Uzasadnienie
W piśmie z dnia [...]r. skarżąca M. G. zwróciła się o "zmianę składu Sądu" rozpatrującego jej pisma i wnioski. W uzasadnieniu wniosku wskazała przede wszystkim, że "obecny Sąd" wydając na jej rzecz niekorzystne orzeczenia, działa wyłącznie na jej szkodę, łamiąc w ten sposób prawo i Konstytucję.
Wniosek ten potraktowano jako wniosek o wyłączenie sędziego sprawozdawcy – sędziego WSA Włodzimierza Kubika.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Wniosek skarżącej o wyłączenie sędziego sprawozdawcy – sędziego WSA Włodzimierza Kubika nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z treścią art. 19 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a, niezależnie od przyczyn wymienionych w art. 18 p.p.s.a., sąd wyłącza sędziego na jego żądanie lub na wniosek strony, jeżeli istnieje okoliczność tego rodzaju, że mogłaby wywołać uzasadnioną wątpliwość co do jego bezstronności w danej sprawie. Przepis ten, w odróżnieniu od art. 18 p.p.s.a. zawierającego katalog przyczyn powodujących wyłączenie sędziego z mocy samej ustawy, a zatem jego bezwzględne wyłączenie, dotyczy względnych przesłanek wyłączenia sędziego. Podstawą wyłączenia sędziego na gruncie tego przepisu są zarówno okoliczności wynikające ze stosunku osobistego pomiędzy sędzią, a jedną ze stron lub jej przedstawicielem, charakteryzujące się przede wszystkim istnieniem więzi emocjonalnej, której podstawą jest stosunek pokrewieństwa, przyjaźni, dłuższej znajomości, zależności służbowej, gospodarczej, społecznej, jak również wszelkie obiektywnie zaistniałe okoliczności, dające podstawę do zaistnienia wątpliwości co do bezstronności sędziego.
Okoliczności wskazane przez skarżącą zdaniem Sądu nie uzasadniają wyłączenia sędziego Włodzimierza Kubika od udziału w rozpoznaniu niniejszej sprawy. Przesłanki wyłączenia sędziego nie może bowiem stanowić samo subiektywne przeświadczenie skarżącej, iż dany sędzia działa na jej szkodę. Wniosek o wyłączenie sędziego uzasadniają bowiem jedynie takie okoliczności, które obiektywnie mogą wywołać wątpliwości co do jego bezstronności, tego zaś rodzaju przyczyn Sąd nie dopatrzył się w niniejszej sprawie. Skarżąca w żaden sposób nie odniosła się do przesłanek określonych w art. 18 i 19 p.p.s.a. Obowiązek uprawdopodobnienia okoliczności uzasadniających wyłączenie sędziego spoczywa natomiast na wnioskodawcy, o czym świadczy treść art. 20 § 1 p.p.s.a.
Także podniesiony przez skarżącą zarzut rozpatrzenia jej pism i wniosków nie po myśli skarżącej w żaden sposób nie uprawdopodabnia jakiegokolwiek osobistego stosunku sędziego do skarżącej. Sędzia nie podlega wyłączeniu z mocy ustawy z tej tylko przyczyny, że skarżąca nie zgadza się z rozstrzygnięciami wydanymi w sprawie z udziałem tego sędziego. Niezadowolenie strony z rozstrzygnięcia sprawy, czy też ze sposobu prowadzenia postępowania sądowego nie stanowi podstawy do wyłączenia sędziego, bowiem zarzuty te strona może podnosić w środkach odwoławczych, w ramach kontroli instancyjnej.
Wskazać również trzeba, że z oświadczenia złożonego przez sędziego Włodzimierza Kubika wynika, że brak jest podstaw do wyłączenia go od rozpoznania niniejszej sprawy z mocy ustawy (art. 18 p.p.s.a.) oraz nie zachodzą przyczyny wyłączenia, o których mowa w art. 19 p.p.s.a. W sytuacji natomiast, gdy prawdziwość złożonego przez sędziego oświadczenia, iż nie zachodzą żadne z okoliczności określonych w art. 18 i art. 19 p.p.s.a., nie budzi żadnych wątpliwości, wniosek o jego wyłączenie nie zasługuje na uwzględnienie (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 listopada 2010 r., sygn. akt I OZ 864/10, LEX nr 742120).
Tym samym skoro Sąd nie dopatrzył się w niniejszej sprawie podstawy do wyłączenia sędziego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach Włodzimierza Kubika z mocy samej ustawy (art. 18 p.p.s.a.), jak również z powodu innych okoliczności mogących wywołać uzasadnione wątpliwości co do jego bezstronności (art. 19 p.p.s.a.), działając na podstawie wskazanych wyżej przepisów i przy zastosowaniu art. 22 § 1 i 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.