Uzasadnienie
Wnioskiem z dnia [...] 2005 r. inwestor, A. W., zwrócił się do Urzędu Miasta w C. o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji określonej jako "budowa stacji paliw (w tym LPG) wraz z myjnią ([...] stanowiska) i stanowiskiem wymiany opon ([...] stanowisko)". Następnie pismem z dnia [...] 2005 r. z uwagi na protesty mieszkańców inwestor ograniczył zakres inwestycji określając jej nowy zakres jako cyt.: "Myjnia samochodowa wraz ze stanowiskiem wymiany opon - Stacja LPG".
W trakcie podjętego postępowania administracyjnego organ I instancji zwrócił się do Starosty B. oraz Powiatowego Inspektora Sanitarnego w D. o zaopiniowanie ewentualnej potrzeby sporządzenia raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko. Uzgodnił nadto planowaną inwestycję z Powiatowym Zarządem Dróg w B., wystąpił też do Wyższego Urzędu Górniczego o informacje o warunkach geologiczno-górniczych.
Postanowieniem z dnia [...]r. nr [...] Starosta B. zaopiniował pozytywnie potrzebę sporządzenia przez inwestora raportu o oddziaływaniu planowanego przedsięwzięcia na środowisko. Do przeciwnego wniosku doszedł natomiast Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w D., który postanowieniem z dnia [...] r. nr [...] uznał, iż planowane zamierzenie nie stanowi inwestycji mogących znacząco oddziaływać na środowisko, nie wymaga tym samym sporządzenia przedmiotowego raportu. Po analizie otrzymanych opinii Burmistrz Miasta C. postanowieniem z dnia [...] r. nr [...] nałożył na inwestora obowiązek sporządzenia raportu, o którym mowa powyżej, w dalszym toku postępowania raport nie został jednak przedłożony.
Decyzją z dnia [...] r. nr [...] Burmistrz Miasta C., działając jako organ I instancji, odmówił ustalenia warunków zabudowy dla planowanej inwestycji, którą określił jako budowę stacji LPG wraz z myjnią ([...] stanowiska), stanowiskiem wymiany opon oraz infrastruktury. W uzasadnieniu organ I instancji podniósł sprzeczność zamierzenia z wiodącą na analizowanym obszarze funkcją zabudowy wielorodzinnej a także protesty właścicieli nieruchomości sąsiednich.
Po rozpoznaniu wniesionego przez inwestora odwołania decyzją z dnia [...] r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. uchyliło zaskarżoną decyzję organu I instancji i przekazało sprawę organowi temu do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu Kolegium zarzuciło organowi I instancji m.in. wadliwą ocenę analizy funkcji i cech zabudowy oraz nieuprawniony zarzut, iż inwestycja przekroczy dopuszczalny wskaźnik zabudowy.
W wyniku ponownego rozpoznania złożonego przez inwestora wniosku decyzją z dnia [...] r. nr [...] Burmistrz Miasta C. ustalił warunki zabudowy dla wnioskowanej inwestycji wskazując w osnowie decyzji ustalenia dotyczące ładu przestrzennego, obsługi w zakresie infrastruktury technicznej i komunikacji, ochrony interesów osób trzecich oraz wymogów wynikających z przepisów odrębnych. W uzasadnieniu organ I instancji podał, iż uwzględnił wątpliwości i uwagi Kolegium, a nadto sporządził ponownie analizę funkcji i cech zabudowy terenu i uzgodnił decyzję z właściwymi zarządcami dróg.
Po rozpoznaniu odwołania wniesionego przez Wspólnotę Mieszkaniową nieruchomości położonej przy ul. [...] nr A, B, C, D w C. w C. decyzją z dnia [...] r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy uznając ją za zgodną z prawem, a zarzuty skarżącej Wspólnoty dotyczące spodziewanych zagrożeń powodowanych działalnością projektowanej stacji za subiektywne stanowisko mieszkańców.
Pismem z dnia [...] 2006 r. pełnomocnik Wspólnoty Mieszkaniowej nieruchomości położonej przy ul. [...] nr A, B, C, D w C. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach podnosząc, iż zaskarżona decyzja jest wadliwa i naruszająca prawo. Orzekające w sprawie organy błędnie oceniły bowiem wiodącą na analizowanym terenie funkcję dopuszczając usługowy charakter inwestycji podczas gdy w rzeczywistości najbliższe działki są zabudowane jedynie budynkami mieszkalnymi wielorodzinnymi natomiast obiekty usługowe znajdują się w oddaleniu, po drugiej stronie ulicy. Przewidziane w decyzji ustalenia nie uwzględniają też obowiązujących przepisów technicznych, a nadto w trakcie postępowania nie sporządzono raportu o oddziaływaniu inwestycji na środowisko.
