Uzasadnienie
Po rozpatrzeniu wniosku T.M. Wójt Gminy P. decyzją z dnia 10 marca 2023 r. nr [...] odmówił stronie przyznania dodatku węglowego. Decyzja ta została doręczona stronie dnia 14 marca 2023 r. co potwierdza zwrotne potwierdzenie odbioru.
Od tej decyzji odwołanie złożyła jej adresatka. Odwołanie zostało nadane u operatora pocztowego (PUP Poczta Polska) dnia 29 marca 2023 r.
Zaskarżonym obecnie postanowieniem Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Katowicach stwierdziło uchybienie terminu do złożenia odwołania od decyzji Wójta Gminy P. Wskazało, że zgodnie z art. 129 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego odwołanie wnosi się w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji stronie, a gdy decyzja została ogłoszona ustnie - od dnia jej ogłoszenia stronie. Warunkiem skuteczności czynności procesowej - wniesienie odwołania - jest zatem zachowanie ustawowego terminu do jej dokonania. Uchybienie terminu powoduje bezskuteczność odwołania, czego następstwem jest ostateczność decyzji.
Organ podkreślił, że przesyłka zawierająca decyzję została odebrana przez stronę dnia 14 marca 2023 r. Zatem bieg czternastodniowego terminu do wniesienia odwołania rozpoczął się 15 marca 2023 r. i upłynął w dniu 28 marca 2023 r. natomiast odwołanie od decyzji organu I instancji zostało wysłane do organu I instancji za pośrednictwem poczty w dniu 29 marca 2023 r. a więc po upływie terminu do jego wniesienia.
Skargę na to postanowienie do tutejszego Sądu złożyła jej adresatka. Domagając się jej uchylenia zarzuciła organowi administracji naruszenie:
- 1) art. 140 w związku z art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. poprzez brak wyczerpującego zebrania materiału w sprawie, a także poprzez brak podjęcia wszystkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, jak również poprzez wadliwą ocenę daty odbioru decyzji z dnia 10 marca 2023 roku z pominięciem koperty zawierającej decyzję, a także potwierdzenia nadania decyzji, z których wynika, że do nadania decyzji doszło 14 marca 2023 roku. co oznacza, że skarżąca nie mogła odebrać decyzji w dniu 14 marca 2023 roku, gdyż uczyniła to 17 marca 2023 roku;
- 2) art. 134 w związku z art. 129 § 2 k.p.a. poprzez uznanie, że skarżąca nie dochowała terminu 14 dni na wniesienie odwołania, w sytuacji, gdy do odbioru decyzji doszło 17 marca 2023 roku, a do wniesienia odwołania w dniu 29 marca 2023 roku, a tym samym wadliwe wydanie postanowienia o stwierdzeniu uchybienia terminu do wniesienia odwołania;
- 3) art. 15 k.p.a. poprzez brak rozpoznania istoty sprawy i tym samym naruszenie zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego;
- 4) art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez brak uchylenia zaskarżonej decyzji w całości i orzeczenia co do istoty sprawy poprzez przyznanie skarżącej świadczenia; ewentualnie art. 138 § 2 k.p.a. poprzez brak uchylenia decyzji w całości i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji.
Skarżąca wniosła również o przeprowadzenie dowodów z dokumentów, a to: koperty, w której w ocenie skarżącej została nadana decyzja z dnia 10 marca 2023 roku z pieczątką nadawczą z dnia 14 marca 2023 roku, nr [...] (kserokopia w załączeniu), wydruku śledzenia przesyłki nr [...] z witryny emonitoring.poczta-polska.pl, potwierdzenia nadania przesyłki nr [...] zawierającej w ocenie skarżącej decyzję, znajdującego się w aktach sprawy.
