Uzasadnienie
Burmistrz Gminy i Miasta K. – po rozpoznaniu wniosku M. i S. W., decyzją z dnia [...] roku ([...]) orzekł o wymeldowaniu z pobytu stałego w budynku mieszkalnym w M. przy ul. [...] L. i M. F. Decyzję powyższą wydano w oparciu o art. 15 ust. 2 ustawy z dnia10 kwietnia 1974 roku o ewidencji ludności i dowodach osobistych (Dz. U. z 2006 roku, nr 139, poz. 993 z zm.), a jako podstawę faktyczną przyjęto ustalenie, że L. i M. małż. F. nie przebywają w lokalu mieszkalnym znajdującym się w M. przy ul. [...] i nie dopełnili obowiązku wymeldowania się.
Organ I instancji, wskazał na prawomocny wyrok zaoczny Sądu Rejonowego w M. z dnia [...] roku sygn. akt [...], którym nakazano L. i M. małż. F. opuszczenie nieruchomości składającej się z działek [...] i [...] położonej w G. przy ul. [...], łącznie z opuszczeniem wszystkich budynków znajdujących się na terenie nieruchomości, wraz ze wszystkimi rzeczami ich prawa reprezentującymi.
Komornik Sądowy Rewiru [...] przy Sądzie Rejonowym w Z. wykonał powyższy wyrok w dniu [...] roku, wydając wierzycielom nieruchomość położoną w M. składającą się z działek [...] i [...] wraz ze wszystkimi budynkami znajdującymi się na tej nieruchomości (postanowienie nr [...] z [...] roku).
Gmina K. wskazała eksmitowanym jako pomieszczenie zastępcze lokal położony w W. ul. [...].
Skoro eksmisja została wykonana – zdaniem organu – zaistniały przesłanki do wymeldowania określone w art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności.
L. i M. F. w złożonym odwołaniu domagali się uchylenia decyzji organu I instancji podając, że faktycznie zamieszkują w dalszym ciągu przy ul. [...] w M., z tym że w budynkach gospodarczych.
Oświadczyli, iż przyznany im lokal tymczasowy nie spełnia ich oczekiwań.
Wojewoda zaskarżoną decyzją z dnia [...] roku ([...]) na podstawie art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 roku o ewidencji ludności i dowodach osobistych (Dz. U. z 2006 r. nr 139, poz. 993, dalej powoływana jako ustawa) i art. 138 § 1 pkt 1 kpa utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.
Organ odwoławczy zaaprobował ustalenia faktyczne i ich ocenę prawną, a w konsekwencji podzielił stanowisko organu I instancji w zakresie spełnienia się przesłanek z art. 15 ust. 2 ustawy w stosunku do odwołujących się.
Organ odwoławczy przyznał, iż z informacji Komendy Powiatowej Policji w M. z dnia [...] roku, jak i oględzin przeprowadzonych w dniu [...] roku wynika, że odwołujący mieszkają w budynku gospodarczym na nieruchomości przy ul. [...].
Jednakże ta okoliczność nie może zmieniać faktu wykonania wyroku eksmisyjnego przez Komornika Rewiru [...] Sądu Rejonowego w Z. Opuszczenie lokalu, o jakim mowa w art. 15 ust. 2 ustawy, oznacza bowiem nie tylko dobrowolne opuszczenie lokalu przez osobę dotychczas w niej zameldowaną, ale także usunięcie tej osoby z lokalu w następstwie wyegzekwowania ciążącego na niej obowiązku opuszczenia i opróżnienia lokalu.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach L. F. podała że wyroki sądu powszechnego dotyczące odwołania darowizny oraz eksmisji dotyczyły działek nr [...] i [...], a nie działki [...]. Właścicielką tej ostatniej działki jest natomiast skarżąca, na niej znajduje się budynek mieszkalny, natomiast działki nr [...] i [...] są działkami niezabudowanymi.
Zarzuciła, że decyzja jest wadliwa także z tego powodu, iż w dalszym ciągu wraz z mężem, chociaż nie w budynku mieszkalnym, przebywa pod adresem [...].