Skarga została wniesiona w terminie.
W odpowiedzi na skargę organ II instancji wniósł o jej oddalenie i obciążenie strony skarżącej kosztami postępowania podnosząc argumenty, które zawarł był już w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Dodatkowo zaakcentował poprawność sporządzonej analizy funkcji i cech zabudowy oraz zagospodarowania terenu, a także, powołując poglądy przedstawicieli doktryny, wskazał, iż wymóg kontynuacji funkcji oznacza jedynie, iż niedopuszczalną jest taka zabudowa, której nie można pogodzić z zastanym w danym miejscu sposobem zagospodarowania terenu. Ustosunkował się też do zawartych w skardze szczegółowych zarzutów.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
W myśl art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej, przy czym zgodnie z § 2 tegoż artykułu kontrola, o której mowa, jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.
Sąd rozpoznaje sprawę rozstrzygniętą w zaskarżonej decyzji ostatecznej bądź w postanowieniu z punktu widzenia legalności, tj. zgodności z prawem całego toku postępowania administracyjnego i prawidłowości zastosowania przepisów prawa materialnego. Zgodnie natomiast z art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm. zwanej dalej: p.p.s.a.) uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie zaskarżonej decyzji bądź postanowienia w całości lub w części następuje wtedy gdy sąd stwierdzi:
- a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy,
- b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego,
- c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Stosownie do treści art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz wskazaną podstawą prawną. Nadto w myśl art. 152 cytowanej ustawy w razie uwzględnienia skargi sąd w wyroku określa, czy i w jakim zakresie zaskarżony akt lub czynność nie mogą być wykonane. Rozstrzygnięcie to traci moc z chwilą uprawomocnienia się wyroku.
Przeprowadzone w określonych wyżej ramach badanie zgodności z prawem zaskarżonej decyzji oraz decyzji rozstrzygnięcie to poprzedzającej wykazało, że skarga, wprawdzie z powodów po części innych niż w niej sformułowane, zasługuje na uwzględnienie, podjęte w sprawie rozstrzygnięcia są bowiem dotknięte uchybieniami uzasadniającymi ich wzruszenie. Zdaniem tut. Sądu w przedłożonym materiale dowodowym występują bowiem sprzeczności i luki nie zezwalające na jednoznaczną ocenę merytorycznej jakości podjętych przez organy rozstrzygnięć.
W pierwszej kolejności wskazać w tym miejscu należy, iż w myśl art. 64 w zw. z art. 52 ust. 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 z późn. zm. zwanej dalej: u.p.z.p.) ustalenie warunków zabudowy następuje na wniosek inwestora. Wniosek ten powinien zawierać:
- 1) określenie granic terenu objętego wnioskiem, przedstawionych na kopii mapy zasadniczej lub, w przypadku jej braku, na kopii mapy katastralnej, przyjętych do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, obejmujących teren, którego wniosek dotyczy, i obszaru, na który ta inwestycja będzie oddziaływać, w skali 1:500 lub 1:1.000, a w stosunku do inwestycji liniowych również w skali 1:2.000;
- 2) charakterystykę inwestycji, obejmującą:
- a) określenie zapotrzebowania na wodę, energię oraz sposobu odprowadzania lub oczyszczania ścieków, a także innych potrzeb w zakresie infrastruktury technicznej, a w razie potrzeby również sposobu unieszkodliwiania odpadów,
- b) określenie planowanego sposobu zagospodarowania terenu oraz charakterystyki zabudowy i zagospodarowania terenu, w tym przeznaczenia i gabarytów projektowanych obiektów budowlanych, przedstawione w formie opisowej i graficznej,
- c) określenie charakterystycznych parametrów technicznych inwestycji oraz dane charakteryzujące jej wpływ na środowisko.
Organ orzekający o warunkach zabudowy jest zawsze związany wnioskiem i nie może go ani modyfikować ani samodzielnie zmieniać. W konsekwencji wniosek o ustalenie warunków zabudowy musi być sformułowany precyzyjnie, w sposób umożliwiający jednoznaczne odczytanie woli inwestora co do zakresu i charakterystyki planowanej inwestycji. Wniosek ten stanowiąc podanie w rozumieniu art. 63 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz. U. 2000, Nr 98, poz. 1071 z późn. zm. zwanej dalej: k.p.a.) oprócz elementów merytorycznej treści określonych w art. 52 ust. 2 u.p.z.p. powinien zawierać także wyliczone w art. 63 § 2 k.p.a. elementy formalne. Brak któregokolwiek z koniecznych elementów wniosku, zarówno wyliczonych w u.p.z.p. jak też w k.p.a., skutkować winien wezwaniem wnioskodawcy przez organ właściwy w sprawie do usunięcia braków w terminie siedmiu dni, z pouczeniem, że nieusunięcie tych braków spowoduje pozostawienie wniosku bez rozpoznania (art. 64 § 2 k.p.a.)
