Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 18 lutego 2011 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach uchylił decyzję Wojewody [...] z dnia [...] r., nr [...], zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą inwestorowi pozwolenia na nadbudowę garażu w budynku mieszkalnym jednorodzinnym w zabudowie szeregowej oraz orzekł, że nie podlega ona wykonaniu do czasu uprawomocnienia się tego orzeczenia. Pismem procesowym z dnia 9 listopada 2011 r., uzupełnionym następnie kolejnym pismem w dniu 28 listopada 2011 r. A. W. i M. W. zwrócili się z wnioskiem o "przeprowadzenie wykładni wyroku". W treści wniosku skarżący zacytowali dwa fragmenty uzasadnienia orzeczenia, podając, że są one dla nich niezrozumiałe.
Pierwsze zagadnienie, które budzi wątpliwości skarżących, związane jest z nieuwzględnieniem przez Sąd jednego z zarzutów skargi, a mianowicie faktu, że inwestycja prowadzona na działce sąsiedniej nie spełnienia przesłanek przewidzianych w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, uzasadniających nadbudowę w granicy nieruchomości. Sąd w tym miejscu opisał wzajemną relację przepisów zawartych w poszczególnych ustępach § 12 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690 z późn. zm. – zwane dalej rozporządzeniem), wskazując który winien mieć zastosowanie w niniejszej sprawie.
Skarżący natomiast, odnosząc się do § 15 ust. 3 pkt 3 lit. m uchwały Rady Miejskiej w G. z dnia [...] r., nr [...] w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla obszaru położonego po zachodniej stronie ulicy [...] stanowiącego części dzielnicy [...] w G. (Dz. Urz. Woj. [...]), a przede wszystkim do kryterium wspólnoty interesów właścicieli, uznali, że tylko spełnienie tam wyszególnionych przesłanek pozwalałoby pozytywnie rozstrzygnąć sprawę udzielenia pozwolenia na rozbudowę garażu. Stąd kwestionują oni zasadność rozważań na temat relacji przepisów § 12 rozporządzenia, podając – według nich – właściwą kolejność zastosowania poszczególnych uregulowań ("przepis miejscowego planu w kwestii wspólnoty interesów, powinien mieć charakter lex specialis w stosunku do regulacji rozporządzenia, a został przez Sąd pominięty").
Druga wątpliwość związana jest ze wskazaniami Sądu co do dalszego postępowania organu administracji, zawartymi w uzasadnieniu z uwagi na fakt, że decyzja organu drugiej instancji została uchylona. A. W. i M. W. nie zgadzając się z wytycznymi stwierdzają, że "wskazanie Sądu wykonane przez Wojewodę w decyzji [...] z dnia [...]r. uchylające decyzje organu I instancji i umarzające postępowanie, nie ma odniesienia do obowiązku tego organu do rozpoznania sprawy według stanu faktycznego istniejącego w dniu wydania decyzji ostatecznej". Wcześniej wyrażają opinię, że nie było podstaw do uchylenia decyzji organu I instancji i umorzenia postępowania na podstawie art. 138 par. 1 pkt 2 ustawy z dnia z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz. U. nr 98 z 2000 r., poz. 1071 z póżn. zm. – zwana dalej KPA).
Dalej skarżący wnoszą o ocenę prawną, który organ jest związany jaką częścią uzasadnienia, a w szczególności, powołując się na art. 177 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm. – zwana dalej p.p.s.a.) pytają, czy organy nadzoru budowlanego, które winny zgodnie ze wskazaniami Sądu prowadzić dalej postępowania w sprawie, muszą opierać się na uzasadnieniu, jeśli przedmiotowy wyrok nie został tym organom doręczony.
Na koniec wnioskodawcy wnoszą o rozstrzygnięcie kwestii, czy w związku z uzasadnieniem powstała "nowa sprawa administracyjna z nowym stanem faktycznym i prawnym czy z niezmienionym stanem z możliwością powrotu do organów architektoniczno- budowlanych".
