Uzasadnienie
Pismem z dnia [...] 2005 roku skarżąca I. P. zwróciła się do Starosty B. stwierdzając, iż zauważyła rażące błędy odnośnie jej działek w wyłożonym do publicznego wglądu planie zagospodarowania przestrzennego miasta S.. W piśmie tym skarżąca szczegółowo odniosła się do tych zapisów planu, z którymi się nie zgadza i wniosła o "powołanie zespołu geodetów" w celu sprawdzenia kwestionowanych zapisów przed uchwaleniem planu.
Postanowieniem z dnia [...] roku, Nr [...] Starosta B. powołując się na art. 65 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego uznał się niewłaściwym w sprawie i przekazał pismo skarżącej do organu właściwego tj. do Burmistrza Miasta S..
Starosta B. stwierdził, iż pismo skarżącej dotyczy wyłożonego do publicznego wglądu planu zagospodarowania przestrzennego miasta S., a sprawy z tego zakresu należą do zadań własnych gminy zgodnie z art. 7 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 roku o samorządzie gminnym (tekst jedn. Dz.U. z 2001 roku, Nr 142, poz. 1591 z późn. zm.).
W zażaleniu na to postanowienie skarżąca oświadczyła, iż nie zgadza się na przekazanie sprawy Burmistrzowi S.. Jej intencją było wykazanie błędów jakie sporządzone zostały na etapie projektu planu. Wskazała na nieprawidłowości przy sporządzaniu podkładów geodezyjnych. Wreszcie skarżąca zakwestionowała prawidłowość procedury planistycznej.
Rozpoznając to zażalenie Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. zaskarżonym w niniejszej sprawie postanowieniem utrzymało w mocy postanowienie organu pierwszej instancji.
Organ odwoławczy w pełni podzielił stanowisko Starosty B.. Dodatkowo wskazał na przepisy ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. Nr 80, poz. 717 z późn. zm.), które przyjmują zasadę właściwości gminy w sprawach dotyczących miejscowych planów zagospodarowania i polityki planistycznej (art. 3 ust. 1). Wskazano ponadto, że w przypadkach określonych w art. 85 ust. 2 tej ustawy postępowanie planistyczne może być prowadzone w oparciu o przepisy ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym z 1994 roku. Ta z kolei ustawa dawała możliwość zainteresowanym na składanie zarzutów i protestów do projektu planu. Również obecnie obowiązująca ustawa z 2003 roku daje możliwość udziału stron w postępowaniu planistycznym, zaś możliwość zaskarżenia pojawia się po uchwaleniu planu (skarga w trybie art. 101 ustawy o samorządzie gminnym).
W skardze do Sądu Administracyjnego skarżąca ponownie podniosła zarzuty w stosunku do projektu planu miejscowego, jak i w stosunku do procedury planistycznej. Wskazała, że przekazanie sprawy Burmistrzowi S. nie spowoduje poprawy istniejącego stanu. Zarzuciła organowi odwoławczemu, iż nie wziął on pod uwagę składanych w postępowaniu zażaleniowym pism i załączników. Stwierdziła również, że Starostwo Powiatowe nieprawidłowo pracuje, że podkłady geodezyjne do nowego planu są sfałszowane przez geodetów. Do skargi dołączono szereg kserokopii dokumentów, z których wynika, iż w sprawie zaangażowanych jest wiele urzędów i organów administracji publicznej.
W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje wcześniejsze stanowisko w sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
W pierwszej kolejności należy wskazać, że zgodnie z przepisem art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem.
Rozpoznając zatem skargę Sąd badał, czy zaskarżone postanowienie wydane zostało zgodnie z obowiązującymi w dacie jego wydania przepisami prawa.
Zaznaczyć przyjdzie, że zaskarżone postanowienie nie rozstrzyga sprawy co do meritum, a jedynie utrzymuje w mocy postanowienie o przekazaniu sprawy według właściwości.
Kwestie związane z postępowaniem przed organami administracji publicznej regulują przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego. Niewątpliwie organ, do którego zwróciła się skarżąca inicjując postępowanie w sprawie tj. Starosta B. jest organem administracji publicznej (art. 5 § 2 pkt 3 kpa).
Z kolei zgodnie z art. 19 kpa organy administracji publicznej przestrzegają z urzędu swojej właściwości rzeczowej i miejscowej.
W sytuacji zatem, gdy do organu wpływa podanie strony, jego obowiązkiem w pierwszej kolejności jest ustalenie, czy jest on właściwym do rozpoznania tego podania. Jeżeli organ uzna się za niewłaściwy, to wydaje postanowienie w trybie art. 65 § 1 kpa tak, jak miało to miejsce w niniejszej sprawie.
W ocenie Sądu treść podania skarżącej (pisma z dnia [...] 2005 roku), jak również jej dalsze wystąpienia wskazują w sposób jednoznaczny, że przedmiotem jej żądań i wniosków są sprawy bezpośrednio związane z procedurą planistyczną prowadzoną przez Gminę S..
Jak słusznie zwróciły uwagę organy taki zakres rzeczowy podania skarżącej powoduje, że właściwym rzeczowo do rozpoznania podania jest organ gminy – w tym przypadku Burmistrz Miasta S.. Dopiero, gdyby ten organ nie załatwił sprawy, stronie przysługują określone w przepisach prawa środki zaskarżenia do organów wyższego stopnia. Właściwość ta wynika wprost z przepisów zarówno "starej" ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym z 1994 roku, jak i z aktualnie obowiązującej ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym z 2003 roku, na co szczegółowo wskazywał organ odwoławczy w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Przepisy tych ustaw regulują także zasady udziału stron w postępowaniu planistycznym. Jeżeli natomiast przedmiotem kwestionowania miałaby być uchwała rady gminy, to zarówno w tym, jak i w każdym innym przypadku stronie przysługuje skarga do sądu administracyjnego złożona w trybie art. 101 ustawy o samorządzie gminnym.
Nadmienić przyjdzie, że strona niezadowolona z postępowania pracowników organów, zaniedbania organów lub nienależytego wykonywania przez nie zadań w każdym czasie może złożyć skargę w trybie art. 227 i nast. kpa. Ponadto, gdy strona dopatruje się w takim postępowaniu popełnienia czynów, które mogą nosić znamiona przestępstwa (jak np. fałszerstwo) może, a nawet powinna zawiadomić o tym organy ścigania (Policja, Prokuratura).
Mając powyższe na uwadze Sąd uznał, że zarówno zaskarżone postanowienie, jak i poprzedzające je postanowienie Starosty B. odpowiadają prawu i z tej przyczyny skarga nie mogła zostać uwzględniona przez Sąd i jako taka podlega oddaleniu na zasadzie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz.1270 z późn. zm.).