Odnosząc powyższe uwagi do przeprowadzonego w niniejszej sprawie postępowania administracyjnego w pierwszej kolejności wskazać należy, iż wniosek inwestora, A. W., o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu z dnia 26 kwietnia 2005 r., określił inwestycję jako budowę stacji paliw (w tym LPG) wraz z myjnią ([...] stanowiska) i stanowiskiem wymiany opon ([...] stanowisko). Wielkość planowanej zabudowy inwestor określił jako: długość [...], szerokość [...], wysokość [...] (inwestor nie podał wprawdzie jednostek miary niewątpliwie chodzi jednak o metry), wskazując jednocześnie jednokondygnacyjny charakter zabudowy. Brak dodatkowych szczegółów co do rozmiarów planowanej inwestycji dowodzi jednoznacznie, iż podane wymiary obejmowały tym samym całość inwestycji, w tym wszystkie planowane stanowiska, zarówno myjni, jak też wymiany opon. Do wniosku inwestor dołączył nadto dwa załączniki, w których określając cechy i parametry zamierzonej inwestycji wskazał, iż stacja LPG składać się będzie, oprócz agregatu, armatury i dystrybutora z [...] zbiorników butan-propan o pojemności łącznej [...]x[...]m3 zaznaczając, iż zbiorniki te będą zamontowane na płycie fundamentowanej.
Nadto podał, iż inwestycja obejmować ma także jeden dystrybutor paliw i wiatę kasową. W konsekwencji stwierdzić można, iż choć istotne cechy inwestycji zostały wskazane w formularzu wniosku jedynie cząstkowo znajdując uzupełnienie dopiero w załącznikach, jednak zakres inwestycji na tym etapie był co do zasady doprecyzowany a wyrażona w podaniu wola inwestora nie budziła wątpliwości.
Sytuacja ta uległa jednak zmianie w dniu [...] 2005 r. kiedy to A. W. zwrócił się pisemnie do organu I instancji o ograniczenie zakresu inwestycji określając jej nowy zakres jako cyt.:
- - Myjnia samochodowa wraz ze stanowiskiem wymiany opon
- - Stacja LPG.
Skorygowany wniosek nie wskazał żadnych parametrów zmienionej co do zakresu inwestycji, a w konsekwencji zakres ten zaczął jawić się niejasno. O ile bowiem nie ulega wątpliwości, iż planowane zamierzenie przestało obejmować stację paliw, o tyle nie wiadomo jaki wpływ wspomniane ograniczenie odniosło wobec pozostałej części zamierzenia. Wysoce niejasnym jest zatem czy inwestycja nadal zajmować ma teren [...]x[...] m czy też jej obszar, wobec braku stacji paliw, ulec ma stosownemu zmniejszeniu, czy nadal obejmować ma wiatę kasową, o której mowa w załączniku do pierwotnego wniosku (wniosek skorygowany wiatę tę pominął), nie wiadomo nadto czy wskazana w korekcie wniosku stacja LPG zamierzona jest w identycznej formule jeśli chodzi o liczbę i pojemność zbiorników jak ta, która była opisana w załączniku do wniosku pierwotnego.
W konsekwencji stwierdzić zatem należy, iż podanie, o którym mowa, przestało spełniać wymogi formalne przewidziane w art. 52 ust. 1 u.p.z.p., a tym samym organ I instancji winien był wezwać wnoszącego do złożenia stosownych wyjaśnień i uzupełnień. Organ I instancji nie uczynił tego jednak i prowadził dalsze postępowanie administracyjne pomimo niejasności co do rzeczywistego zakresu planowanej inwestycji, w tym wielkości planowanej zabudowy.