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje
Podstawą rozpatrzenia zgłoszonego wniosku jest art. 158 p.p.s.a., który stanowi, że sąd, który wydał wyrok, rozstrzyga postanowieniem wątpliwości co do jego treści. Postanowienie w tym przedmiocie sąd może wydać na posiedzeniu niejawnym.
W orzecznictwie podnosi się, że konieczność dokonania wykładni powstaje wówczas, gdy treść orzeczenia budzi wątpliwości, jest niejednoznaczna lub szczególnie zawiła, zarówno co do samego rozstrzygnięcia, jak i zakresu powagi rzeczy osadzonej lub sposobu wykonania orzeczenia (postanowienie NSA z dnia 2 września 2011 r., sygn. akt I FSK 464/10). W związku z powyższym wykładnia polega na sprecyzowaniu przez Sąd niezrozumiałych pojęć lub terminów zawartych w treści uzasadnienia, bądź też w samej sentencji. Nie jest przy tym możliwe ani żądanie usunięcia merytorycznych błędów orzeczenia ani żądanie przez stronę wyjaśnienia przez Sąd powodów zajętego w sprawie stanowiska. Poprzez dokonanie wykładni nie można również treści wyroku zmienić lub poszerzyć o elementy, zamieszczenia których domaga się wnioskujący o dokonanie wykładni (postanowienie NSA z dnia 25 stycznia 2011 r., sygn. akt II OSK 150/09). W ramach wykładni nie mieści się także żądanie uzyskania wyjaśnień co do dalszego prowadzenia postępowania (postanowienie NSA z dnia 7 czerwca 2011 r., sygn. akt II OZ 462/11).
Biorąc powyższe pod uwagę należy stwierdzić, że wniosek A. W. i M. W. jest w istocie z jednej strony polemiką z odmiennym stanowiskiem Sądu zaprezentowanym w orzeczeniu, a z drugiej - zmierza do rozszerzenia uzasadnienia o elementy w nim niezawarte.
Skarżący zacytowali dwa fragmenty uzasadnienia wyroku zarzucając, że są one dla nich niezrozumiałe, ale nie podają co rodzi wątpliwości i dlaczego. W ocenie Sądu skarżący kwestionują przyjętą interpretacją przepisów § 12 rozporządzenia prezentując własne stanowisko w tym zakresie. Podają co prawda, że "nie rozumieją rozważań relacji przywołanego przepisu prawa miejscowego tylko i wyłącznie do regulacji § 12 rozporządzenia, jednak owo "nie rozumieją" nie ma związku z niejasnością tez Sądu, ale jest wyrazem braku akceptacji dla pominięcia przez Sąd kwestii, które wedle skarżących winny być rozpatrzone. Takie zarzuty nie nadają się do uwzględnienia w trybie wniosku o wykładnię wyroku, nie może on bowiem zmierzać do zmian merytorycznych polegających na modyfikacji uzasadnienia czy jego poszerzenia o dodatkowe elementy, istotne zdaniem wnioskodawcy. Tak samo Sąd ocenił podnoszone przez skarżących argumenty związane z drugim przytoczonym fragmentem uzasadnienia, gdzie nie zgodzono się ze wskazaniami Sądu co do dalszego prowadzenia postępowania przez organ administracji, podkreślając, że zamiast uchylenia decyzji organu pierwszej instancji i umorzenia postępowania winno być przeprowadzone postępowania odwoławcze według stanu faktycznego istniejącego w dniu wydania decyzji ostatecznej.
Zawarte w końcowym fragmencie wniosku pytania dotyczące "związania" organów administracji uzasadnieniem w świetle brzmienia art. 177 p.p.s.a. czy też oceny sytuacji powstałej po uchyleniu zaskarżonej decyzji ("czy powstała nowa sprawa administracyjna") stanowią - zdaniem Sądu - wyraźne żądanie rozszerzenia uzasadnienia o kwestie w nim nierozstrzygnięte, nadto zakres związania prawomocnymi wyrokami wynika wprost z ustawy, nie zależy od rozstrzygnięcia podejmowanego przez sąd.
Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 158 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.