Uzasadnienie
Wojewoda Śląski decyzją z dnia [...] r., nr [...] odmówił S.K., B.K., F.K., B.K. i A.K. potwierdzenia prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia przez F.K. nieruchomości położonej w miejscowości K., powiat [...], województwo [...], obecnie [...].
Jak wynika z akt sprawy w decyzji tej zawarto pouczenie o trybie i terminie wniesienia od niej odwołania. Zgodnie z informacją udzieloną przez organ odwoławczy w piśmie z dnia 8 listopada 2018 r. (k. nr 29 verte akt sądowych) strony postępowania nie skorzystały z tego uprawnienia.
Jednakże pismem z dnia 4 października 2018 r. S.K. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na powyższą decyzję (m.in. pismem z dnia 9 listopada 2018 r. skarżący sprecyzował przedmiot swojej skargi – k. nr 68 akt o sygn. IV SO/Gl 39/18).
Tymczasem, zgodnie art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.), dopuszczalność drogi sądowoadministracyjnej uzależniona jest od uprzedniego wyczerpania środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy, stosownie do treści § 2 powyższego przepisu, rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub ponaglenie, przewidziany w ustawie. Regulacja ta ma na celu zachowanie zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego, która polega na dwukrotnym rozpatrzeniu i rozstrzygnięciu tej samej sprawy, najpierw przez organ pierwszej instancji, a następnie przez organ odwoławczy. Dopiero wydanie rozstrzygnięcia przez organ drugiej instancji otwiera drogę do zainicjowania postępowania sądowoadministracyjnego.
W rozpatrywanej sprawie przedmiot skargi stanowi decyzja organu pierwszej instancji. Skarga od tej decyzji nie przysługuje, wobec tego Sąd obowiązany jest wniesioną skargę odrzucić, działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 Ppsa.