Uzasadnienie
Prezydent Miasta R. decyzją z dnia [...] r., znak [...], wydaną na podstawie art. 103 ust. 1 pkt 3 lit a) i b) ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (obecnie j.t. Dz.U. z 2017 r., poz. 978 z późn. zm. – dalej u.k.p.), a także art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (obecnie j.t. Dz. U. z 2018 r., poz. 2096 – dalej k.p.a.), zatrzymał K. P. prawo jazdy kat. AM, B1, B o nr [...], wydane dnia [...] r. przez Prezydenta Miasta R. W uzasadnieniu podano m. in., że dnia [...] r. wydane zostały przez Prezydenta Miasta R. decyzje w sprawie skierowania strony na badania lekarskie i psychologiczne, w celu stwierdzenia na podstawie orzeczeń istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych i psychologicznych do kierowania pojazdami. Powyższe zaświadczenia lekarskie i psychologiczne strona miała przedłożyć w terminie trzech miesięcy od dnia otrzymania decyzji. Strona nie przedłożyła jednak wymaganych dokumentów dla ww. kategorii.
W odwołaniu od ww. decyzji K. P. zarzucił, że niemożliwym dla strony było uzyskanie w wymaganym terminie orzeczenia o braku istnienia przeciwwskazań medycznych do kierowania pojazdem. Samo zaś przedstawienie orzeczenia o braku przeciwwskazań psychologicznych do kierowania pojazdem nie wykonywałoby obowiązku nałożonego decyzjami. Przyczyną niemożności uzyskania orzeczenia dotyczącego istnienia albo braku przeciwwskazań medycznych było niedopuszczenie strony do badania przez lekarza z uwagi na zawyżony poziom enzymu GGTP. Przyczyną wysokiego poziomu GGTP jest zażywanie przez stronę leku, a jego przyjmowanie związane jest z koniecznością leczenia dny moczanowej. Podwyższony poziom enzymu GGTP obserwuje się także u osób nadużywających alkoholu, co było najprawdopodobniej przyczyną niedopuszczenia strony do badań. Niemożność uzyskania orzeczenia lekarskiego o istnieniu lub braku przeciwwskazań do kierowania pojazdami była niezawiniona przez stronę i wynikła z pochopnej decyzji lekarza prowadzącego badanie.
Brak możności poddania się badaniu i uzyskania orzeczenia należało potraktować jako tak zwane zagadnienie wstępne, które powinno zostać rozstrzygnięte przed zakończeniem postępowania. Wystąpienie w toku sprawy zagadnienia wstępnego nakłada na organ obowiązek obligatoryjnego zawieszenia postępowania, o czym stanowi art. 97 § 1 pkt. 4 k.p.a. Uszło więc uwadze organu, iż strona poddała się w terminie badaniu psychologicznemu, a także lekarskiemu, do którego to nie została dopuszczona.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Katowicach (SKO) decyzją z dnia [...] r., znak [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję.
W uzasadnieniu podano m. in., że termin na przedstawienie orzeczenia o istnieniu lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdem, o którym mowa w art. 79 ust. 2 u.k.p. wynosi 3 miesiące od dnia doręczenia decyzji o skierowaniu na badanie lekarskie. Jest to termin materialno-prawny, określony bezpośrednio przez przepisy prawa, a nie przez starostę (prezydenta miasta na prawach powiatu). Jego bezskuteczny upływ rodzi konsekwencje prawne w postaci obowiązku zatrzymania prawa jazdy. Z akt sprawy wynika, że w ustawowym terminie strona nie wykonała żadnego z wymaganych badań lekarskich i psychologicznych. Badanie psychologiczne wykonane zostało po upływie ustawowego terminu, tj. 30 lipca 2018 r. (kopię orzeczenia psychologicznego strona przedłożyła wraz z odwołaniem), natomiast badanie lekarskie nie zostało wykonane nawet po upływie ustawowego terminu).
Odnosząc się do zaświadczenia wystawionego przez lek. med. S. D., stwierdzającego niewystawienie zaświadczenia o zdolności do prowadzenia pojazdów ze względu na stan zdrowia, Kolegium wyjaśniło, że przedmiotowe zaświadczenie nie ma w sprawie znaczenia, ponieważ zgodnie z pouczeniem zawartym w decyzji z dnia [...] roku badanie to powinno zostać wykonane w Wojewódzkim Ośrodku Medycyny Pracy w Sosnowcu.
Skargę na powyższą decyzję SKO złożył K. P., zaskarżając ją w całości. Ponownie podkreślił, że nie wykonał badań lekarskich, ponieważ nie został do nich dopuszczony przez lekarza rejonowego z uwagi na podwyższony poziom GGTP. Nie powinien zatem ponosić negatywnych tego konsekwencji.
