Uzasadnienie
Na druku urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy Wspólnota Mieszkaniowa wniosła o częściowe zwolnienie od kosztów sądowych, argumentując, że nie posiada wystarczających środków na uiszczenie wpisu od skargi. Jedynym przychodem Wspólnoty są zaliczki, w całości przeznaczane na pokrycie kosztów nieruchomości wspólnej. Dodatkowo strona skarżąca zaznaczyła, że zaciągnęła pożyczkę na termomodernizację budynku, w związku z czym jest zobowiązana do spłaty kwoty 189.805,63 zł. Na rachunkach bankowych strony skarżącej znajdują się kwoty 5107 zł oraz 4253 zł.
Rozpoznając wniosek o przyznanie prawa pomocy zważono co następuje:
Przepis art. 199 P.p.s.a. konstytuuje zasadę odpłatności postępowania sądowoadministracyjnego. Wyjątkiem od niej jest możliwość przyznania prawa pomocy, które stosownie do treści art. 245 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi może zostać przyznane stronie w zakresie całkowitym lub częściowym.
Zgodnie z treścią art. 246 § 2 pkt 2 osobie prawnej, a także innej jednostce organizacyjnej nieposiadającej osobowości prawnej, prawo pomocy może być przyznane w zakresie częściowym wówczas, gdy wykaże, że nie ma dostatecznych środków na poniesienie pełnych kosztów postępowania.
Nie ulega najmniejszej wątpliwości, że użyte w przywołanym przepisie sformułowanie "wykaże" wskazuje, iż inicjatywa dowodowa w zakresie uwiarygodnienia swojej trudnej sytuacji materialnej spoczywa na stronie, która ubiega się o przyznanie prawa pomocy. W rozpoznawanej sprawie, w oparciu o przedstawione w druku formularza informacje trudno obiektywnie stwierdzić, że strona skarżąca nie dysponuje możliwościami zdobycia środków na pokrycie kosztów postępowania sądowego.
Z uzyskanych informacji wynika, że na rachunkach bankowych strony zgromadzono kwotę 9360 zł (vide nadesłane do Sądu wyciągi z dnia 31 stycznia 2012 r.). Są to środki, które z powodzeniem pozwalają na pokrycie kosztów postępowania sądowego. Zarazem skarżąca nie podała żadnych, nawet orientacyjnych informacji na temat wysokości bieżących zobowiązań, co wyklucza ustalenie, w jakim stopniu obowiązek poniesienia kosztów sądowych (w szczególności zaś wpisu od skargi) uniemożliwiłby poniesienie tych wydatków.
Z powyższych względów, w oparciu o art. 245 § 1 i § 3 P.p.s.a. w zw. z art. 246 § 2 pkt 2 tej ustawy, działając na podstawie art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 P.p.s.a. w związku z § 3 tego przepisu orzeczono jak w sentencji postanowienia.