Odpowiadając na skargę organ administracji wniósł o jej oddalenie. Wskazało, że faktycznie dnia 17 marca 2023 r. skarżąca odebrała przesyłkę zawierającą decyzję organu I instancji, ale była to decyzja z dnia 13 marca 2023 r. nr [...] umarzająca postępowanie wszczęte wnioskiem o wypłatę dodatku węglowego nr [...] z dnia 27 października 2022 r., od której nie złożyła odwołania. Natomiast skarżąca złożyła odwołanie od decyzji z dnia 10 marca 2023 r. nr [...], która została prawidłowo doręczona w dniu 14 marca 2023 r., co wynika z potwierdzenia odbioru.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje
Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2022 r., poz. 2492) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, że sądy administracyjne nie orzekają merytorycznie, tj. nie wydają orzeczeń, co do istoty sprawy, lecz badają zgodność zaskarżonego aktu administracyjnego z obowiązującymi w dacie jego podjęcia przepisami prawa materialnego, określającymi prawa i obowiązki stron oraz przepisami procedury administracyjnej, normującymi zasady postępowania przed organami administracji publicznej. Z brzmienia zaś art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r., poz. 259 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a." wynika, że w przypadku, gdy sąd stwierdzi bądź to naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź to naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź wreszcie inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas - w zależności od rodzaju naruszenia – uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem.
Nie ulega więc wątpliwości, że zaskarżona decyzja lub postanowienie mogą ulec uchyleniu tylko wtedy, gdy organom administracji publicznej można postawić uzasadniony zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy to procesowego, jeżeli naruszenie to miało, bądź mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Przy tym z mocy art. 134 § 1 p.p.s.a. tejże kontroli legalności sąd dokonuje także z urzędu, nie będąc związany zarzutami i wnioskami powołaną podstawą prawną.
Uchybienie terminu jest okolicznością obiektywną, niezależną od uznania organu odwoławczego i w razie jej stwierdzenia organ odwoławczy nie ma innej możliwości, niż wydanie postanowienia o uchybieniu terminu przewidzianego w art. 134 k.p.a. Tym samym stwierdzenie uchybienia terminu do wniesienia odwołania nie zależy od uznania organu odwoławczego, lecz wynika z bezwzględnie obowiązującej normy prawnej. Gdy organ drugiej instancji stwierdzi, że środek odwoławczy został wniesiony z uchybieniem terminu, nie może przystąpić do jego merytorycznego rozpoznania, a ma obowiązek zastosować się do dyspozycji art. 134 k.p.a.
W rozstrzyganej sprawie organ odwoławczy ustalił, że odwołanie od decyzji Wójta Gminy P. z dnia 10 marca 2023 r. nr [...] zostało złożone z uchybieniem terminu. Jako dowód tego organ przyjął zwrotne potwierdzenie odbioru zawierające datę pewną oraz datę nadania przesyłki pocztowej zawierającej odwołanie. W ocenie Sądu ustalenia organu w tym zakresie są prawidłowe. Warto tu jeszcze dodać, że ostatni dzień terminu, w którym skutecznie można było złożyć odwołanie od przedmiotowej decyzji to 28 marca 2023 r. wtorek, zatem nie był to dzień ustawowo wolny od pracy. W konsekwencji należy uznać, że SKO w Katowicach prawidłowo stwierdziło uchybienie do złożenia odwołania.
Skarżąca argumentując swą skargę podnosi, że nie odebrała przesyłki zawierającej decyzję 14 marca 2023 r. tylko 17 marca 2023 r. Na dowód tego przedstawia kopertę z pieczątką nadawczą z dnia 14 marca 2023 roku, nr [...], wydruku śledzenia przesyłki nr [...] z witryny emonitoring.poczta-polska.pl, potwierdzenia nadania przesyłki nr [...] zawierającej w ocenie skarżącej decyzję, znajdującego się w aktach sprawy.
Jak jednak wyjaśnił organ administracji do skarżącej została wysłana kolejna przesyła, faktycznie odebrana dnia 17 marca 2023 r. Ale zawierała ona decyzję z dnia 13 marca 2023r. nr [...] umarzającą postępowanie wszczęte wnioskiem o wypłatę dodatku węglowego nr [...] z dnia 27 października 2022 r. Decyzja ta (oraz koperta z potwierdzeniem odbioru) również znajduje się w aktach sprawy.
W związku z powyższym Sąd nie daje wiary twierdzeniom skarżącej co do daty doręczenia jej przesyłki zawierającej decyzję 10 marca 2023 r. Okoliczności podniesione w skardze nie mają bowiem wpływu na to, że skarżąca odebrała przesyłkę dnia 14 marca 2023 r. co potwierdził podpisem dorosły domownik w miejscu zamieszkania skarżącej.
Z tych względów na podstawie art. 151 orzeczono jak w sentencji.