Uzasadnienie
Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w T. decyzją z [...] r. nr [...], wydaną na podstawie art. 105 Kodeksu postępowania administracyjnego umorzył postępowanie administracyjne w sprawie budowy wolnostojącego blaszaka garażu na parcelach nr 1 i nr 2, obok kompleksu garaży przy ul. [...] w T. bez wymaganego pozwolenia organu architektoniczno-budowlanego. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia wskazano na czynności podjęte w ramach prowadzonego postępowania administracyjnego. Ustalono, że przedmiotowy garaż wybudowany został w 1992 r. bez wymaganego zezwolenia, a inwestor w trakcie postępowania wystąpił o jego legalizację. W dalszej części uzasadnienia odniesiono się do zmian w stanie prawnym i podkreślono, że garaż ten został postawiony w okresie obowiązywania Prawa budowlanego z 1974 r. Plan zagospodarowania przestrzennego z okresu budowy kwestionowanego garażu przewidywał na tym terenie budowę tego typu obiektów.
Z dołączonej do akt sprawy oceny stanu technicznego garażu wynika, że konstrukcja jest stabilna i spełnia kryteria stanów granicznych nośności i użytkowania, a obiekt ten nie stwarza zagrożenia dla życia lub zdrowia ludzi, bezpieczeństwa mienia oraz środowiska i nadaje się do użytkowania. W konkluzji prowadzonych rozważań organ pierwszej instancji stwierdził, że brak jest przesłanek dla wydania orzeczenia o nakazie rozbiórki, czy też nakazanie wykonania zmian lub przeróbek, niezbędnych do doprowadzenia obiektu budowlanego do stanu zgodnego z przepisami. W świetle powyższego wyczerpane zostały przesłanki umorzenia prowadzonego postępowania administracyjnego.
Z powyższą decyzją nie zgodził się R.S. (dalej strona lub skarżący), który wniósł odwołanie do Śląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Katowicach. W odwołaniu tym podniósł naruszenie art. 80, art. 105 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego w związku z art. 37 ust. 1 pkt 2 prawa budowlanego poprzez przyjęcie, że brak jest podstaw do wydania decyzji nakazującej rozbiórkę wolnostojącego garażu przy ul. [...] w T., w sytuacji gdy budowa tego garażu nastąpiła bez uzyskania pozwolenia na budowę; przedmiotowy obiekt zagraża bezpieczeństwu ludzi oraz mieniu, co wynika ze stwierdzonych ognisk korozji; braku rynny i rury spustowej odprowadzającej wody opadowe z przedmiotowego obiektu, co powoduje niedopuszczalne pogorszenie warunków użytkowania dla otoczenia; usytuowanie obiektu garażowego ogranicza prawo wspólnoty do swobodnego dysponowania nieruchomością, co stanowi pogorszenie warunków użytkowania otoczenia.
Nadto podniesiono naruszenie art. 7, art. 77 § 1, art. 80, art. 84 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez zaniechanie podjęcia wszelkich czynności zmierzających do wyjaśnienia wszystkich istotnych okoliczności sprawy, a w szczególności czy ogniska korozji powodują niebezpieczeństwo dla życia lub zdrowia ludzi; czy brak rynny i rury spustowej odprowadzającej wody opadowe powoduje pogorszenie warunków użytkowania otoczenia; brak powołania biegłego celem oceny, czy budynek ten powoduje niebezpieczeństwo dla ludzi lub zdrowia. Nadto wskazano, że pominięto fakt, że w miejscu, w którym usytuowany jest garaż znajduje się studnia deszczowa, a w tym miejscu przebiega instalacja deszczowa; usytuowanie garażu uniemożliwia dostęp do ściany sąsiedniego garażu, studni deszczowej oraz instalacji celem przeprowadzenia konserwacji i remontu oraz lokalizacja garażu doprowadziła do dewastacji ściany poprzez jej zawilgocenie. W motywach odwołania przedstawiono argumentację przemawiającą za uwzględnieniem wniesionego odwołania.
