Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] r., nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta B. z dnia [...]r., nr [...] wymierzającą J. R. administracyjną karę pieniężną w wysokości 249 853,05 za usunięcie bez wymaganego zezwolenia 65 drzew wyszczególnionych w tabeli nr 1 rosnących na działkach nr 1, 2, obręb [...], rejon ul. [...] w B..
Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach na powyższą decyzję wniósł J. R.. W skardze tej zawarł również wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji organu I instancji w zakresie naliczonej kary. Jednocześnie wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji.
W piśmie z dnia 9 listopada 2016 r. skarżący oświadczył, że jest emerytem i uzyskuje dochód z tego tytułu w wysokości 3 517,77 zł. Nie posiada natomiast żadnego majątku ruchomego, ani oszczędności, z których mógłby dokonać zapłaty tak wysokiej kary. Nadto wskazał, że mieszka w budynku z lat sześćdziesiątych, którego wartość oscyluje być może w granicach orzeczonej kary. Wdrożenie przymusowej egzekucji z nieruchomości, w której mieszka spowoduje, że skarżący utraci bezpowrotnie miejsce zamieszkania przed merytorycznym rozpoznaniem skargi. Skutki prawne sprzedaży licytacyjnej nieruchomości w toku postępowania egzekucyjnego są nieodwracalne.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
W pierwszej kolejności wskazać należy, że skarżący wniósł o wstrzymanie wykonania decyzji Prezydenta Miasta B. z dnia [...] r., nr [...], a więc organu I instancji. Decyzji tej nie nadano rygoru natychmiastowej wykonalności, stąd też jej wykonanie winno było nastąpić dopiero z datą wydania decyzji organu odwoławczego. Zatem przedmiotem orzeczenia Sądu w trybie art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a., należało uczynić decyzję ostateczną, a więc decyzję organu II instancji, którą to decyzją utrzymano w mocy decyzję Prezydenta Miasta B..
Zgodnie z treścią art. 61 § 1 P.p.s.a., wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże w myśl art. 61 § 3 P.p.s.a. sąd, na wniosek skarżącego, może wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie chyba, że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Postanowienie o wstrzymaniu wykonania aktu w całości lub w części stanowi zatem odstępstwo od generalnej reguły i jako takie jest dopuszczalne jedynie po spełnieniu wyżej określonych przesłanek. Przy czym ciężar dowodu spoczywa w tym zakresie na wnioskodawcy. A zatem to strona składająca wniosek o wstrzymanie wykonalności zaskarżonego aktu powinna wykazać, że wykonanie ciążącego na niej zobowiązania spowoduje, iż wypełnią się przesłanki wskazane w art. 61 § 3 P.p.s.a.
W ocenie Sądu w niniejszej sprawie spełnione zostały ustawowe przesłanki wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Biorąc pod uwagę przedstawioną w sprawie sytuację materialną skarżącego, z której wynika, że jest on emerytem i otrzymuje z tego tytułu świadczenie w wysokości 3 517,77 zł., uznać należało, że skarżący uprawdopodobnił, iż uiszczenie przed rozpatrzeniem przez Sąd skargi, nałożonej na niego kary pieniężnej, może spowodować skutki o jakich mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a. Trzeba bowiem wziąć pod uwagę wysokość nałożonej kary, której uiszczenie może przekraczać możliwości finansowe skarżącego, natomiast ewentualna egzekucja administracyjna mogłaby wyrządzić mu znaczną szkodę.
Mając na względzie powyższe, wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji należało uwzględnić w oparciu o art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a.