Uzasadnienie
Pismem z dnia 23 grudnia 2019 r. A. G. (dalej jako: skarżący), działając przez pełnomocnika – adwokat B. Z., wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na uchwałę Rady Miasta K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie przystąpienia do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla obszaru [...] K. Pismem z dnia 4 lutego 2020 r. pełnomocnik skarżącego został wezwany do usunięcia w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania braków formalnych skargi przez podanie numeru PESEL skarżącego oraz nadesłanie opłaconego opłatą skarbową pełnomocnictwa procesowego upoważniającego do działania w imieniu strony skarżącej przed WSA w Gliwicach lub sądami administracyjnymi.
Powyższe wezwanie zostało doręczone pełnomocnikowi skarżącego w dniu 25 lutego 2020 r. Braki formalne skargi nie zostały uzupełnione.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje
Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej jako: "P.p.s.a.") sąd odrzuca skargę, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi.
W niniejszej sprawie skarga zawierała braki formalne, w związku z czym wezwano pełnomocnika skarżącego do ich uzupełnienia. Wezwanie to, zawierające prawidłowe pouczenie o skutkach niezastosowania się do wezwania w wyznaczonym terminie, doręczone zostało pełnomocnikowi skarżącego w dniu 25 lutego 2020 r. Siedmiodniowy termin do uzupełnienia braków formalnych upłynął bezskutecznie w dniu 3 marca 2020 r.
Wobec powyższego, skarga podlegała odrzuceniu na mocy art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a.
Niezależnie od tego skarga podlegałaby także odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 5a w zw. z art. 3 § 2 pkt 6 p.p.s.a. i w zw. z art. 101 ust. 1 Ustawy z 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (tekst jednolity: Dz. U. 2020 poz. 713, dalej jako: u.s.g.), albowiem zaskarżona uchwała o przystąpieniu do sporządzania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie wywołuje skutków materialno-prawnych i tym samym nie może naruszać uzasadnionego interesu osób, o których mowa w art. 101 ust. 1 u.s.g.