Uzasadnienie
B. P. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] r. nr [...]. Zaskarżonym rozstrzygnięciem Wojewoda utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta G. z dnia [...] r. [...] o wymeldowaniu skarżącego z pobytu stałego w lokalu przy ulicy [...] w G. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie podnosząc, że została spełniona przesłanka niezbędna do podjęcia decyzji o wymeldowaniu określona w art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. r. o ewidencji (tekst jednolity z 2006 r., Dz.U. Nr 139, poz. 993 z późn. zmian.) w postaci opuszczenia lokalu bez wymeldowania. W uzasadnieniu decyzji przywołano okoliczności uzasadniające przyjęcie tezy o opuszczeniu lokalu przez skarżącego.
Pismem z dnia 19 stycznia 2011 r. skarżący wystąpił o "wycofanie rozprawy", jaka ma się odbyć w dniu 3 lutego 2011 r. Wniosek motywuje tym, że kupił mieszkanie, w którym zameldował się na stałe. Jednocześnie wymeldował się z poprzedniego mieszkania. Wniósł także o zwrot poniesionych kosztów,
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Postępowanie w niniejszej sprawie należało umorzyć.
Zgodnie z art. 161 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej w skrócie p.p.s.a., sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, gdy skarżący skutecznie cofnął skargę. Na podstawie art. 60 p.p.s.a. zdanie pierwsze, skarżący może cofnąć skargę i cofnięcie takie wiąże sąd. Jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności.
W ocenie Sądu cofnięcie skargi przez B. P., w okolicznościach rozpatrywanej sprawy, uznać trzeba za dopuszczalne. Nie zmierza ono do obejścia prawa, ani też nie powoduje utrzymanie w mocy decyzji dotkniętej wadą nieważności. W piśmie z dnia 19 stycznia 2011 r. skarżący wyraźnie określił powody cofnięcia skargi i nie budzą one żadnych wątpliwości. Nabył on nowe mieszkanie i w nim dokonał zameldowania. Spowodowało to konieczność wymeldowania z pobytu stałego z lokalu przy ulicy [...] w G., co do którego toczyło się postępowanie zakończone wydaniem zaskarżonej decyzji Wojewody [...] z dnia [...] r. nr [...]. Podjęta w drugiej instancji decyzja Wojewody [...], jak również utrzymana nią w mocy decyzja Prezydenta Miasta G. z dnia [...] r. [...], nie są obarczone żadną z wad powodujących ich nieważność, o jakich mowa w art. 156 § 1 k.p.a.
W świetle powyższych okoliczności, na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt. 1 p.p.s.a.