Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicachz 27 czerwca 2007 r., sygn. akt II SA/Gl 990/06

Uzasadnienie

Decyzją z dnia [...] r. nr [...] Wójt Gminy K. po ponownym rozpatrzeniu sprawy wszczętej z wniosku [...] Zakładu Oczyszczania Miasta W. S. z siedzibą w K. ul. A określił w uzgodnieniu ze Starostą C. oraz Państwowym Inspektorem Sanitarnym w C. środowiskowe uwarunkowania zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego na budowie sortowni odpadów oraz adaptacji infrastruktury dla potrzeb bazy transportowej na terenie działek nr A i B położonych przy ul. B w K..

W podstawie prawnej decyzji organ wskazał art. 46 ust. 1, art. 46a ust. 1, art. 48 ust. 1 i ust. 2 oraz art. 56 ust. 1 – 3 i ust. 7 – 8 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2006 r. Nr 129, poz. 902 ze zm. – dalej u.p.o.ś.), art. 104 k.p.a. oraz § 3 ust. 1 pkt 73 i pkt 74 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz. U. Nr 257, poz. 2573).

Inwestycja dla której określone zostały środowiskowe uwarunkowania zgody na realizację przedsięwzięcia obejmowała: bazę samochodową na [...] samochodów ciężarowych z warsztatem i stacją paliw, sortownię odpadów z działem utrzymania ruchu oraz dział ekonomiczno – administracyjny. W decyzji zamieszczone zostały szczegółowe warunki korzystania z terenu w fazie realizacji przedsięwzięcia i jego eksploatacji, a to:

1. 1) obowiązek uzyskania pozwolenia wodnoprawnego w razie konieczności odwodnienia wykopów budowlanych w przypadku, jeżeli zasięg leja depresyjnego wykroczy poza granice terenu stanowiącego własność inwestora,
2. 2) obowiązek przedkładania przez wykonawcę robót budowlanych informacji o wytwarzanych odpadach przewidziany w art. 17 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. o odpadach (Dz. U. Nr 67, poz. 628 ze zm. – aktualnie tekst jedn. Dz. U. z 2007 r. Nr 39, poz. 251),
3. 3) obowiązek zapewnienia odbioru odpadów powstałych w czasie realizacji inwestycji zgodnie z przepisami ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu porządku i czystości w gminach (Dz. U. Nr 132, poz. 622 ze zm. aktualnie tekst jedn. Dz. U. z 2005 r. Nr 236, poz. 2008 ze zm.),
4. 4) ograniczenie do minimum zniszczenia powierzchni biologicznie czynnej,
5. 5) obowiązek ochrony jakości powietrza poprzez:
6. - zastosowanie zabezpieczeń technicznych przed emisją par benzyn w czasie napełniania zbiorników i tankowania pojazdów,
7. - prowadzenie procesu budowlanego i eksploatacji sortowni w sposób minimalizujący emisję niezorganizowaną,
8. 6) obowiązek zgłoszenia instalacji stacji paliw organowi ochrony środowiska w trybie art. 152 u.p.o.ś.,
9. 7) prowadzenie przedsięwzięcia w taki sposób aby emisja hałasu z terenu zakładu nie powodowała przekroczenia standardów jakości środowiska określonych dla terenów zabudowy jednorodzinnej z usługami rzemieślniczymi w rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 29 listopada 2004 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku (Dz. U. Nr 178, poz. 1841, ze zm.),
10. 8) obowiązek uzyskania pozwolenia wodnoprawnego na odprowadzanie do ziemi oczyszczonych ścieków opadowych i roztopowych z terenu zakładu, w zgodzie z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy K. (powinno to mieć miejsce na terenie działki inwestora, a ścieki powinny spełniać wymagania określone w rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 29 listopada 2004 r. w sprawie warunków, jakie należy spełnić przy wprowadzaniu ścieków do wód lub do ziemi oraz w sprawie substancji szczególnie szkodliwych dla środowiska wodnego < Dz. U. Nr 168, poz. 1763 >),
11. 9) obowiązek uzyskania pozwolenia wodnoprawnego na odprowadzanie do urządzeń kanalizacyjnych innego podmiotu ścieków przemysłowych zawierających substancje szczególnie szkodliwe dla środowiska wodnego (mieszaniny ścieków bytowych ze ściekami powstającymi z mycia samochodów oraz odcieków z hali sortowni),
12. 10) obowiązek zapewnienia selektywnego magazynowania poszczególnych rodzajów odpadów w wyznaczonych do tego celu miejscach,
13. 11) dopełnienie w trakcie użytkowania przedsięwzięcia obowiązków wynikających z art. 17 ustawy o odpadach,
14. 12) obowiązek przedłożenia staroście w razie poważnej awarii informacji o wytwarzanych odpadach oraz sposobach gospodarowania nimi,
15. 13) obowiązek transportowania odpadów w sposób zapewniający racjonalne wykorzystanie środków transportu i nie powodujący zagrożeń dla środowiska,
16. 14) obowiązek wyposażenia stacji paliw płynnych w dwupłaszczowe zbiorniki paliw oraz urządzenia kontrolno-pomiarowe sygnalizujące ewentualne wycieki paliw.