Organ odwoławczy odpowiadając na skargę wniósł o jej oddalenie. Zdaniem organu zarzuty podniesione w skardze, a dotyczące numeracji działek i usytuowania budynków, mogły być podnoszone w postępowaniu powszechnym.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie bowiem zdaniem składu orzekającego zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem.
Decyzja ta została wydana na podstawie art. 15 ust. 2 ustawy po ustaleniu iż wyrok zaoczny Sądu Rejonowego w M. z dnia [...] roku, sygn. akt [...], został wykonany przez Komornika Sądowego Rewiru [...] przy tym Sądzie w dniu [...] roku.
Wyrokiem z dnia [...] roku nakazano skarżącym opuszczenie i wydanie M. i S. W. nieruchomości objętej KW nr [...], prowadzoną w Wydziale Ksiąg Wieczystych Sądu Rejonowego w M., składającej się z działek o nr geod. [...] i [...], położonej w G. przy ul. [...], łącznie z opuszczeniem wszystkich budynków znajdujących się na terenie tej nieruchomości.
Wyrok ten został przez Komornika wykonany w całości (postanowienie z dnia [...] roku, sygn. akt [...]).
Artykuł 15 ust. 2 ustawy stanowi, że organ gminy wydaje na wniosek lub z urzędu decyzję w sprawie wymeldowania osoby, która opuściła miejsce pobytu stałego i nie dopełniła obowiązku wymeldowania.
W świetle powyższego artykułu warunkiem koniecznym, a zarazem wystarczającym do wydania decyzji o wymeldowaniu osoby z miejsca stałego pobytu jest ustalenie, że osoba ta bez wymeldowania opuściła dotychczasowe miejsce pobytu.
Wymeldowanie (podobnie jak zameldowanie) jest wyłącznie aktem rejestracji danych dotyczących pobytu określonej osoby o ustaniu jej pobytu w dotychczasowym miejscu, a źródłem obowiązku organu administracji dokonania tej czynności jest sam fakt opuszczenia dotychczasowego miejsca pobytu przez osobę podlegającą wymeldowaniu, niezależnie od tego czy posiada ona uprawnienia do przebywania w tym miejscu. Opuszczenie lokalu o jakim mowa w art. 15 ust. 2 ustawy, oznacza nie tylko dobrowolne jego opuszczenie przez osobę dotychczas w nim zameldowaną, ale także usunięcie tej osoby w następstwie wyegzekwowania ciążącego na niej z mocy wyroku sądowego obowiązku jego opuszczenia.
Dotychczasowe orzecznictwo sądów administracyjnych podkreślało, że egzekucja wyroku orzekającego eksmisję jest aktem równoznacznym z ustaniem pobytu osób eksmitowanych w dotychczasowym lokalu (budynku) w rozumieniu art. 6 ust. 1 ustawy.
Jeśli po wykonaniu egzekucji osoba eksmitowana wbrew woli wierzyciela egzekucyjnego wtargnie do lokalu, nie stanowi to pobytu z zamiarem stałego przebywania i nie uchyla zaistniałej wcześniej przesłanki wymeldowania (którą było wykonanie wyroku eksmisyjnego).
W tym stanie rzeczy należy uznać, że zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem.
Odnosząc się do zarzutów skargi trzeba stwierdzić, że zarówno wyrok w sprawie [...] (eksmisja), jak i w sprawie [...] (zobowiązanie do złożenia oświadczenia woli, określony przez skarżącą jako "odwołanie darowizny") dotyczyły działek [...] i [...] objętych [...]; te działki objęte były także postępowaniem egzekucyjnym, a nie działki [...] i [...] wskazane przez skarżącą. Również z aktu notarialnego z [...] roku wynika, że KW [...] obejmowało działki nr [...],[...],[...] i że właśnie na tej nieruchomości znajdowały się zabudowania: dom mieszkalny, stodoła oraz obora.
Nie jest rzeczą, ani uprawnieniem organów ewidencyjnych ocenianie poprawności wyroków sądowych i dokonanych czynności komorniczych. Skarżącej zarówno w postępowaniu sądowym, jak i egzekucyjnym służyły przewidziane prawem środki, z których nie skorzystała.
Mając na uwadze powyższe na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 z zm.) skarga podlegała oddaleniu.