W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie. Podał, że działał na podstawie i w granicach prawa, a rozstrzygnięcie znajduje umocowanie w zgromadzonym materiale dowodowym. W uzasadnieniu powtórzył swą poprzednią argumentację.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
W myśl art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (j.t. Dz. U. z 2018 r., poz. 2107) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m. in. przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym zgodnie z § 2 tegoż artykułu kontrola, o której mowa, jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd rozpoznaje sprawę rozstrzygniętą zaskarżonym aktem z punktu widzenia kryterium legalności, to jest zgodności z prawem całego toku postępowania administracyjnego i prawidłowości zastosowania prawa materialnego.
Nadto zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2018 roku, poz. 1302 ze zm. – dalej p.p.s.a.) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz wskazaną podstawą prawną.
W wyniku analizy akt sprawy Sąd stwierdził, że skarga nie jest uzasadniona. Zaskarżone rozstrzygnięcie nie narusza bowiem ani prawa materialnego, ani też organ odwoławczy nie naruszył reguł procedury administracyjnej w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, bądź skutkującym wznowieniem tego postępowania. Tymczasem, zgodnie z art. 145 § 1 p.p.s.a., dopiero stwierdzenie tego rodzaju naruszenia prawa uzasadnia uwzględnienie skargi.
W świetle art. 102 ust. 1 pkt 3 u.k.p. starosta wydaje decyzję administracyjną o zatrzymaniu prawa jazdy lub pozwolenia na kierowanie tramwajem, w przypadku gdy osoba posiadająca prawo jazdy lub pozwolenie na kierowanie tramwajem nie przedstawiła w wymaganym terminie orzeczenia:
- a) o istnieniu lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdem, o którym mowa w art. 79 ust. 2,
- b) o istnieniu lub braku przeciwwskazań psychologicznych do kierowania pojazdem, o którym mowa w art. 84 ust. 1;
Nie budzi wątpliwości i pozostaje poza sporem, że skarżący odrębnymi decyzjami został skierowany na badania lekarskie i psychologiczne w celu ustalenia istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych i psychologicznych do kierowania pojazdami. Przedmiotowe decyzje organu pierwszej instancji zawierały przy tym pouczenia o możliwości złożenia środka odwoławczego, jednoznaczne stwierdzenie w jakich terminach skarżący powinien poddać się badaniom i w jakim terminie od doręczenia decyzji o skierowaniu go jest zobowiązany przedstawić organowi uzyskane w następstwie badań orzeczenia. Decyzja o skierowaniu na badanie lekarskie zawierała nadto w pouczeniu informację, gdzie takie badania należy wykonać. Skarżący, który podpisał odbiór egzemplarza decyzji, był zatem świadomy nałożonych na niego zgodnie z obowiązującymi przepisami obowiązków i terminów, w których ma je zrealizować.
Jak wynika z akt sprawy skarżący nie przedłożył w wymaganym terminie żadnego orzeczenia, przedkładając orzeczenie psychologiczne dopiero na etapie odwołania. Co więcej, w ogóle nie poddał się wynikającemu z decyzji badaniu lekarskiemu w uprawnionej do jego przeprowadzenia placówce. Zaświadczenie lekarskie, stwierdzające niemożność przeprowadzenia badania i wystawienia dokumentu o zdolności do prowadzenia pojazdów ze względu na stan zdrowia, nie może być w sprawie przesądzające, bowiem badanie powinno zostać wykonane w Wojewódzkim Ośrodku Medycyny Pracy w Sosnowcu, zgodnie z pouczeniem.
Zaskarżona decyzja, mająca charakter związany a nie uznaniowy, zawiera konieczne uzasadnienie faktyczne oraz prawne i w sposób przejrzysty wyjaśnia motywy podjętego rozstrzygnięcia (art. 107 §3 k.p.a.). W tego rodzaju sprawach priorytetem jest zapewnienie bezpieczeństwa w ruchu drogowym.
Nie doszło zatem do naruszenia art. 7, 8, 77 §1, 78, 80, 107 §3, 138 §1 pkt 1 k.p.a., art. 102 ust. 1 pkt 3 lit. a) i b) u.k.p., art. 2 i 7 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, ani też innych przepisów, uzasadniających uwzględnienie skargi.
Z powyższych względów skarga nie mogła odnieść skutku i jako nieuzasadniona w stopniu oczywistym podlegała oddaleniu na podstawie art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Powołane wyżej orzecznictwo sądowo-administracyjne dostępne jest w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, pod adresem internetowym http://orzeczenia.nsa.gov.pl.