Uzasadnienie
Na druku urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy skarżąca zwróciła się o zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie fachowego pełnomocnika (adwokata z urzędu). W druku podała, że w gospodarstwie domowym pozostaje wraz z córką – A. W. Skarżąca zamieszkuje w budynku stanowiącym współwłasność z innymi osobami i jest również współwłaścicielką innego budynku, o którego status prawny toczą się spory sądowe. Wnioskodawczyni zadeklarowała, że nie posiada żadnego majątku a jej świadczenie emerytalne wynosi 242 zł. Córka strony uzyskuje wynagrodzenie z tytułu umowy o pracę w wysokości około 1700 zł netto miesięcznie.
- - przesłanie dokumentów potwierdzających wysokość otrzymywanego przez skarżącą świadczenia emerytalnego, kopii umowy o pracę jej córki oraz kopii deklaracji podatkowej córki strony za 2017 r,
- - udokumentowanie wysokości wydatków związanych z utrzymaniem się, tj., opłat za energię elektryczną, dostawy wody, odbiór śmieci, usługi telekomunikacyjne, lekarstwa, czynsz, itp.,
- - wskazania powierzchni posiadanych przez stronę nieruchomości oraz podania jakie sprawy toczą się między skarżącą a pozostałymi współwłaścicielami.
Wezwanie to pozostało bez odpowiedzi.
Rozpoznając wniosek zważono, co następuje:
Stosownie do art. 243 §1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.) - zwanej dalej P.p.s.a., stronie na jej wniosek może być przyznane prawo pomocy. Zgodnie zaś z art. 245 §1 przywołanej regulacji, prawo pomocy może zostać udzielone w zakresie całkowitym lub częściowym.
Przyznanie prawa pomocy w formie zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia fachowego pełnomocnika z urzędu może nastąpić wobec osoby fizycznej, która wykaże że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania sądowego (art. 246 § 1 pkt 1 P.p.s.a.). Należy przy tym wyraźnie podkreślić, że skorzystanie z tej formy prawa pomocy zostało przewidziane dla osób, które znajdują się w wyjątkowo trudnym położeniu materialnym a z przedstawionych okoliczności wynika, że nawet przy najdalej idących wysiłkach nie są w stanie samodzielnie wygospodarować środków na ten cel.
W realiach rozpoznawanej sprawy istnieje zbyt wiele wątpliwości dotyczących rzeczywistej sytuacji materialnej strony. Przede wszystkim nie jest do końca jasny status prawny nieruchomości wskazanych we wniosku. W szczególności zaś nie wiadomo, na jakim etapie znajduje się spór sądowy o jedną z nich i czy pozostali współwłaściciele tej, w której strona miesza ze swoją córką, partycypują w kosztach utrzymania. Nic również nie wiadomo na temat poziomu kosztów utrzymania się strony, w szczególności struktury jej wydatków pokrywających bieżące potrzeby i ich relacji do osiąganego dochodu. W tej ostatniej kwestii pozostają również niejasności co do wysokości świadczenia emerytalnego otrzymywanego przez stronę, które jest niezwykle niskie. Nie wiadomo tym samym, czy jego wysokość jest determinowania np. zajęciami i potrąceniami (a jeżeli tak to z jakich tytułów).
Reasumując poczynione wyżej uwagi, istnieje zbyt wiele wątpliwości odnośnie realnej sytuacji materialnej strony aby można było z pełnym przekonaniem uznać, że jej wniosek winien być uwzględniony.
Zważywszy na powyższe, działając na podstawie art. 246 § 1 pkt 1 P.p.s.a. w związku z art. 258 §1 i §2 pkt 7 tej ustawy postanowiono jak w sentencji orzeczenia.