Uzasadnienie
Pismem z dnia 14 września 2011 r. pełnomocnik Gminy T. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę za pośrednictwem Wojewody [...]. W odpowiedzi na skargę z dnia 5 grudnia 2011 r. organ wyjaśnił, że z uwagi na błędne pouczenie o możliwości zaskarżenia decyzji do sądu administracyjnego, zamiast wniesienia odwołania od decyzji do Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego w W., potraktowano skargę jako odwołanie i wraz z aktami sprawy przekazano do organu drugiej instancji. Zdaniem tego ostatniego jednak – zgodnie z nagłówkiem wskazanym w piśmie z dnia 14 września 2011 r. – skarga winna być przekazana celem rozpoznania adresatowi, którym jest Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Przepis art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 z późn. zm. - zwanej dalej p.p.s.a.) stanowi, że skargę można wnieść do sądu administracyjnego po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie (art. 52 § 2 p.p.s.a.).
Mając na względzie treść powołanych wyżej przepisów Sąd w pierwszej kolejności obowiązany jest zbadać, czy skarga wniesiona przez stronę jest dopuszczalna. W sytuacji, gdy przedmiotem skargi strona czyni akt, co do którego nie wyczerpano środków zaskarżenia, skargę należy uznać za niedopuszczalną i podlegającą odrzuceniu.
W świetle niniejszej sprawy wskazać należy, że rozpatrywana skarga dotyczy decyzji wydanej w pierwszej instancji, od której stronie przysługiwało odwołanie do organu wyższego stopnia, którym był Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego w W. Nie ma w tym przypadku znaczenia – zdaniem Sądu – fakt błędnego pouczenia strony o prawie zaskarżenia decyzji. Jedną z zasad ogólnych rządzących postępowaniem administracyjnym jest zasada dwuinstancyjności, przewidziana w art. 15 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz. U. z 2000 r. nr 98, poz. 1071 późn. zm.), której istota polega na tym, że każda sprawa administracyjna podlega dwukrotnemu rozpoznaniu i rozstrzygnięciu, a ograniczenie tej zasady może być wprowadzone tylko przepisem ustawy.
Natomiast postępowanie przed sądem administracyjnym może być wszczęte względem aktu, co do którego strona wyczerpała środki odwoławcze przysługujące jej w administracyjnym toku instancji (por. art. 52 p.p.s.a.). Wobec powyższego wniesienie skargi na decyzję wydaną przez organ pierwszej instancji, w przypadku, kiedy ustawodawca przewidział możliwość wniesienia odwołania, należy uznać za niedopuszczalne.
W tym stanie rzeczy skarga podlegała odrzuceniu podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a. O zwrocie wpisu od skargi Sąd postanowił na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a.