Uzasadnienie
Prezydent Miasta C. decyzją z dnia [...] roku, wydaną na podstawie art. 40 ust. 12 ustawy z dnia 21 marca 1985 roku o drogach publicznych (t.j. Dz. U. nr 204, poz. 2086 z 2004 roku) i § 3 uchwały Rady Miasta C. nr [...] z dnia [...] roku w sprawie wysokości stawek opłat za zajęcie pasa drogowego (Dz. Urz. Woj. [...]) i § 3 ust. 1 pkt 8 Statutu Miejskiego Zarządu Dróg nałożył na Z. K., K. K. i R. K. karę pieniężną za bezprawne zajęcie pasa drogowego ul. [...] – działka drogowa nr A obr. [...] w wysokości [...] zł.
W uzasadnieniu organ podał, że w oparciu o protokół Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] roku w sprawie robót budowlanych związanych z remontem chodnika, przy ul. [...] ustalono, że firma "[...]" Z. K. realizuje budynek hotelowo-usługowy przy [...] od strony ul. [...]. W miejscu zaprojektowanego chodnika, objętego zgłoszeniem Miejskiego Zarządu Dróg w C., stwierdzono istnienie schodów do piwnicy budynku hotelowego wykonanych z odstępstwem od zatwierdzonego projektu oraz schodów w narożniku południowo-wschodnim prowadzących na pierwszą kondygnację budynku hotelowego. Właściciele (Z. K., K. K., R. K. oraz inwestor) nie uzyskali zgody właściciela terenu to jest Gminy C. sprawującej zarząd przez MZD na zajęcie pasa drogowego. Oględziny z dnia [...] roku potwierdziły bezprawne zajęcie pasa drogowego o powierzchni [...] m2 (w decyzji przedstawiono dokładne wyliczenie zajętej powierzchni) w okresie od [...] roku (protokół PINB) do dnia [...] roku, a więc przez [...] dni.
W oparciu o wypis z rejestru gruntów z [...] roku oraz mapę ewidencyjną gruntów wykazano wydzielenie pasa drogowego ul. [...], a w oparciu o protokół graniczny znajomość przez strony linii rozdziału nieruchomości należącej do nich od działki drogowej.
Ponieważ do zajęcia pasa drogowego przez okres [...] dni doszło bez zezwolenia to w oparciu o art. 40 ust. 12, przy uwzględnieniu stawki opłaty wynikającej z § 4 uchwały Rady Miasta C. z [...] roku wymierzono karę w wysokości określonej w decyzji.
W odwołaniu – złożonym przez K. K. – zarzucono wydanie decyzji przez organ I instancji z naruszeniem art. 40 ust. 12 ustawy o drogach publicznych przez brak odniesienia do pkt 1, 2 i 3 powołanych w ust. 12 tego artykułu oraz błędne wskazanie jako podstawy stawki określonej w § 3 uchwały Rady Miasta.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w C. zaskarżoną decyzją w podstawie której przywołano art. 138 § 1 pkt 1 kpa oraz art. 40 ust. 2 pkt 3, ust. 6, ust. 12 pkt 1 ustawy z 21 marca 1985 r. o drogach publicznych i § 4 uchwały Rady Miasta C. z dnia [...] roku w sprawie wysokości stawek opłat za zajęcie pasa drogowego, utrzymała zaskarżoną decyzję w mocy.
W uzasadnieniu organ podał, że stosownie do art. 40 ust. 12 pkt 1 ustawy o drogach publicznych za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia zarządcy drogi, zarządca ten wymierza karę pieniężną w wysokości 10-krotnej opłaty ustalonej zgodnie z ust. 4-6 tego artykułu.
Skoro zatem, co w sprawie zostało wykazane materiałami geodezyjnymi, doszło do zajęcia pasa drogowego przez umieszczenie w nim schodów i wykuszu budynku, a więc obiektów niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami, a zajęcie to odbyło się bez zezwolenia zarządcy drogi, to pociąga to za sobą obowiązek nałożenia kary pieniężnej ustalonej zgodnie z art. 40 ust. 6 w związku z art. 40 ust. 12.