Przedmiotową decyzją ustalone zostały także wymagania dotyczące ochrony środowiska, jakie winny zostać uwzględnione w projekcie budowlanym, a w szczególności: obowiązek uzgodnienia projektu w zakresie wymagań higieniczno-zdrowotnych, obowiązek uwzględnienia w nim rozwiązań przewidzianych w raporcie oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, zaprojektowanie obiektów i urządzeń z nimi związanych w sposób uwzględniający dopuszczalny poziom hałasu oraz w taki sposób aby nie stanowiły zagrożenia dla higieny i zdrowia użytkowników lub sąsiadów m.in. na skutek wydzielania się gazów toksycznych oraz szkodliwych pyłów lub gazów.

Organ I instancji w swoim rozstrzygnięciu uwzględnił także wskazania zawarte w decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. z dnia [...] r., którą uchylono jego poprzednio zapadłe w sprawie orzeczenie z dnia [...] r. W szczególności nałożył na inwestora obowiązek sporządzenia analizy porealizacyjnej planowanego przedsięwzięcia i ustalił termin jej wykonania. Analizą tą Wójt Gminy K. nakazał objąć badania zanieczyszczeń emitowanych do powietrza i do wód z sortowni odpadów oraz bazy transportowej określając szczegółowo ich zakres. Organ zobowiązał także wnioskodawcę do stałego monitorowania jakości wód podziemnych w trakcie eksploatacji zrealizowanych obiektów i urządzeń. Do przedmiotowego rozstrzygnięcia dołączona została w formie załącznika także charakterystyka przedsięwzięcia.

Od opisanej decyzji odwołanie wnieśli J. i H. D.. Podnieśli, że projektowana inwestycja jest sprzeczna z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy K., który nie zezwala na lokowanie tego typu inwestycji na przedmiotowym terenie. Ich zdaniem przeprowadzona przez gminę analiza dowodząca ograniczenia uciążliwości projektowanego przedsięwzięcia do granic nieruchomości inwestora jest do przyjęcia dla "normalnego" obiektu przemysłowego, lecz nie dla inwestycji polegającej na sortowaniu odpadów powodującej emisję pyłu, fetoru i hałasu wykraczającą poza granicę parceli.

Zaskarżoną decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławcze w C. działając w oparciu o art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 46 ust. 1 i art. 56 u.p.o.ś. utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. Wskazało, że w myśl przepisów art. 56 ust. 1 u.p.o.ś. decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach przedsięwzięcia wydaje się po stwierdzeniu zgodności jego lokalizacji z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Z wypisu planu miejscowego wynika, że przeznaczone do zainwestowania działki znajdują się w jednostce strukturalnej [...] dla której tekst planu stanowi, że jest to obszar zakładów produkcyjnych o stopniu uciążliwości mieszczącym się w granicach posiadanej parceli. Z analizy przeprowadzonej zaś przez organ I instancji wynika zgodność projektowanej inwestycji z tym przeznaczeniem. Z dołączonego do akt sprawy raportu oddziaływania projektowanej inwestycji na środowisko wynika, że budowa sortowni polegać ma na posadowieniu na betonowych słupach urządzenia do sortowania, wybetonowania powierzchni hali sortowni oraz wybudowaniu ścian sortowni i jej części magazynowej z lekkiej blachy falistej.

