Uzasadnienie
Prezydent Miasta B. w prowadzonym postępowaniu w sprawie przedsięwzięcia polegającego na budowie kanalizacji sanitarnej w B. wydał w dniu [...] r. postanowienie nr [...], w którym stwierdził brak potrzeby sporządzania raportu o oddziaływaniu na środowisko przedsięwzięcia polegającego na budowie sieci kanalizacji sanitarnej przy ul. [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] (dz. nr [...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...] obręb [...], dz. nr [...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...] obręb [...]) w B. W podstawie prawnej powyższego postanowienia organ wskazał art. 123 kpa oraz art. 51 ust. 2 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. – Prawo ochrony środowiska (t.j. Dz.U. z 2006 r, nr 129, poz. 902 z zm.).
Uzasadniając odstąpienie od potrzeby sporządzania raportu organ podał, że przedmiotowe przedsięwzięcie jest zaliczone przez § 3 ust. 1 pkt 72a rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określania rodzaju przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzania raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz. U. nr 257, poz. 2573 z zm.) do mogących znacząco oddziaływać na środowisko, dla których sporządzenie raportu może być wymagane, to biorąc pod uwagę zakres rzeczowy inwestycji i opinię Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego z dnia [...]r. nie ustalił obowiązku sporządzania raportu.
Zażalenie na powyższe postanowienie złożyli M. i K. K. podnosząc, że dla inwestycji zlokalizowanej wzdłuż cieku wodnego z licznymi przejściami przez ciek i studzienkami raport oddziaływania na środowisko powinien być sporządzony. Zarzucili pozbawienie ich czynnego udziału w postępowaniu i brak opracowania alternatywnego przebiegu kanalizacji sanitarnej
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. zaskarżonym postanowieniem z dnia [...]r. utrzymało w mocy w całości postanowienie organu I instancji, podzielając zawartą w jego uzasadnieniu argumentację.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach M. i K. K. domagali się uchylenia zaskarżonego postanowienia i umorzenia postępowania w sprawie. Twierdzili, że inwestorem przedsięwzięcia jest Gmina B., a firma [...] tylko reprezentuje jej interesy. W ocenie skarżących oznacza to, że postępowanie przed organem I instancji było prowadzone przez stronę postępowanie. Powyższy zarzut dodatkowo skarżący uzupełnili pismem z dnia [...]r.
Organ odwoławczy wniósł o oddalenie skargi. Wskazał, że zgodnie z art. 46a ust. 7 pkt 4 ustawy Prawo ochrony środowiska organem właściwym do wydawania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest wójt, burmistrz, prezydent miasta, a w przypadku przedsięwzięcia, o którym mowa w art. 7 pkt 4, a które realizowane jest przez gminę, decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach wydaje wójt, burmistrz, prezydent miasta, na którego obszarze właściwości przedsięwzięcie jest realizowane. W przypadku uregulowania przez przepisy prawa wprost właściwości organu nie znajdują zastosowania przepisy kpa dotyczące wyłączenia pracownika lub organu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga zasługuje na uwzględnienie niezależnie od podniesionych w niej zarzutów.
Sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Dokonując tej kontroli zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 z zm., dalej ppsa) Sąd nie jest związany zarzutami, podstawą prawną i wnioskami sformułowanymi w skardze ale jest zobowiązany do zastosowania przewidzianych ustawą środków w celu usunięcia naruszeń prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne do końcowego jej załatwienia.
W sytuacji gdy Sąd stwierdzi, że zaskarżona decyzja (tu postanowienie) obarczona jest jedną z wad określonych w art. 156 kpa stosownie do art. 145 § 1 pkt 2 ppsa zobowiązany jest do stwierdzenia nieważności tej decyzji (postanowienia).
Z taką właśnie sytuacją – zdaniem składu orzekającego – mamy do czynienia w niniejszej sprawie.
Z akt administracyjnych, nadesłanej na żądanie Sądu przez SKO w B, decyzji tego organu z dnia [...]r. nr [...] i pisma Prezesa SKO w B. z dnia [...]r. wynika, że Prezydent B. w postępowaniu w sprawie przedsięwzięcia polegającego na budowie sieci kanalizacji sanitarnej wydał w dniu [...]r. postanowienie nr [...] w przedmiocie nie stwierdzenia potrzeby sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko opisanego już wyżej przedsięwzięcia.
Postanowienie to zostało wydane na podstawie art. 123 kpa oraz art. 51 ust. 2 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. – Prawo ochrony środowiska.
Postanowienie to pozostaje w obiegu prawnym, nie złożono w stosunku do tego postanowienia zażalenia, a więc nie było przedmiotem kontroli instancyjnej, obecnie posiada przymiot ostateczności.
Omawiane postanowienie z dnia [...]r. jest tożsame z postanowieniem z dnia [...]r., które zostało utrzymane w mocy zaskarżonym w niniejszej sprawie postanowieniem. O tożsamości sprawy rozstrzygniętej dwoma postanowieniami, z których pierwsze jest ostateczne mówimy wtedy gdy w sprawie występują te same podmioty, dotyczy ona tego samego przedmiotu i tego samego stanu prawnego w niezmienionym stanie faktycznym.
Fakt, że wydana przez Prezydenta Miasta B. w dniu [...]r. decyzja o uwarunkowaniach środowiskowych zgody na realizację przedsięwzięcia, została po rozpoznaniu odwołania M. i K. K., uchylona decyzją SKO w B. z dnia [...]r. nie uprawniał organu I instancji do ponownego wszczęcia postępowania w sprawie (zawiadomienie o wszczęciu z [...] r.) ale zobowiązał do ponownego rozpatrzenia sprawy dotyczącej wyrażenia zgody na realizację przedmiotowego przedsięwzięcia.
Decyzja kasacyjna SKO z dnia [...] r. nie dotyczyła postanowienia z dnia [...]r. w przedmiocie potrzeby sporządzania raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, które to postanowienie w dacie orzekania przez SKO było już postanowieniem ostatecznym.
Powyższe rozważania prowadzą do wniosku, że postanowienie z dnia [...] r. zostało wydane w sprawie już poprzednio rozstrzygniętej ostatecznym postanowieniem z dnia [...]r., a więc pierwsze z tych postanowień dotknięte jest wadą określoną w art. 156 § 1 pkt 3. Organ odwoławczy utrzymując to postanowienie w mocy naruszył z kolei art. 156 § 1 pkt 2 (z rażącym naruszeniem) w związku z art. 138 § 1 pkt 1 kpa oraz w związku z art. 126 kpa.
Mając powyższe a uwadze, na podstawie art. 145 § 1 pkt 2, art. 135, 152 i 200 ppsa, orzeczono jak w sentencji.
Stwierdziwszy zatem z urzędu, na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 wyżej powołanej ustawy nieważność zaskarżonego postanowienia i postanowienia organu I instancji, Sąd został zwolniony od obowiązku ustosunkowania się do zarzutów merytorycznych skargi.
Wskazania co do dalszego postępowania wynikają wprost z wyżej przedstawionych rozważań Sądu.
SJ/