Śląski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Katowicach decyzją z [...] r. nr [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu decyzji przedstawił wpierw dotychczasowy przebieg postępowania, w tym czynności procesowe podejmowane przez organ pierwszej instancji, a następnie przywołał treść art. 105 Kodeksu postępowania administracyjnego. Odwołując się do orzecznictwa sądów administracyjnych przybliżone zostały przesłanki umorzenia postępowania administracyjnego. W dalszej części uzasadnienia organ odwoławczy odwołał się do stanu faktycznego występującego w rozpoznawanej sprawie, a w szczególności wskazał na rok budowy spornego garażu jako 1992 i wskazał, że w sprawie tej zastosowanie posiadają przepisy prawa budowlanego z 1974 r. Podniesiono, że legalizacja samowolnie wybudowanego garażu wymaga, aby inwestycja ta była zgodna z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego oraz nie stwarzała niebezpieczeństwa dla ludzi lub mienia albo niedopuszczalne pogorszenie warunków zdrowotnych lub użytkowych dla otoczenia.
Przeprowadzona analiza sytuacji faktycznej przedmiotowego garażu w oparciu o obowiązujące regulacje prawne wykazała, że garaż ten postawiony został zgodnie z postanowieniami obowiązującego ówcześnie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W tym zakresie organ odwoławczy przeprowadził samodzielną analizę nachylenia połaci dachu i doszedł do przekonania, że przedmiotowy budynek zgodny jest z obowiązującymi postanowieniami powyższego planu. W ocenie wypowiadającego się organu ze zgromadzonego materiału dowodowego, a w szczególności z dołączonej do akt oceny technicznej obiektu, nie występują przesłanki wskazujące na konieczność wydania orzeczenia o jego rozbiórce. W końcowej części uzasadnienia organ odwoławczy wskazał, że w sprawie tej nie dopuszczono się naruszenia postanowień przepisów postępowania administracyjnego, a tym samym wystąpiły przesłanki uzasadniające podzielenia stanowiska prezentowanego przez organ pierwszej instancji.
Z powyższą decyzją nie zgodził się skarżący, który reprezentowany przez adwokata B.C. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach. W skardze tej zarzucono powyższej decyzji naruszenie postanowień art. 30 § 1 i § 4 w związku z art. 97 § 1 pkt 1 i 4 Kodeksu postępowania administracyjnego, ponieważ decyzja organu pierwszej instancji jak i organu odwoławczego wydana została na rzecz osoby, która nie jest stroną, ponieważ zmarła przed wydaniem decyzji organu pierwszej instancji i nie ustalono następców prawnych. Podniesiono naruszenie postanowień art. 37 ust. 1 pkt 2 ustawy prawo budowlane z 1974 r. i § 44 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z 20 lutego 1975 r. w sprawie nadzoru urbanistyczno-budowlanego poprzez jego niezastosowanie i przyjęcie, że brak jest podstaw dla wydania decyzji nakazującej rozbiórkę wolnostojącego blaszanego garażu z powodu tego, że obiekt ten nie powoduje niebezpieczeństwa dla ludzi lub mienia albo niedopuszczalne pogorszenie warunków zdrowotnych lub użytkowych dla otoczenia, w sytuacji gdy budowa tego garażu nastąpiła bez wymaganego pozwolenia na budowę; przedmiotowy obiekt zagraża bezpieczeństwu ludzi oraz mienia, co wynika ze stwierdzonych ognisk korozji na elementach nośnych; brak rynny i rury spustowej - odprowadzającej wody opadowe z przedmiotowego obiektu bezpośrednio do betonowego koryta, co powoduje niedopuszczalne pogorszenie warunków użytkowych dla otoczenia poprzez niszczenie ścian sąsiednich garaży; odległość od ściany sąsiedniego garażu uniemożliwia wykonanie prac remontowych ściany sąsiedniego garażu, co powoduje niedopuszczalne pogorszenie warunków użytkowych dla otoczenia; usytuowanie obiektu garażowego ogranicza prawa wspólnoty do swobodnego dysponowania nieruchomością, co stanowi pogorszenie warunków użytkowania otoczenia.
