Uzasadnienie
Na druku urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy pełnomocnik strony zwrócił się o zwolnienie jej od kosztów sądowych. W druku podał, że wnioskodawczyni w gospodarstwie domowym pozostaje wraz z małżonkiem (z nim), zamieszkując w lokalu o pow. 47 m2 i wartości około 70.000,00 zł. Źródłem utrzymania się rodziny wnioskodawczyni jest dochód z wynagrodzeń za pracę w łącznej wysokości 4200 zł netto miesięcznie. W druku formularza wskazano również, że bieżące wydatki rodziny wnioskodawczyni kształtują się na poziomie około 500 zł.
Rozpoznając wniosek zważono, co następuje:
Stosownie do art. 243 §1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.) - zwanej dalej P.p.s.a., stronie na jej wniosek może być przyznane prawo pomocy. Zgodnie zaś z art. 245 §1 przywołanej regulacji, prawo pomocy może zostać udzielone w zakresie całkowitym lub częściowym.
Przyznanie prawa pomocy w postaci częściowego zwolnienia od kosztów sądowych oraz ustanowienia fachowego pełnomocnika z urzędu może nastąpić wobec osoby fizycznej, która wykaże że nie jest w stanie ponieść kosztów postępowania sądowego bez uszczerbku w utrzymaniu swoim i swojej rodziny - art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a.
Instytucja prawa pomocy została wprowadzona jako wyjątek od generalnej zasady odpłatności postępowania i w swoim założeniu służyć ma zapewnieniu prawa do sądu tym osobom, które przy najdalej idących wysiłkach nie będą w stanie samodzielnie ponieść wydatków związanych z postępowaniem sądowym. Analizując informacje dotyczące sytuacji materialnej wnioskodawczyni nie znaleziono podstaw do uwzględnienia wniosku, albowiem nie sposób stwierdzić, że jej położenie jest na tyle ciężkie, aby uzasadnionym było przyznanie mu prawa pomocy we wnioskowanym zakresie.
Biorąc bowiem pod uwagę wysokość deklarowanego dochodu (4200 zł netto miesięcznie) oraz poziom deklarowanych, stałych wydatków (500 zł) trudno uznać, aby kwota 3700 zł pozostająca do dyspozycji dwuosobowej rodziny strony uniemożliwiała zarówno samodzielne opłacenie usług fachowego pełnomocnika jak i opłacenie kosztów sądowych. W opisywanej sytuacji nie sposób uznać strony za osobę ubogą, dla której tego rodzaju wydatki mogłyby stanowić znaczące obciążenie dla budżetu. W świetle wskazanych wyżej okoliczności nie znaleziono podstaw do uwzględnienia złożonego wniosku, a wobec tego działając na podstawie art. 246 §1 pkt 2 p.p.s.a. w związku z art. 258 §1 i §2 pkt 7 tej ustawy postanowiono jak w sentencji orzeczenia.