na adres wskazany przez skarżącego w dniu [...]r. Z uwagi na bierną postawę skarżącego, który do dnia dzisiejszego nie udzielił odpowiedzi, jak również na fakt, że w aktach administracyjnych brak jest wzmianki, aby wezwanie do usunięcia naruszenia prawa skierowane do organu w trybie art. 52 § 3 p.p.s.a zostało wniesione, należało przyjąć, że T.W. nie wyczerpał przysługujących mu środków zaskarżania.
Na marginesie wskazać należy, że jeśli przedmiotem skargi byłoby wszczęcie postępowania upominawczego i wydanie nakazu zapłaty żądanej kwoty, skarga taka, jak nienależąca do właściwości sądów administracyjnych również podlegałaby odrzuceniu jako niedopuszczalna.
W związku z powyższym Sąd postanowił jak w sentencji na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a.