Wskazano na naruszenie postanowień art. 37 ust. 2 i art. 29 ust. 5 w związku z art. 28 ust. 1 prawa budowlanego z 1974 r. poprzez niezastosowanie, a w konsekwencji przyjęcie, że brak jest podstaw do orzeczenia rozbiórki spornego obiektu. Nadto podniesiono naruszenie postanowień art. 7, art. 8, art. 11, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez naruszenie zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego, a także naruszenie przepisów przywołanego aktu poprzez zaniechanie dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy oraz rozważenia wszystkich okoliczności mających istotne znaczenie z punktu widzenia trafności wydanego rozstrzygnięcia. W szczególności zaniechano ustalenia: jaki jest stan nośności granicznej; w jaki sposób ma nastąpić usunięcie ognisk korozji; w jaki sposób należy zapewnić lepszą wentylację przestrzeni nadsufitowej; w jakim miejscu winna zostać zainstalowana rynna i rura spustowa odprowadzająca wody opadowe; czy zainstalowanie rynny i rury spustowej doprowadzi do usunięcia pogorszenia warunków użytkowych dla otoczenia; niewyjaśnienie kwestii związanej z odkształceniami i ugięciami konstrukcji nośnej; czy posadzka wykonana z żużla i gruzu jest zgodna z obowiązującymi przepisami; czy obiekt garażowy spełnia wymogi z zakresu ochrony przeciwpożarowej; jakie elementy przesądziły o tym, że 40 cm odległość od ściany garażu sąsiedniego jest wystarczająca; co wpłynęło na ocenę, że obiekt ten nie jest groźny dla bezpieczeństwa ludzi lub mienia, zagrożenia dla środowiska i nadaje się do użytkowania; czy materiały z jakich wykonany jest przedmiotowy garaż są wprowadzone do obrotu lub są udostępniane na rynku krajowym; czy usytuowanie obiektu garażowego ogranicza prawa wspólnoty do swobodnego dysponowania nieruchomością; jakie są wymiary bramy garażowej; czy w miejscu usytuowania garażu znajduje się studnia deszczowa.
W skardze podniesiono zarzut naruszenia art. 105 Kodeksu postępowania administracyjnego w związku z art. 40 i art. 42 Prawa budowlanego z 1974 r. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, skutkujące umorzeniem postępowania, w sytuacji gdy przedmiotowy garaż nie spełnia minimalnych wymiarów wysokości oraz kształtu posadzki, która nie ma spadku do wnętrza lub zewnętrznego upustu kanalizacyjnego. W motywach skargi rozwinięto postawione zarzuty i odwołano się w tym zakresie do orzecznictwa sądów administracyjnych na poparcie stawianych tez.
W odpowiedzi na skargę Śląski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Katowicach wniósł o oddalenie skargi i przywołał analogiczną argumentację do tej, którą zamieścił w uzasadnieniu kwestionowanego rozstrzygnięcia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Kontrola legalności zaskarżonej decyzji przeprowadzona w oparciu o postanowienia art. 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021 r., poz. 137) wykazała, że zaskarżona decyzja odpowiada wymogom prawa. Zgodnie z brzmieniem art. 145 § 1 pkt 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.), sąd administracyjny uwzględnia skargę na decyzję lub postanowienie, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy; naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy albo stwierdza nieważność zaskarżonej decyzji w całości lub części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego. Oznacza to, że nie każde naruszenie przepisów prawa będzie uzasadniało uwzględnienie wniesionej skargi do sądu administracyjnego, a jedynie takie, które będzie miało znaczenie dla kontrolowanego rozstrzygnięcia.
