Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] r., nr [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego W. nałożył na B. Z. obowiązek rozbiórki samowolnie wybudowanego budynku gospodarczego. Zobowiązana nie odwołała się od decyzji pierwszoinstancyjnej.
Po doręczeniu zobowiązanej upomnienia z dnia [...] r. wzywającego B. Z. do dobrowolnego wykonania powyższego obowiązku Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w W. wszczął postępowanie egzekucyjne mające na celu doprowadzenie do wykonania obowiązku nałożonego ostateczną decyzją administracyjną. W dniu [...] r. organ nadzoru budowlanego wystawił tytuł wykonawczy oraz wydał postanowienie nr [...] o nałożeniu na zobowiązaną grzywny w wysokości [...] zł w celu przymuszenia do wykonania obowiązku nakazanej rozbiórki. Po rozpoznaniu wniesionego przez stronę zażalenia organ odwoławczy postanowieniem z dnia [...]r., nr [...] utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji nadzoru budowlanego.
W skardze z dnia [...]r. B. Z. podniosła m.in. kwestię zbytniej uciążliwości grzywny fakt, iż nałożono ją bez sprawdzenia możliwości majątkowych zobowiązanej oraz okoliczność, iż wysokość grzywny jest co najmniej równa kosztowi cyt. "ewentualnej rozbiórki". Skarga zawierała także wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z treścią art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.) Sąd może wstrzymać na wniosek skarżącego wykonanie aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Uwzględnienie wniosku o udzielenie tymczasowej ochrony w postaci wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest zatem uwarunkowane uprzednim stwierdzeniem, że spełniona została któraś z przesłanek, określonych w art. 61 § 3 powołanej wyżej ustawy.
Zdaniem Sądu w przedmiotowej sprawie wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia jest prawnie niedopuszczalne. W pierwszej kolejności zważyć należy, iż skarżąca B. Z. własnym działaniem mogła uniknąć i nadal może uniknąć uiszczenia nałożonej grzywny. W myśl bowiem art. 125 § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j.: Dz. U. 2005, Nr 229, poz. 1954 z późn. zm.) w razie wykonania obowiązku określonego w tytule wykonawczym, nałożone, a nieuiszczone lub nieściągnięte grzywny w celu przymuszenia podlegają umorzeniu.
Tym samym wystarczającym jest aby skarżąca wykonała nałożony na nią ostateczną decyzją obowiązek dokonania rozbiórki samowolnie wykonanego obiektu jeszcze przed uiszczeniem bądź ściągnięciem grzywny, a nie poniesie wówczas negatywnych konsekwencji finansowych w postaci konieczności dodatkowego uiszczenia grzywny. O treści przywołanego przepisu strona została pouczona w postanowieniu nakładającym grzywnę. Stosownie do art. 126 cytowanej ustawy nawet zresztą w razie uiszczenia bądź ściągnięcia grzywny w uzasadnionych przypadkach na wniosek zobowiązanego, który wykonał obowiązek, może ona być zwrócona w wysokości 75 % lub w całości.
Wskazać także należy, iż w sprawie nie zachodzi wskazana w art. 61 § 3 p.p.s.a. przesłanka trudnych do odwrócenia skutków, nawet bowiem w razie korzystnego dla strony rozstrzygnięcia sądowego zwrot ewentualnie uiszczonej kwoty nie nastręczałby trudności. Nie może także stanowić argumentu w sprawie wyrażone przez stronę przekonanie, iż grzywna, nałożona w maksymalnym wymiarze, z uwagi na swoją wysokość jest zbyt dolegliwa i nieproporcjonalna do trudnej sytuacji majątkowej strony. Istotą i funkcją grzywny w celu przymuszenia jest bowiem właśnie stworzenie stanu ekonomicznego zagrożenia, które skłoni stronę, w celu uniknięcia go, do wykonania nałożonego ostateczną decyzją obowiązku, od którego wykonania uporczywie się uchyla.
Wskazać także należy, iż strona kwestionując nazbyt wysoką kwotę grzywny podniosła swój zaawansowany wiek oraz fakt, iż z uwagi na trudną sytuację materialną nie stać jej na pokrycie kosztów postępowania sądowego oraz rozbiórki obiektu, nie wykazała natomiast by zapłata grzywny, której notabene jak wyżej wskazano może uniknąć, wiązała się ze znaczną szkodą w rozumieniu art. 63 § 1 p.p.s.a.
Wobec powyższego, z braku ustawowych przesłanek, wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji należało oddalić w oparciu o art. 61 § 3 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.