Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 8 listopada 2016 r. referendarz sądowy zwolnił skarżącego częściowo od kosztów sądowych oraz ustanowił adwokata z urzędu. Na pełnomocnika skarżącego Okręgowa Rada Adwokacka w K. wyznaczyła adwokata K. I. W dniu 16 grudnia 2016 r. w imieniu pełnomocnika zapoznał się z aktami sprawy upoważniony przez niego aplikant adwokacki.
Z protokołu rozprawy wyznaczonej na dzień 1 lutego 2017 r. wynika, że na rozprawie stawił się upoważniony przez pełnomocnika aplikant adwokacki i poparł skargę.
Wyrokiem z dnia 1 lutego 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach uchylił zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję organu I instancji oraz zasądził od organu na rzecz skarżącego kwotę 50 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Wnioskiem z dnia 20 lutego 2017 r. adw. K. I. zwróciła się o zasądzenie zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu, oświadczając, że koszty te nie zostały zwrócone w całości ani w części.
Zgodnie z art. 250 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r., poz. 718, ze zm.) wyznaczony adwokat otrzymuje wynagrodzenie według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków.
Szczegółowe zasady ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata ustanowionego z urzędu reguluje obecnie rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz. U. z 2016 r., poz. 1714), które obowiązuje od dnia 2 listopada 2016 r. W § 22 powyższego rozporządzenia wskazano, że do spraw wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie rozporządzenia stosuje się przepisy dotychczasowe do czasu zakończenia postępowania w danej instancji, tj. przepisy rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz. U. z 2015 r., poz. 1801), które weszło w życie z dniem 1 stycznia 2016 r. Zatem w niniejszej sprawie zastosowanie ma wyżej wskazane rozporządzenie z dnia 22 października 2015 r.
W myśl przepisu § 2 rozporządzenia z 2015 roku koszty nieopłaconej pomocy prawnej ponoszone przez Skarb Państwa obejmują:
- 1) opłatę ustaloną zgodnie z przepisami niniejszego rozporządzenia oraz
- 2) niezbędne i udokumentowane wydatki adwokata.
Zgodnie z § 4 ust. 1 rozporządzenia opłatę ustala się w wysokości co najmniej 1/2 opłaty maksymalnej określonej w rozdziałach 2-4, przy czym nie może ona przekraczać wartości przedmiotu sprawy.
Stosownie do § 4 ust. 3 rozporządzenia opłatę, o której mowa w ust. 1, podwyższa się o kwotę podatku od towarów i usług wyliczoną według stawki podatku obowiązującej dla tego rodzaju czynności na podstawie przepisów o podatku od towarów i usług.
W przedmiotowej sprawie zastosowanie ma § 21 ust. 1 pkt 1 lit a) rozporządzenia, zgodnie z którym opłaty maksymalne wynoszą w postępowaniu przed sądami administracyjnymi, w pierwszej instancji, w sprawie, której przedmiotem zaskarżenia jest należność pieniężna - opłatę maksymalną obliczoną na podstawie § 8.
Z uwagi zatem na fakt, że przedmiotem zaskarżonego w sprawie rozstrzygnięcia jest należność pieniężna – kara pieniężna za uszkodzenie drzewa w wysokości 30 686,04 zł, opłata maksymalna wynosi zatem 4 800 zł. Natomiast dolna granica wynagrodzenia adwokata z urzędu przewidziana w rozporządzeniu wynosi połowę stawki maksymalnej czyli 2 400 zł.
Zgodnie z art. 250 § 2 p.p.s.a. w uzasadnionych przypadkach, sąd może obniżyć wynagrodzenie, o którym mowa w § 1 (czyli określone w rozporządzeniu).
Jak wynika z akt sprawy, wyznaczony aplikant adwokacki działający z upoważnienia adwokata z urzędu zapoznał się z aktami sprawy, stawił się na rozprawie w dniu 1 lutego 2017 r. i podtrzymał stanowisko skarżącego zawarte w skardze. Uwzględniając zatem rodzaj i stopień zawiłości sprawy oraz nakład pracy poniesiony przez pełnomocnika z urzędu należało przyznać, w ocenie Sądu, za udzieloną skarżącemu nieopłaconą pomoc prawną wynagrodzenie w wysokości 1 200 zł.
Wynagrodzenie za udzielenie pomocy prawnej skarżącemu w kwocie 1 200 zł. podwyższa się o stawkę podatku od towarów i usług przewidzianą dla tego rodzaju czynności, obowiązującą w dniu orzekania o tych opłatach, tj. o kwotę 276 zł.
Z tych względów, na podstawie art. 250 § 1 i § 2 p.p.s.a. orzeczono, jak w sentencji.