Zakres kontroli sprawowanej przez Sądy wynika z treści art. 134 § 1 tej ustawy. Zgodnie z tą regulacją Sądy rozpoznając skargi nie są związane ich zarzutami, podstawą prawną ani formułowanymi przez strony wnioskami. W świetle przywołanych regulacji, sąd administracyjny dokonując kontroli rozstrzygnięć organów administracji kieruje się wyłącznie kryterium legalności, czyli zgodności z przepisami prawa materialnego i procesowego rozstrzygnięć organów administracji publicznej. Oznacza to, że w ramach takiej kontroli Sąd nie może kierować się względami słuszności czy zasadami współżycia społecznego.
Istota przedmiotowego postępowania sprowadza się do odmiennego ujęcia przez organy administracji publicznej i skarżącego zasadności prowadzenia postępowania w sprawie legalizacji samowolnie postawionego garażu. Ustalenia wyjściowe poczynione przez wskazane organy nie są kwestionowane przez wnoszącego skargę i sprowadzają się one do tego, że przedmiotowy garaż został wybudowany w 1992 r. i do procesu jego legalizacji zastosowanie posiadają przepisy Prawa budowlanego pochodzące z 1974 r., ponieważ w dacie samowolnie stawianego obiektu były one obowiązujące. Sygnalizowana okoliczność nie stanowi sporu między stronami i uczestnikami tego postępowania. Podkreślenia wymaga, że organ odwoławczy w szeroki sposób przedstawił argumentację przemawiającą za stosowaniem w niniejszej sprawie przepisów Prawa budowlanego z 1974 r. W tym zakresie skład orzekający podziela argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Przedmiotowe postępowanie podjęte zostało z urzędu przez organ pierwszej instancji w następstwie interwencji jednego z właścicieli sąsiednich garaży oraz wniosku Straży Miejskiej. W następstwie powyższego zgłoszenia uruchomione zostało postępowanie w sprawie budowy wolnostojącego blaszanego garażu na parcelach nr 1 i 2 przy ul. [...] w T. bez wymaganego pozwolenia organu administracji architektoniczno-budowlanej. W następstwie przeprowadzonego postępowania wyjaśniającego organ pierwszej instancji umorzył postępowanie w sprawie budowy przedmiotowego garażu bez wymaganego pozwolenia. Decyzja organu pierwszej instancji wydana została w oparciu o postanowienia art. 105 Kodeksu postępowania administracyjnego, zatem niezbędne jest przywołanie treści tego przepisu, jak również regulacji mających znaczenie dla prowadzenia tego postępowania z zakresu prawa budowlanego.
Stosownie do postanowień art. 105 § 1 powyższego Kodeksu, gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe w całości albo w części, organ administracji publicznej wydaje decyzję o umorzeniu postępowania odpowiednio w całości albo w części. Z kolei w art. 37 ust. 1 Prawa budowlanego przyjętego w 1974 r., obiekty budowlane lub ich części, będące w budowie lub wybudowane niezgodnie z przepisami obowiązującymi w okresie ich budowy, podlegają przymusowej rozbiórce albo przejęciu na własność Państwa bez odszkodowania i w stanie wolnym od obciążeń, gdy terenowy organ administracji państwowej stopnia powiatowego stwierdzi, że obiekt budowlany lub jego część: znajduje się na terenie, który zgodnie z przepisami o planowaniu przestrzennym nie jest przeznaczony pod zabudowę albo przeznaczony jest pod innego rodzaju zabudowę, lub powoduje bądź w razie wybudowania spowodowałby niebezpieczeństwo dla ludzi lub mienia albo niedopuszczalne pogorszenie warunków zdrowotnych lub użytkowych dla otoczenia.
