Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 9 kwietnia 2009 r., sygn. akt II SA/Gl 921/08 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. z dnia [...] r. nr [...] oraz orzekł, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu.
Odpis tego orzeczenia wraz z pouczeniem o terminie i sposobie wniesienia skargi kasacyjnej został doręczony skarżącemu w dniu 18 maja 2009 r.
W dniu [...]r. (data wpływu do Sądu) skarżący S. K. reprezentowany przez pełnomocnika w osobie radcy prawnego wniósł od powyższego wyroku skargę kasacyjną, domagając się uznania roszczeń wymienionych w punktach 2 i 3 odwołania rozpatrzonego na rozprawie w dniu 2 kwietnia 2009 r., a mianowicie uznania nasypu zbudowanego bez zatwierdzonego pozwoleniem na budowę projektu za samowolę budowlaną oraz przywrócenia sąsiednim nieruchomościom dostępu do drogi publicznej.
W związku z powyższym na podstawie zarządzenia z dnia 16 czerwca 2009 r. wezwano pełnomocnika skarżącego do uzupełnienia braku formalnego skargi kasacyjnej przez nadesłanie 1 jej odpisu poświadczonego za zgodność z oryginałem w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi kasacyjnej. Powyższe wezwanie zostało doręczone pełnomocnikowi skarżącego w dniu 19 czerwca 2009 r. W wyznaczonym terminie, który upłynął w dniu 26 czerwca 2009 r. (piątek – dzień roboczy) brak formalny skargi kasacyjnej nie został uzupełniony.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył co następuje
W pierwszej kolejności wskazać należy, iż zgodnie z treścią art. 173 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. - dalej p.p.s.a.) od wydanego przez wojewódzki sąd administracyjny wyroku lub postanowienia kończącego postępowanie w sprawie przysługuje skarga kasacyjna do Naczelnego Sądu Administracyjnego, chyba, że przepis szczególny stanowi inaczej. W myśl art. 176 p.p.s.a. skarga kasacyjna powinna czynić zadość wymaganiom przepisanym dla pisma w postępowaniu sądowym oraz zawierać oznaczenie zaskarżonego orzeczenia ze wskazaniem czy jest ono zaskarżone w całości, czy w części, przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie, wniosek o uchylenie lub zmianę orzeczenia z oznaczeniem zakresu żądanego uchylenia lub zmiany. Przepis art. 174 p.p.s.a. stanowi zaś, iż skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, bądź naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Zgodnie natomiast z treścią art. 178 p.p.s.a. wojewódzki sąd administracyjny odrzuci na posiedzeniu niejawnym skargę kasacyjną wniesioną po upływie terminu lub z innych przyczyn niedopuszczalną, jak również skargę kasacyjną, której braków strona nie uzupełniła w wyznaczonym terminie.
Skarga kasacyjna, jak wynika z powyższej regulacji, jest szczególnym i wysoce sformalizowanym środkiem zaskarżenia, a wymogi formalne i materialne, jakimi jest obarczona, służą ustaleniu ponad wszelką wątpliwość zakresu rozpoznania sprawy przez Naczelny Sąd Administracyjny. Wprowadzony art. 175 p.p.s.a. przymus adwokacko-radcowski przy sporządzaniu skargi kasacyjnej miał między innymi na celu zapewnienie temu środkowi odpowiedniego poziomu merytorycznego. Skarga kasacyjna jest pismem procesowym o szczególnym charakterze i z racji tej, w pierwszym rzędzie powinna spełniać wszystkie wymogi przewidziane w przepisach art. 46 i 47 p.p.s.a. dla pism w postępowaniu sądowym, są to tzw. wymogi formalne, których braki mogą zostać usunięte.
Ponadto jednak skarga kasacyjna powinna zawierać pewne elementy konstrukcyjne, charakterystyczne tylko dla skargi kasacyjnej, wyszczególnione w art. 176 p.p.s.a., które mają charakter materialny i których brak uniemożliwia rozpoznanie sprawy, co w konsekwencji prowadzi do niedopuszczalności kasacji i odrzucenia skargi kasacyjnej. W skardze kasacyjnej należy zatem przytoczyć podstawy kasacyjne wraz z ich uzasadnieniem. Trzeba zatem wskazać konkretny przepis prawa materialnego lub procesowego, który zdaniem wnoszącego skargę, został naruszony przez Sąd I instancji. Nie wystarczy przy tym ograniczenie się tylko do przytoczenia przepisu stanowiącego podstawę kasacji, konieczne jest także sprecyzowanie, do jakiego naruszenia przepisów prawa materialnego czy procesowego doszło i na czym ono polegało (vide: postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 24 maja 2005 r., sygn. akt FSK 2302/04).
W świetle powyższych wywodów uznać należy, iż podlegająca ocenie skarga kasacyjna nie spełnia wymogów zawartych w art. 176 p.p.s.a. w związku z art. 174 p.p.s.a., a w szczególności brak jest przytoczenia podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienia. Pełnomocnik skarżącego nie wskazał ani w petitum skargi kasacyjnej, ani w jej uzasadnieniu, które dokładnie przepisy zostały naruszone. Skarga kasacyjna pozbawiona natomiast powyższych elementów dotknięta jest brakiem istotnym i nienaprawialnym w trybie właściwym do usuwania braków formalnych i w związku z tym jako niedopuszczalna podlega odrzuceniu (vide: postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 22 lutego 2006 r., sygn. akt II OSK 553/05).
Ponadto pełnomocnik skarżącego mimo prawidłowego wezwania do uzupełnienia braku formalnego skargi kasacyjnej z jednoczesnym pouczeniem o konsekwencjach prawnych niedokonania powyższego, nie nadesłał wymaganego odpisu skargi kasacyjnej.
Mając na względzie powyższe Sąd postanowił na mocy art. 178 p.p.s.a. odrzucić skargę kasacyjną.