Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją z dnia [...] r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w C. uchyliło w całości decyzję Prezydenta Miasta C. z dnia [...] r. nr [...] mocą której odmówiono skarżącej przekształcenia prawa użytkowania wieczystego nieruchomości położonej w C. w prawo własności i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji.
W skardze obok zarzutów kwestionujących zaskarżoną decyzję strona skarżąca wniosła o wstrzymanie wykonania decyzji organu
I i II instancji. W uzasadnieniu skarżąca wskazywała, że wykonanie decyzji w oparciu o wskazania zawarte w decyzji Kolegium może spowodować trudne do odwrócenia skutki polegające na wykonaniu decyzji sprzecznie z konstytucyjną zasadą demokratycznego państwa prawnego. Skarżąca podnosiła, że realizacja decyzji i umożliwienie skarżącej wykupu spowoduje sytuację, gdy stanie ona przed faktami dokonanymi i alternatywą rezygnacji z wykupu nieruchomości lub zapłacenie za jej wykup 100 % ceny, pomimo istnienia uprawnienia do zapłaty jedynie 10 % jej wartości.
Skarżąca domagała się również wystąpienia do Trybunału Konstytucyjnego z pytaniem prawnym co do zgodności art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2011 r. o zmianie ustawy o gospodarce nieruchomościami i niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2011 r. nr 187 poz. 1110) z art. 2 Konstytucji i zawieszenie postępowania do czasu udzielenia przez Trybunał Konstytucyjny odpowiedzi na to pytanie prawne.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Wnioski strony skarżącej nie zasługują na uwzględnienie.
Zgodnie z przepisem art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) dalej p.p.s.a., wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże, zgodnie z przepisem art. 61 § 3 p.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu w całości lub części, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Przedmiotem wniosku o wstrzymanie mogą być jedynie takie akty lub czynności, które nadają się do wykonania i wykonania wymagają. Nie kwalifikują się do wykonania te spośród aktów prawnych, które dla sprowadzenia stanu prawnego lub faktycznego w nim określonego, nie wymagają czynności podmiotów uprawnionych. Przez pojęcie wykonania aktu administracyjnego należy rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie postępowania egzekucyjnego do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z treścią rozstrzygnięcia zawartego w tym akcie. Powyższe oznacza, że problem wykonania aktu administracji dotyczy aktów zobowiązujących, ustalających dla ich adresatów nakazy powinnego zachowania lub zakazy określonego zachowania, aktów, na podstawie których określony podmiot uzyskuje równocześnie uprawnienie i mocą którego zostają na niego nałożone obowiązki. Co do zasady cechy wykonalności nie posiadają zatem zarówno decyzje odmowne jak i decyzje uchylające decyzje odmowne, ponieważ nie posiadają one przedmiotu wykonania, tj. nie ustanawiają praw ani obowiązków mogących podlegać wykonaniu.
W przedmiotowej sprawie wniosek dotyczy wstrzymania wykonania decyzji odmawiającej przekształcenia prawa użytkowania wieczystego w prawo własności oraz decyzji uchylającej powyższą decyzję. W ocenie Sądu są to akty prawne które nie noszą znamion wykonalności, a zatem nie podlegają ochronie tymczasowej w postaci wstrzymania ich wykonania
Z powyższych względów Sąd orzekł jak w sentencji na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a.
W ocenie Sądu, również wniosek strony skarżącej o przedstawienie Trybunałowi Konstytucyjnemu (dalej TK) pytania prawnego co do zgodności art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2011 r. o zmianie ustawy o gospodarce nieruchomościami oraz niektórych innych ustaw z art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej i zawieszenie niniejszego postępowania do czasu podjęcia przez TK rozstrzygnięcia w tej sprawie, nie zasługuje na uwzględnienie. Wskazać bowiem należy, iż podstawą zwrócenia się przez sąd, w trybie art. 193 Konstytucji, do TK z określonym pytaniem prawnym jest z jednej strony sytuacja powzięcia przez sąd wątpliwości co do zgodności aktu normatywnego z Konstytucją, ratyfikowaną umową międzynarodową lub ustawą, której to wątpliwości nie daje się usunąć w drodze wykładni, z drugiej zaś wystąpienie zależności między odpowiedzią na pytanie prawne a rozstrzygnięciem rozpoznawanej - konkretnej - sprawy.
Przedstawienie więc TK pytania prawnego musi być poprzedzone stwierdzeniem zaistnienia w konkretnej sprawie, niedającej się usunąć w drodze wykładni, wątpliwości co do konstytucyjności aktu normatywnego, od której rozstrzygnięcia zależy orzeczenie o przedmiocie sprawy.
W ocenie Sądu, w niniejszej sprawie, nie zachodzi taka uzasadniona wątpliwość, stąd brak jest podstaw do wystąpienia z pytaniem prawnym do Trybunału Konstytucyjnego, a w konsekwencji brak podstaw do zawieszenia postępowania z tego tytułu na podstawie art.124 § 1 pkt 5 p.p.s.a.