Przywołane powyżej przepisy legły u podstaw wydanych w sprawie rozstrzygnięć. Zdaniem organów administracji nie zaistniały okoliczności nakazujące przymusową rozbiórkę spornego garażu, a tym samym w ocenie wypowiadających się organów, wyczerpane zostały przesłanki uzasadniające umorzenie postępowania zmierzającego do nakazania rozbiórki spornego garażu. Podkreślić należy, że organ nadzoru budowlanego w oparciu o przywołane powyżej przepisy prawa podejmuje decyzję o nakazie rozbiórki obiektu budowlanego w przypadku wystąpienia jednej z przesłanek wymienionych w art. 37 ust. 1 ustawy Prawo budowlane z 1974 r.
Jak wynika z akt sprawy, przedmiotowy garaż wybudowany został na terenach, które przeznaczone zostały na budowę garaży i okoliczność ta nie budzi wątpliwości. Podkreślić należy, że organ odwoławczy we wskazanym zakresie dostrzegł istotny fakt, który pozwolił uznać, że sporny garaż jest postawiony w zgodzie z obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Sygnalizowaną kwestią jest kąt nachylenia połaci dachu. Z obowiązujących ówcześnie przepisów w przypadku dachu płaskiego kąt ten mógł maksymalnie wynosić 10%, natomiast z oceny technicznej znajdującej się w aktach sprawy wynika, że kąt ten w spornym garażu wynosi 9%, a zatem jest zgodny z obowiązującymi przepisami prawa.
Przy ocenie kompletności zgromadzonego materiału dowodowego dostrzec należy, że organ pierwszej instancji zobowiązał stronę do przedstawienia oceny technicznej kwestionowanego garażu sporządzonej w oparciu o postanowienia art. 81 c ust. 2 ustawy Prawo budowlane z 1994 r. W aktach sprawy zalega taka ocena sporządzona w grudniu 2019 r., w której zamieszczono ocenę techniczną spornego garażu. Ocena ta jest pozytywna, a we wnioskach i zaleceniach wskazano, że zaleca się usunięcie ognisk korozji na elementach nośnych, zapewnienie lepszej wentylacji przestrzeni nadsufitowej oraz montaż rynny i rury spustowej odprowadzającej wody opadowe bezpośrednio do koryta betonowego.
Nadto w opinii tej w sposób jednoznaczny stwierdzono, że wolnostojący blaszany garaż będący przedmiotem opracowania nie stwarza zagrożenia dla życia lub zdrowia ludzi, bezpieczeństwa mienia oraz środowiska i nadaje się do użytkowania sposób niepogarszający warunków zdrowotnych i użytkowych dla otoczenia.
W świetle powyższego wypowiadające się w sprawie organy administracji publicznej uznały, że kwestionowany garaż wybudowany został w zgodzie z postanowieniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Nadto organy te nie dostrzegły, aby występowało niebezpieczeństwo dla ludzi lub mienia albo niedopuszczalne pogorszenie warunków zdrowotnych lub użytkowych dla otoczenia. W następstwie takiego ustalenia organy te uznały, że wyczerpane zostały przesłanki umorzenia postępowania administracyjnego przewidziane treścią art. 105 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego.
Na marginesie przyjdzie zauważyć, że pismem z 11 grudnia 2020 r. uczestnik postępowania, a właściciel spornego garażu oświadczył, że wszystkie zalecenia organu pierwszej instancji wykonał.
W skardze do tutejszego Sądu skarżący sformułował szereg zarzutów pod adresem obu decyzji wydanych w tej sprawie. Zarzuty te posiadają różny charakter i z tego powodu niezbędnym jest odniesienie się do nich tak jak zostały one postawione. Pierwszym zarzutem kierowanym pod adresem kontrolowanych decyzji uczyniono to, że krąg stron tego postępowania został wyznaczony w sposób wadliwy, ponieważ jedna ze stron tego postępowania zmarła i nie zapewniono czynnego udziału w tym postępowaniu następcom prawnym. Tak sformułowany zarzut przez skarżącego nie może być uwzględniony, ponieważ nie odnosi się do jego praw, lecz związany jest on z prawami innej osoby. Z takim zarzutem może wystąpić wyłącznie osoba, która bez własnej winy nie uczestniczyła w prowadzonym postępowaniu i tylko ona może z tego powodu kwestionować podjęte przez organ administracji publicznej rozstrzygnięcie.
