Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia [...] r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. odmówiło wyznaczenia Wójtowi Gminy M. dodatkowego terminu na załatwienie sprawy w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji pod nazwą budynki mieszkalno-gospodarcze – [...] budynków, w tym [...] bliźniak i [...] budynków mieszkalnych jednorodzinnych wolnostojących przy ul. [...] w T. Na powyższe postanowienie K. K. oraz J. P. wnieśli za pośrednictwem organu, skargi adresowane do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, które zostały nadane w urzędzie pocztowym w dniu [...] r.
W odpowiedzi na skargi organ wniósł o ich odrzucenie z uwagi na to, iż zaskarżone postanowienie zostało wydane w oparciu o art. 37 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 ze zm.), zwanej dalej kpa, który nie przewiduje żadnych środków zaskarżenia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skargi wniesione w niniejszej sprawie są niedopuszczalne. Zgodnie bowiem z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz., 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (§2 powołanego przepisu) w trybie i na zasadach określonych w przepisach ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a. Przedmiotowy zakres tej kontroli określony został w art. 3 tej ustawy. W indywidualnych sprawach z zakresu administracji publicznej kontrola działalności organów obejmuje orzekanie w sprawach skarg: na decyzje administracyjne, na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty, na postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, na inne niż określone wyżej akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, jak również na bezczynność organów administracji publicznej w podanych wyżej przypadkach.
Postępowanie w trybie art. 37 k.p.a. przed organem wyższego stopnia ma natomiast charakter incydentalny, związany ściśle z zażaleniem strony zarzucającej organowi niższego stopnia bezczynność. Stanowisko zajęte przez organ wyższego stopnia nie może zatem kończyć postępowania w sprawie, jak również nie może rozstrzygać sprawy co do istoty, gdyż uprawnionym do tego jest najpierw organ pierwszej instancji. Stanowisko takie powinno mieć formę postanowienia, przy odpowiednim zastosowaniu art. 123 § 2 k.p.a., a jego treść powinna odnosić się wyłącznie do kwestii zażalenia na bezczynność organu niższego stopnia, tj. do kwestii zarzucanej bezczynności (wyrok NSA w Warszawie z dnia 12 października 2006 r., II GSK 137/06 LEX nr 276679).
Zaskarżone postanowienie wydane zostało na podstawie art. 37 § 2 kpa i nie jest postanowieniem, od którego przysługuje zażalenie, czy postanowieniem kończącym postępowanie w sprawie, a zatem nie przysługuje na nie skarga do sądu administracyjnego (w zw. z art. 3 § 2 ustawy p.p.s.a.). Skarga taka przysługuje bowiem na bezczynność organu I instancji, a wniesienie zażalenia na podstawie art. 37 § 1 kpa stanowi wymienioną w art. 52 § 1 ustawy p.p.s.a., konieczną przesłankę jej wniesienia.
Wobec powyższego Sąd, działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.