Zauważyć też należy, iż z nieznanych przyczyn wydana przez organ I instancji decyzja ustalająca warunki zabudowy (utrzymana następnie w mocy przez organ drugoinstancyjny) po części w widoczny sposób nie odpowiada wnioskowi inwestora, ani w jego wersji pierwotnej, ani skorygowanej, co stanowi uchybienie powodujące konieczność wyeliminowania decyzji tej z obrotu prawnego. Określając w osnowie decyzji maksymalne rozmiary zabudowy organ I instancji wskazał bowiem jako dopuszczalną szerokość elewacji [...] m a wysokość górnej granicy elewacji i wysokość kalenicy [...] m (wartości nie wnioskowane przez inwestora), w pkt [...] osnowy wskazał nadto sposób komunikacji stacji auto-gazu z cyt. "pawilonem" podczas gdy o pawilonie takim inwestor w swych wnioskach nie wspomniał. Organ I instancji nie określił natomiast w decyzji żadnych wskazanych przez inwestora parametrów odnoszących się do stacji LPG (liczby i pojemności zbiorników), pomimo, że kwestia ta w ramach charakterystyki inwestycji i przyszłej oceny jej możliwego wpływu na środowisko, ochrony osób trzecich itp. może stać się kluczowa.
W konsekwencji nie precyzując w decyzji danych dotyczących stacji LPG organ I instancji ustalił warunki zabudowy na przedmiotowych działkach dla dowolnej stacji, zezwalając na nieograniczoną liczbę i wielkość zbiorników gazu, jak również dowolny ich typ (naziemne bądź podziemne).
Odnosząc się z kolei do samego przebiegu postępowania przed organami I i II instancji wskazać należy niekonsekwentne i niejasne podejście obu organów do kwestii ewentualnego obowiązku sporządzenia przez inwestora raportu o oddziaływaniu zamierzonej inwestycji na środowisko. Przypomnieć w tym miejscu należy, iż postanowieniem z dnia [...] r. Starosta B. zaopiniował pozytywnie potrzebę sporządzenia przez inwestora stosownego raportu argumentując w uzasadnieniu, że wprawdzie stacja LPG jako taka nie stanowi przedsięwzięcia mogącego znacząco oddziaływać na środowisko, dla których obowiązek sporządzenia raportu może być wymagany, określonych w Rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz. U. 2005, Nr 257, poz. 2573 z późn. zm.) to jednak § 3 pkt 70 cytowanego rozporządzenia ujmuje stacje obsługi środków transportu, wśród których zdaniem Starosty uwzględnić należy stanowisko wymiany opon.
Negatywnie na temat potrzeby sporządzenia raportu wypowiedział się natomiast w postanowieniu z dnia [...] r. Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w D. uznając, iż planowane przedsięwzięcie w postaci stacji LPG, stanowisk myjni ręcznej i stanowiska wymiany opon w żadnej części nie stanowi inwestycji mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Po otrzymaniu obydwu opinii Burmistrz Miasta C. postanowieniem z dnia [...] r. nałożył jednak na inwestora obowiązek sporządzenia raportu, o którym mowa, podając w uzasadnieniu § 3 pkt 70 cytowanego wyżej rozporządzenia. Pomimo wejścia w życie w dniu 28 lipca 2005 r. nowelizacji ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (tj.: Dz. U. 2006, Nr 129, poz.902 z późn. zm., zwana dalej: p.o.ś.), przekształcającej postępowanie w sprawie oceny oddziaływania na środowisko w postępowanie odrębne, nie związane z postępowaniem w sprawie ustalenia warunków zabudowy, organ I instancji nie wyeliminował z obrotu prawnego wydanego przez siebie na podstawie dawnego brzmienia art. 51 ust. 2 p.o.ś. postanowienia, nadal formalnie nakładało ono zatem na inwestora obowiązek sporządzenia raportu, o którym mowa powyżej (pismem z dnia [...] 2005 r. A. W. zadeklarował, iż sporządzi raport dopiero na etapie pozwolenia na budowę).
Do kwestii raportu organ I instancji odniósł się ponownie w ustalającej (w wyniku ponownego postępowania) warunki zabudowy decyzji z dnia [...] r., w której osnowie w pkt [...] przesądził, iż z uwagi na treść § 3 pkt 70 cytowanego wyżej rozporządzenia zamierzona inwestycja stanowi przedsięwzięcie mogące znacząco oddziaływać na środowisko toteż w przyszłości może wymagać oddzielnego postępowania w sprawie oceny oddziaływania inwestycji na środowisko. Nie dostrzegając ani wskazanego wyżej fragmentu decyzji pierwszoinstancyjnej, ani wskazanej wyżej nowelizacji ustawy rozpatrujący odwołanie od wymienionej decyzji organ II instancji wskazał w uzasadnieniu, że dla planowanej inwestycji nie jest wymagany raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko albowiem Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny cyt. "jednoznacznie przesądził o tym". Pomimo tym samym zdecydowanie odmiennego poglądu na kwestię oceny możliwego wpływu inwestycji na środowisko organ II instancji utrzymał zaskarżoną decyzje pierwszoinstancyjną w mocy, ani słowem nie ustosunkowując się do postanowienia zawartego w pkt [...] osnowy.