Sama powierzchnia zajętego pasa drogowego jest bezsporna ([...] m2), a okres zajęcia – [...] dni wynika z protokołu PINB z [...] roku i oględzin w dniu [...] roku.
Organ odwoławczy przyznał, że organ I instancji nieprecyzyjnie powołał podstawę prawną (art. 40 ust. 12 zamiast art. 40 ust. 12 pkt 1) i błędnie wskazał na § 3 uchwały Rady Miasta zamiast § 4 tej uchwały jednakże błędy te nie zaskutkowały dowolnością czy wadliwością w obliczeniu kary pieniężnej.
W skargach do Sądu (objętych jednym pismem procesowym) K. K., R. K. i Z. K. domagali się uchylenia zaskarżonej decyzji i zasądzenia na ich rzecz kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi powtórzono zarzuty odwołania, a nadto podniesiono że do zajęcia pasa drogowego doszło przed wejściem w życie ustawy o drogach publicznych z 1985 roku, a to oznacza, że do przedmiotowego zajęcia ustawa ta nie ma zastosowania.
W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie z przyczyn podanych w decyzji ostatecznej, a nadto podniósł, że protokół PINB z dnia [...] roku wyraźnie wskazuje, że do zajęcia pasa drogowego doszło na skutek odstępstwa od zatwierdzonego w [...] roku projektu budowlanego rozbudowy obiektu hotelowego, a więc po wejściu w życie ustawy o drogach publicznych.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Już z treści skargi wynika, że skarżący będący właścicielami działki na której prowadzona jest rozbudowa hotelu (nr B) nie kwestionuje zajęcia [...] m2 działki drogowej A. Za bezzasadny należy także w ocenie składu orzekającego uznać zarzut zajęcia tej części działki nr A przed dniem 1 października 1985 roku (data wejścia w życie ustawy o drogach publicznych z dnia 21 marca 1985 roku – art. 53).
Wskazuje na to protokół PINB z dnia [...] roku i ostateczna decyzja PINB z dnia [...] roku nakazująca Z. K., K. K. i R. K. doprowadzenie robót budowlanych prowadzonych w oparciu o pozwolenie z dnia [...] roku do stanu zgodnego z prawem.
W powołanym protokole stwierdzono odstępstwa do pozwolenia z [...] roku dotyczące właśnie wykonania schodów zewnętrznych w południowo-zachodniej części budynku i południowo-wschodniej.
W świetle tych dowodów Sąd podziela stanowisko organów orzekających, że do zajęcia części działki ([...] m2) drogowej nr A doszło po wejściu w życie obowiązującej ustawy o drogach publicznych, że okres zajęcia wykazany na dzień wydawania zaskarżonej decyzji wynosił [...] dni (protokół PINB z [...] r. i oględziny z [...] r.).
W świetle ustawy z 21 marca 1985 roku o drogach publicznych zajęcie pasa drogowego na cele niezwiązane z budową, przebudową, remontem, utrzymaniem i ochroną dróg wymaga zezwolenia zarządcy drogi, udzielonej w drodze decyzji administracyjnej. W szczególności zezwolenia takiego wymaga umieszczenie w pasie drogowym obiektów budowlanych niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego lub reklam (art. 40 ust. 2 pkt 3). Za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia zarządcy drogi (art. 4 pkt 12 ust.
- 1) zarządca drogi wymierza, w drodze decyzji administracyjnej, karę pieniężną w wysokości 10-krotnej opłaty ustanowionej zgodnie z ust. 4-6.
Skoro w rozpoznawanej sprawie sam fakt zajęcia działki drogowej jest bezsporny, ustalenia organu co do czasu zajęcia należy uznać za uzasadnione to oznacza to, że wymierzona kara jest zgodna z prawem.
Istotnie, jak podnoszą skarżący, podstawa prawna decyzji organu I instancji była częściowo niekompletna, a częściowo błędna. Jednakże te uchybienia zostały usunięte zaskarżoną decyzją, a nadto nie miały one wpływu na wynik sprawy, co w świetle art. 145 § 1 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 z zm., dalej ppsa) uzasadniałaby uchylenie zaskarżonej decyzji. Z tego względu uznając zaskarżoną decyzję za zgodną z prawem, na podstawie art. 151 ppsa orzeczono, jak w sentencji.
SW