Uzasadnienie
Na druku urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy skarżąca zwróciła się o zwolnienie od kosztów sądowych. W druku podała, że samotnie prowadzi gospodarstwo domowe, w skład jej majątku wchodzi udział (1/2) w prawie własności domu parterowego o pow. 87 m2. oraz nieruchomości rolnej o pow. 3850 m2, położonej w miejscowości G.. Poza tym skarżąca nie ma żadnego innego majątku, a jej jedynym źródłem utrzymania się jest emerytura w wysokości 1225 zł. Strona sporządziła zestawienie swoich miesięcznych wydatków, z którego wynika, że na media przeznacza 450 zł; na naprawy budynku – 120 zł; na wykup lekarstw – 90 zł zaś pozostałe środki pochłania zakup żywności i środków czystości.
Na wezwanie referendarza sądowego pełnomocnik skarżącej udokumentował wysokość uzyskiwanych przez nią dochodów oraz wyjaśnił, że w zajmowanym przez nią budynku mieszkalnym odrębny lokal zajmuje jej syn, który jest osobą niepełnosprawną i otrzymuje 854 zł renty.
Rozpoznając wniosek zważono, co następuje:
Stosownie do art. 243 §1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.) - zwanej dalej P.p.s.a., stronie na jej wniosek może być przyznane prawo pomocy. Zgodnie zaś z art. 245 §1 przywołanej regulacji, prawo pomocy może zostać udzielone w zakresie całkowitym lub częściowym.
Przyznanie prawa pomocy w postaci zwolnienia od kosztów sądowych może nastąpić wobec osoby fizycznej, która wykaże że nie jest w stanie ponieść kosztów postępowania sądowego bez uszczerbku w utrzymaniu swoim i swojej rodziny - art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a.
Mając na uwadze podane przez stronę informacje, które znalazły potwierdzenie w zgromadzonym materiale dowodowym uznać należało, iż złożony wniosek zasługuje na uwzględnienie w całości. Łączny poziom wydatków strony pokrywa się z tym, który zadeklarowany został w druku formularza. Porównanie tych dwóch wartości prowadzi do wniosku, iż do dyspozycji strony pozostają stosunkowo skromne środki, pozwalające w zasadzie na zaspokojenie podstawowych potrzeb egzystencjalnych. Z tej perspektywy nie można oczekiwać, że strona wygospodaruje środki na opłacenie kosztów postępowania sądowego, gdyż w konsekwencji mogłoby to zachwiać materialnymi podstawami jej egzystencji. Tej oceny nie zmienia równocześnie fakt posiadania wspomnianego wyżej gruntu rolnego, gdyż jego zbycie, wobec obowiązującej obecnie regulacji prawnej ograniczającej możliwość obrotu gruntami rolnymi mogłoby okazać się zbyt trudne w czasie, w którym strona winna zgromadzić środki na pokrycie kosztów postępowania sądowego.
W świetle wskazanych wyżej okoliczności, działając na podstawie art. 246 §1 pkt 2 p.p.s.a. w związku z art. 258 §1 i §2 pkt 7 tej ustawy postanowiono jak w sentencji orzeczenia.