Zatem zarzut skarżącego w tym zakresie nie mógł zostać uwzględniony z uwagi na fakt, że nie mógł się on na tę okoliczność powoływać. Nadto należy zauważyć, że w tym zakresie organ administracji nie dopuścił się naruszenia postanowień art. 156 § 1 pkt 2 Kodeksu postępowania administracyjnego, albowiem dla tego typu sytuacji powyższy Kodeks zawiera regulację zamieszczoną w art. 145 § 1 pkt 4, a zatem w ramach przesłanek wznowienia postępowania - niezapewnienie stronie czynnego udziału w postępowaniu, przy czym ze stosownym zarzutem może wystąpić wyłącznie strona, której nie zapewniono czynnego udziału w prowadzonym postępowaniu. Kolejnym zarzutem jest naruszenie postanowień art. 37 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane z 1974 r. i § 44 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z 20 lutego 1975 r. w sprawie nadzoru urbanistyczno-budowlanego poprzez jego niezastosowanie i przyjęcie, że brak jest podstaw dla wydania decyzji nakazującej rozbiórkę wolnostojącego blaszanego garażu z powodu tego, że obiekt ten nie powoduje niebezpieczeństwa dla ludzi lub mienia albo niedopuszczalne pogorszenie warunków zdrowotnych lub użytkowych dla otoczenia, w sytuacji gdy: budowa tego garażu nastąpiła bez wymaganego pozwolenia na budowę; przedmiotowy obiekt zagraża bezpieczeństwu ludzi oraz mienia, co wynika ze stwierdzonych ognisk korozji na elementach nośnych; braku rynny i rury spustowej odprowadzającej wody opadowe z przedmiotowego obiektu bezpośrednio do betonowego koryta, co powoduje niedopuszczalne pogorszenie warunków użytkowych dla otoczenia poprzez niszczenie ścian sąsiednich garaży; odległość od ściany sąsiedniego garażu uniemożliwia wykonanie prac remontowych ściany sąsiedniego garażu, co powoduje niedopuszczalne pogorszenie warunków użytkowych dla otoczenia; usytuowanie obiektu garażowego ogranicza prawa wspólnoty do swobodnego dysponowania nieruchomością, co stanowi pogorszenie warunków użytkowania otoczenia.
Tak sformułowane zarzuty odnoszą się do konkretnych elementów związanych z budową i użytkowaniem kwestionowanego garażu. W tym miejscu przyjdzie stwierdzić, że organ pierwszej instancji przeprowadził w tym zakresie stosowne postępowanie wyjaśniające, a ocena techniczna sporządzona dla potrzeb organu pierwszej instancji w sposób jednoznaczny wskazuje, że brak jest występowania przesłanek przewidzianych treścią art. 37 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane z 1974 r. Oznacza to, że organy swoje stanowisko w sprawie oparły na opinii osoby uprawnionej i brak jest podstaw dla jej kwestionowania i uznania, że sporny garaż stwarza takie zagrożenie dla ludzi i mienia.
W skardze wskazano na naruszenie postanowień art. 37 ust. 2 i art. 29 ust. 5 w związku z art. 28 ust. 1 Prawa budowlanego z 1974 r. poprzez niezastosowanie, a w konsekwencji przyjęcie, że brak jest podstaw do orzeczenia rozbiórki spornego obiektu. Jak wynika to z akt sprawy, sporny garaż posadowiony jest na dwóch nieruchomościach, przy czym w stosunku do jednej z nich stawiający samowolnie legitymował się stosownym tytułem prawnym, natomiast dla tej części, która stanowiła własność Gminy T., jak wynika z pisma uczestnika postępowania z 11 grudnia 2020 r., posiada podpisaną stosowna umowę dzierżawy z Gminą. W świetle powyższych ustaleń przyjąć należy, że stawiany zarzut nie jest zasadny, a tym samym nie może być uwzględniony i nie może stanowić podstawy uwzględnienia wniesionej skargi.
