Postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicachz 2 listopada 2015 r., sygn. akt II SA/Gl 943/15

Uzasadnienie

Pismem z dnia 29 lipca 2015 r. "A" Sp. z o.o. w G. zaskarżyła uchwałę Rady Gminy M. [...] r. nr [...] odmawiającą uwzględnienia naruszenia prawa w uchwale z dnia [...] r. nr [...] w sprawie wyrażenia zgody na odstąpienie od obowiązku przetargowego

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Skarga jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu, gdyż nie podlega kognicji sądów administracyjnych. Sąd administracyjny, rozpoznając skargę, w pierwszej kolejności bada, czy zaskarżony akt lub czynność organu administracji publicznej podlega kontroli tego sądu. Art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm.) zawiera szczegółowy katalog spraw objętych właściwością rzeczową sądów administracyjnych. Z treści wskazanego przepisu wynika, że sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej poprzez orzekanie w sprawach skarg na:

1. - decyzje administracyjne;
2. - postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;
3. - postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu;
4. - inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267, z późn. zm.) oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r. poz. 613) oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw;
5. - pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach;
6. - akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej;
7. - akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;
8. - akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego;
9. - bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a;
10. - bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw.

Wezwanie do usunięcia naruszenia prawa z dnia 10 czerwca 2015 r. dokonane było na podstawie art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2013 r., poz. 594 z późn. zm.). Zgodnie z art. 101 ust. 1 tej ustawy każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia - zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego. Jednak powyższa możliwość poddania kontroli sądowej uchwał dotyczy tylko aktów o charakterze merytorycznym. Wezwanie wnoszone w tym trybie nie jest wnoszone jako środek zaskarżenia aktu administracyjnego lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, jest jedynie elementem postępowania zmierzającego do zaskarżenia uchwały merytorycznie kwestionowanej, tworząc przesłankę dopuszczalności skargi do Sądu i nie reguluje ona spraw z zakresu administracji publicznej, a zakres czynności podejmowanych przez organ jest ściśle określony treścią art. 53 § 2 p.p.s.a. Udzielenie odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia następuje w drodze czynności materialno-technicznej, która nie może być zaskarżona do sądu administracyjnego, ponieważ art. 3 § 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie wymienia tego rodzaju orzeczeń.

W powyższym tonie już wielokrotnie wypowiadał się zarówno Naczelny Sąd Administracyjny, jak i wojewódzkie sądy administracyjne i pogląd ten w orzecznictwie sądów administracyjnych jest utrwalony (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 lutego 1995 r., sygn. akt I SAB 86/94, ONSA 1996/1/39, Lex nr 23458; uzasadnienie wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 29 grudnia 1999 r. sygn. akt IV SA 1501/99, Lex nr 48196; postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 30 listopada 2000 r. sygn. akt I SA 794/00, Lex nr 57172; postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu z dnia 7 maja 2007 r. sygn. akt II SA/Op 111/07; postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 28 maja 2008 r. sygn. akt II SA/Wr 212/08; postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 2 czerwca 2009 r., sygn. akt III SA/Lu 254/09, Lex nr 626178, dostępne także na stronie internetowej orzeczeń sądów administracyjnych: http://orzeczenia.nsa.gov.pl).).

W tym stanie rzeczy sprawa nie mieści się we wskazanym wyżej katalogu aktów i czynności poddanych kognicji sądu administracyjnego, a i obowiązujący stan prawny nie upoważnia do zakwalifikowania przedmiotowej skargi do spraw, o których mowa w art. 3 § 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, co obliguje Sąd do jej odrzucenia.

W świetle powyższego, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.