Uzasadnienie
W. K. pismem z dnia 19 sierpnia 2015 r. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach za pośrednictwem Wojewody [...] skargę na postanowienie tego organu z dnia [...]r.
nr [...] stwierdzające uchybienie terminu do wniesienia zażalenia na postanowienie Starosty [...] z dnia [...] r. nr [...] o zawieszeniu postępowania w sprawie zwrotu wywłaszczonej nieruchomości.
Wojewoda [...] postanowieniem z dnia [...] r. nr [...]wydanym w trybie art. 54 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., uchylił zaskarżone postanowienie, jak również poprzedzające je postanowienie organu I instancji.
Pismem z dnia 30 października 2015 r. organ poinformował, że żadna ze stron postępowania nie złożyła skargi na ww. postanowienie autokontrole z dnia [...] r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Stosownie do treści art. 54 § 3 p.p.s.a. organ, którego działanie lub bezczynność zaskarżono, może w zakresie swojej właściwości, uwzględnić skargę w całości do dnia rozpoczęcia rozprawy.
Zgodnie natomiast z art. 161 § 1 pkt 3 tej ustawy sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, gdy stało się ono bezprzedmiotowe z innych przyczyn aniżeli przewidziane we wcześniejszych punktach tego przepisu.
Określenie "stało się" zamieszczone w przytoczonym przepisie oznacza ujawnienie się przyczyny, która w chwili wniesienia skargi nie istniała, a wystąpiła dopiero w toku rozpoznania sprawy. Tego rodzaju sytuacja miała miejsce w rozpoznawanej sprawie, bowiem na skutek wydania przez Wojewodę [...] postanowienia z dnia [...] r. nr [...] w oparciu o art. 54 § 3 p.p.s.a., zaskarżone postanowienie tego organu z dnia [...]r. nr [...] zostało wyeliminowane z obrotu prawnego, a tym samym dalsze procedowanie w sprawie stało się bezprzedmiotowe.
W tym stanie rzeczy w oparciu o art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a należało umorzyć postępowanie sądowe.