Uzasadnienie
W dniu 5 września 2017 r. (data nadania na poczcie) H. G., reprezentowana przez prawidłowo umocowanego pełnomocnika, wniosła za pośrednictwem Śląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Katowicach, do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, skargę na decyzję tego organu z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie pozwolenia na użytkowanie części obiektu budowalnego. Jednocześnie pełnomocnik skarżącej zwrócił się do Sądu z wnioskiem o przywrócenie terminu do wniesienia skargi.
Postanowieniem z dnia 18 grudnia 2017 r. Sąd odmówił skarżącej przywrócenia terminu do wniesienia powyższej skargi. Naczelny Sad Administracyjny postanowieniem z dnia 14 marca 2018 r. sygn. akt II OZ 239/18 oddalił zażalenie skarżącej wniesione na powyższe postanowienie.
W świetle wskazanych okoliczności należy podnieść, że zgodnie z art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369ze zm.) skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Biorąc zatem pod uwagę, że zaskarżona decyzja została skutecznie doręczona pełnomocnikowi skarżącej w dniu 31 lipca 2017 r. termin do wniesienia na nią skargi do Sądu upłynął z dniem 30 sierpnia 2017 r. Skarga nadana za pośrednictwem poczty w dniu 5 września 2017 r. została zatem wniesiona po upływie ustawowego terminu, zaś wniosek o przywrócenie terminu do dokonania czynności okazał się nieskuteczny.
Mając na uwadze powyższe Sąd obowiązany był odrzucić skargę jako spóźnioną, zgodnie z regulacją art. 58 § 1 pkt 2 w zw. z art. 58 § 3 cyt. ustawy.