Skarżący w skardze podniósł naruszenie postanowień art. 7, art. 8, art. 11, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez naruszenie zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego, a także naruszenie przepisów przywołanego aktu poprzez zaniechanie dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy oraz rozważenia wszystkich okoliczności mających istotne znaczenie z punktu widzenia trafności wydanego rozstrzygnięcia. W szeregu punktów wskazano na brak ustaleń organów administracji publicznej w zakresie wymienianych elementów związanych ze stanem technicznym i wyposażeniem kwestionowanego garażu.
W ocenie składu orzekającego postawione przez skarżącego zarzuty nie mogą być uwzględnione, ponieważ pomijają one całkowicie kluczowy dokument w tej sprawie, którym jest ocena techniczna kwestionowanego garażu, która została wykonana w oparciu o postanowienia art. 81 c ust. 2 ustawy Prawo budowlane. Opinia ta w sposób kompleksowy i rzetelny odnosi się do praktycznie wszystkich kwestii podnoszonych przez skarżącego. Nadto w aktach sprawy zalega mapa, na której znajdują się zaznaczone punkty lokalizacji studni deszczowej i w sposób jednoznaczny z niej wynika, że znajduje się ona poza garażem.
Zatem podnoszone przez skarżącego zarzuty nie mogą być uwzględnione, ponieważ organy administracji w ramach prowadzonego postępowania wyjaśniły wszystkie podnoszone przez nią kwestie i nie znalazły podstaw dla uznania za zasadne zastosowania postanowień art. 37 ust. 1 ustawy Prawo budowlane z 1974 r. W skardze podniesiono zarzut naruszenia art. 105 Kodeksu postępowania administracyjnego w związku z art. 40 i art. 42 Prawa budowlanego z 1974 r. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, skutkujące umorzeniem postępowania w sytuacji, gdy przedmiotowy garaż nie spełnia minimalnych wymiarów wysokości oraz kształtu posadzki, która nie ma spadku do wnętrza lub zewnętrznego upustu kanalizacyjnego. Tak sformułowany zarzut również nie mógł zostać uwzględniony, ponieważ nie zawiera trafnych stwierdzeń. Dostrzec należy, że w zarzucie tym podniesione zostały dwie kwestie. Pierwsza z nich dotyczy stanu technicznego przedmiotowego garażu, a okoliczność ta została już wyjaśniona w ramach przedstawionych powyżej rozważań. Druga z poruszonych kwestii wiąże się z wadliwym według skarżącego zastosowaniem w sprawie art. 105 Kodeksu postępowania administracyjnego.
W przypadku tego zarzutu zauważyć należy, że jeżeli podziela się podnoszone przez skarżącego zastrzeżenia co do stanu technicznego spornego garażu, to uznać należy, że są one zasadne. Jednocześnie przyjdzie stwierdzić, że zajęcie w tym zakresie odmiennego stanowiska skutkuje tym, że postawiony tu zarzut staje się bezzasadny. Skoro bowiem w trakcie prowadzonego postępowania wyjaśniającego organy administracji stwierdziły, że garaż postawiony został na terenach przewidzianych w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego na tego typu inwestycje, a dodatkowo nie wystąpiły przesłanki przewidziane treścią art. 37 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane z 1974 r., to tym samym brak było podstaw dla dalszego prowadzenia postępowania administracyjnego i zasadnie organy administracji umorzyły wszczęte z urzędu postępowanie administracyjne.
Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach uznał, że skarga jest niezasadna, skoro podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, a jednocześnie brak jest okoliczności, które z urzędu należałoby wziąć pod uwagę i na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, oddalił skargę.
mr