Jeszcze inne podejście do kwestii raportu Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. prezentuje w odpowiedzi na skargę, kiedy to podaje, iż w myśl § 3 pkt 37 cytowanego rozporządzenia sporządzenia raportu nie wymagają instalacje do naziemnego magazynowania gazu, których zbiorniki nie przekraczają [...]m3. W myśl wniosku inwestora, zdaniem Kolegium, planowane zbiorniki mają mieć pojemność jedynie [...] x [...] m3 a tym samym inwestycja nie wymaga sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko.
W myśl powyższych uwag, decyzję organu I instancji uznać należy za naruszającą prawo materialne (art. 52 w zw. z art. 64 ust. 1 u.p.z.p). oraz wskazane wyżej przepisy postępowania administracyjnego. W postępowaniu drugoinstancyjnym Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. nie dostrzegło jednak wskazanych wyżej uchybień i z naruszeniem przepisów proceduralnych utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. Sprawia to w konsekwencji, iż naruszeniem prawa, które mogło mieć wpływ na rozstrzygnięcie, dotknięta jest także stanowiąca przedmiot zaskarżenia w niniejszej sprawie decyzja drugoinstancyjna.
Sąd nie podziela natomiast co do zasady zawartego w skardze argumentu skarżącej, iż z uwagi na to, że obiekty usługowe znajdują się wprawdzie w obszarze analizowanym jednak dopiero po drugiej stronie ulicy oceniając kontynuację funkcji zagospodarowania terenu orzekające w sprawie organy winny były fakt ich istnienia pominąć i uwzględnić jedynie działki bezpośrednio sąsiadujące i w konsekwencji dostosować dalszą zabudowę do wiodącej na tych działkach funkcji tj. zabudowy wielorodzinnej. Po pierwsze bowiem wielkość obszaru analizowanego wytyczają przepisy prawa, nie czyniąc rozróżnienia pomiędzy obiektami położonymi w bezpośrednim sąsiedztwie planowanej inwestycji a obiektami położonymi w innych częściach obszaru analizowanego.
Po drugie zawarta w art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy tzw. zasada dobrego sąsiedztwa, uzależniająca zmianę zagospodarowania terenu od dostosowania się do określonych cech zabudowy i zagospodarowania terenu sąsiedniego, nie wymaga przy projektowaniu nowych inwestycji prostego powielania celu i charakterystyki zabudowy istniejącej na terenie sąsiednim. Przewidziany w powołanej normie wymóg kontynuacji funkcji należy bowiem rozumieć szerzej (co słusznie w odpowiedzi na skargę podkreślił organ II instancji) uznając, że nowa zabudowa jest dopuszczalna o ile nie godzi ona w zastany stan rzeczy – por. np. K. Jaroszyński, Z. Niewiadomski, A. Szmytt, Ł. Złakowski: Ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Komentarz. Red. Z. Niewiadomski. Warszawa 2005, s. 501. Ocena, iż projektowana inwestycja spełnia, w powyższym znaczeniu, wymogi przewidziane w art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy i nie koliduje z zastaną na terenie sąsiednim funkcją musi jednak jednoznacznie wynikać z akt sprawy i zostać w decyzji bezspornie wykazana.
Sąd stwierdza, iż decyzja organu I instancji jest w tej części nader lakoniczna do treści art. 61 u.p.z.p. odnosząc się jedynie fragmentem zdania i to z powołaniem na uprzednią ocenę Kolegium a nie samodzielnie wywiedzione wnioski. Natomiast utrzymująca ją w mocy decyzja SKO w K. do kwestii dobrego sąsiedztwa nie odnosi się w ogóle. Także i te uchybienia czynią koniecznym uchylenie zarówno zaskarżonej decyzji jak też rozstrzygnięcia decyzję tę poprzedzającego.
Nietrafne są natomiast zarzuty skarżącej Wspólnoty dotyczące niezgodności planowanej inwestycji z przepisami technicznymi, te bowiem mogą być brane pod uwagę dopiero na etapie ubiegania się inwestora o pozwolenie na budowę.
W świetle przedstawionych wyżej wywodów należało uwzględnić skargę i na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) p.p.s.a. orzec jak w sentencji. Nadto w myśl art. 152 cytowanej ustawy określono, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu. O kosztach postępowania orzeczono na wniosek skarżącej Wspólnoty na podstawie art. 200, 205 i 209 p.p.s.a.