Uzasadnienie
J. J., w odpowiedzi na wezwanie do uiszczenia wpisu od skargi w kwocie 200 zł, na druku urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy zwrócił się o zwolnienie od kosztów sądowych. Skarżący podniósł, że jego jedynym źródłem dochodu jest świadczenie rentowe otrzymywane w wysokości 491 zł miesięcznie. Z treści formularza wynika, że prowadzi samotnie gospodarstwo domowe, nie posiada żadnego majątku, w tym oszczędności, papierów wartościowych ani też przedmiotów o wartości przekraczającej 3.000 euro. Na wezwanie referendarza sądowego skarżący nadesłał wydruk z rachunku bankowego potwierdzający wysokość zadeklarowanego we wniosku świadczenia rentowego oraz oświadczył, że jest osobą bezdomną, zamieszkującą u "dobrych ludzi".
Rozpoznając wniosek o przyznanie prawa pomocy zważono co następuje:
Przepis art. 199 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r. poz.270 – zwana dalej P.p.s.a.) konstytuuje zasadę odpłatności postępowania sądowoadministracyjnego. Wyjątkiem od niej jest możliwość przyznania prawa pomocy, które stosownie do treści art. 245 §1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi może zostać przyznane stronie w zakresie całkowitym lub częściowym.
Przyznanie prawa pomocy w postaci zwolnienia od kosztów sądowych może nastąpić wobec osoby fizycznej, która wykaże że nie jest w stanie ponieść kosztów postępowania sądowego bez uszczerbku w utrzymaniu swoim oraz swojej rodziny (art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a.).
Mając na uwadze informacje uzyskane od strony, które znalazły częściowe potwierdzenie w nadesłanych przezeń dokumentach uznano, że wniosek o przyznanie prawa pomocy zasługuje na uwzględnienie. Sytuacja materialna skarżącego, a zwłaszcza wysokość jego dochodu wykluczają możliwość samodzielnego poniesienia kosztów sądowych. Skoro bowiem wpis od skargi wynosi niemalże 50 % jego miesięcznego dochodu oczekiwanie, że wnioskodawca będzie w stanie ponieść taki wydatek jest bezpodstawne. Kwota uzyskiwanego przez stronę świadczenia rentowego pozwala bowiem na zaspokojenie elementarnych potrzeb bytowych, a wobec tego odmowa przyznania prawa pomocy mogłaby oznaczać zamknięcie skarżącemu drogi do sądu.
Wobec tego, w oparciu o art. 245 § 1 i § 3 P.p.s.a. w zw. z art. 246 § 1 pkt 2 tej ustawy, działając na podstawie art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 P.p.s.a. w związku z § 3 tego przepisu orzeczono jak w sentencji postanowienia.