Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 18 maja 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach oddalił skargę S. Z. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. z dnia [...] r. nr [...]w przedmiocie nakazania podłączenia nieruchomości do kanalizacji sanitarnej
W dniu 19 sierpnia 2016 r. wpłynęło do tut. Sądu pismo skarżącego z dnia 15 sierpnia 2016 r. zatytułowane skarga kasacyjna. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej skarżący wskazywał między innymi, że treść art. 175 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.) zwanej dalej P.p.s.a., nie przesądza o obowiązku sporządzeniu skargi kasacyjnej przez fachowego pełnomocnika. Użytego w tym przepisie sformułowania "powinna", odnoszącego się do obowiązku sporządzenia skargi kasacyjnej przez adwokata, nie należy utożsamiać z pojęciem "musi".
W ocenie skarżącego, żaden przepis nie zabrania mu samodzielnego sporządzenia skargi kasacyjnej, zwłaszcza w sytuacji, gdy przyznany skarżącemu w ramach prawa pomocy adwokat nie dopełnił swoich obowiązków i wydał opinię o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył co następuje
Zgodnie z treścią art. 173 § 1 P.p.s.a. od wydanego przez wojewódzki sąd administracyjny wyroku lub postanowienia kończącego postępowanie w sprawie przysługuje skarga kasacyjna do Naczelnego Sądu Administracyjnego, którą zgodnie z art. 177 § 1 P.p.s.a. wnosi się w terminie 30 dni od dnia doręczenia stronie odpisu orzeczenia z uzasadnieniem. Natomiast w myśl art. 175 § 1 P.p.s.a. skarga taka powinna być sporządzona przez adwokata lub radcę prawnego. Wymóg ten nie znajduje zastosowania jedynie wtedy, gdy stroną postępowania jest adwokat, sędzia, prokurator, notariusz albo profesor lub doktor habilitowany nauk prawnych (art. 175 § 2 P.p.s.a.).
W rozpoznawanej sprawie postanowieniem z dnia 14 stycznia 2016 r. tut. Sąd przyznał skarżącemu adwokata z urzędu. Pismem z dnia 30 czerwca 2016 r. ustanowiony w sprawie pełnomocnik złożył opinię o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej od wydanego w przedmiotowej sprawie wyroku z dnia 18 maja 2016 r. Sąd nie znalazł podstaw do uznania, że w świetle art. 177 §5 P.p.s.a. powyższa opinia nie została sporządzona z zachowaniem zasad należytej staranności, w związku z powyższym jej odpis został doręczony skarżącemu wraz z pouczeniem, że termin do wniesienia skargi kasacyjnej przez stronę biegnie od dnia doręczenia jej odpisu tej opinii.
W ustawowym terminie została wywiedziona skarga kasacyjna, która jednak nie została sporządzona przez profesjonalnego pełnomocnika.
Stwierdzić zatem należało, że wniesienie skargi kasacyjnej przez samego skarżącego, który nie posiadał kwalifikacji wymienionych w art. 175 § 1 i 2 P.p.s.a. sprawia, że skarga taka obarczona jest nieusuwalnym brakiem formalnym.
Odnosząc się do podnoszonego przez skarżącego argumentu, że z treści art. 175 § 1 P.p.s.a. nie wynika obowiązek sporządzenia skargi kasacyjnej przez fachowego pełnomocnika, wskazać należy na stanowisko, jakie w tej kwestii zajął Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie w orzeczeniu z dnia 22 marca 2016 r. sygn. akt II FZ 1092/15, a które to stanowisko tut. Sąd w pełni popiera.
W uzasadnieniu tego orzeczenia Sąd Odwoławczy wskazał, że jakkolwiek zwrot "powinna być sporządzona przez (...)"na gruncie reguł znaczeniowych języka polskiego nie jest tożsamy ze sformułowaniem "musi być sporządzona przez (...)" i posiada inne znaczenie (por. postanowienie Sądu Apelacyjnego w Katowicach z dnia 26 marca 2014 r., sygn. akt II AKz 138/14; nr LEX 1487575), to jednak, mając na uwadze właściwe w sprawie dyrektywy języka prawnego, sporne słowo "powinna" musi być rozumiane w ten sposób, że chodzi tu o obowiązek. W tym zakresie warto odnieść się do funkcjonującego w literaturze podziału dyrektyw na: "dyrektywy stanowcze, które bezwzględnie wymagają od adresata określonego zachowania się i dyrektywy niestanowcze, które jedynie wskazują mu, jakie zachowanie należy podjąć, pozostawiając to jego woli. Zdaniem autorów, wszelkie wypowiedzi normatywne w dziedzinie prawa powinny być traktowane jako dyrektywy stanowcze, a więc »jako zawierające stanowcze wymaganie pewnego zachowania się, a nie apele do adresatów« (W. Brzozowski, Bezstronność światopoglądowa władz publicznych w Konstytucji RP, Wolters Kluwer Polska sp. z o.o., 2011, s. 50, który powołuje się na cytat [z:] T. Gizbiert-Studnicki, A. Grabowski, Normy programowe w Konstytucji [w:] Charakter i struktura norm konstytucji, [red.] J. Trzciński, Warszawa 1997, s. 105-107).
Art. 175 P.p.s.a. nie stanowi zalecenia, by skarga kasacyjna była sporządzona przez wymienione w nim podmioty, ale wprowadza wymóg w tym zakresie. W taki też sposób przepis ten jest powszechnie rozumiany w orzecznictwie jak i doktrynie. Podobnie sytuacja wygląda choćby na gruncie Kodeksu postępowania karnego (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 18 września 2013 r., sygn. akt V KZ 62/13, nr LEX 1365525).
Wobec powyższego Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 178 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.