W sortowni przerabiane będą odpady komunalne – zmieszane odpady surowcowe, głównie opakowania pochodzące z selektywnej zbiórki odpadów bez odpadów wielkogabarytowych. Rozsortowane surowce (tworzywa sztuczne, szkło, metale nieżelazne) przekazane zostaną jako złom i surowce wtórne do odbiorców zewnętrznych, a pozostałość z sortowania – odpady zmieszane trafiać będą na wysypisko śmieci. Funkcjonowanie projektowanego przedsięwzięcia związane będzie z oddziaływaniem na środowisko wynikającym z emisji do powietrza pyłów i gazów, emisji hałasu, wytwarzaniem odpadów oraz możliwością zanieczyszczenia wód opadowych. Źródłem emisji zanieczyszczeń do powietrza będzie uruchomiona stacja paliw, kotłownia oraz instalacja do segregowania odpadów komunalnych. Przeprowadzona w raporcie analiza dowodzi jednak, że planowane przedsięwzięcie przy zachowaniu parametrów projektowanych źródeł emisji nie wpłynie ponadnormatywnie na stan zanieczyszczenia powietrza w otoczeniu.

Także prognozowane emisje hałasu nie wpłyną znacząco na stan środowiska akustycznego na przylegających nieruchomościach, bowiem poziom emitowanego hałasu nie będzie przekraczał poza granicami nieruchomości poziomu [...] dB przy obecnym poziomie [...] dB. Na podstawie powyższego można więc – zdaniem Kolegium – stwierdzić, że uciążliwość wynikająca z projektowanej działalności będzie ograniczona do granic przewidzianej do zainwestowania nieruchomości. SKO zauważyło wreszcie, że nieruchomość odwołujących się położona jest także w obszarze planu przeznaczonym pod przemysł.

W skardze H. i J. D. zastępowani przez radcę prawnego M. S. wnieśli o uchylenie decyzji SKO w C. oraz poprzedzającej ją decyzji Wójta Gminy K. i zasądzenie kosztów postępowania. Zarzucili wydanie decyzji organów obu instancji z naruszeniem prawa materialnego mającego wpływ na wynik sprawy oraz z naruszeniem przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Wskazując na naruszenia zaskarżonymi decyzjami przepisów prawa materialnego, wymienili art. 48 ust. 2 pkt 3a, art. 52 ust. 1 pkt 3 u.p.o.ś. Podnosząc zaś zarzut naruszenia przepisów postępowania podali przepisy art. 47 i art. 56 ust. 8 u.p.o.ś. oraz art. 6, art. 7 i art. 77 § 1 w związku z art. 140 k.p.a.

Rozwijając w obszernym uzasadnieniu skargi przedstawione zarzuty skarżący wskazali, że przedmiotowa inwestycja zgodnie z art. 48 ust. 2 pkt 3a u.p.o.ś. wymagała uzgodnienia warunków realizacji z wojewodą, a nie starostą działającym w imieniu wojewody. Uzgodnienie to obejmowało m.in. bazę transportową (...) z warsztatem środków transportowych i stacją paliw na potrzeby bazy, tymczasem decyzja Wójta dotyczy ogólnie "stacji paliw" bez dookreślenia, że chodzi o stację wykorzystywaną dla własnych potrzeb zakładu. Tym samym – zdaniem skarżących – organ I instancji wydał decyzję niezgodnie z postanowieniem uzgadniającym, bowiem stacja paliw może być w przyszłości wykorzystywana jako ogólnodostępna. W swojej decyzji Wójt Gminy K. wskazał, że instalacja stacji paliw wymaga zgłoszenia zgodnie z art. 152 u.p.o.ś. pominął natomiast zupełnie wymogi wynikające z rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 21 listopada 2005 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać bazy i stacje paliw płynnych, rurociągi przemysłowe dalekosiężne służące do transportu ropy naftowej i produktów naftowych i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 243, poz. 2063).

Skarżący wnieśli także zastrzeżenia do treści uzgodnienia decyzji dokonanego postanowieniem z dnia [...] r. wydanym przez Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w C. zarzucając, że zostało ono wydane pod warunkiem zaprojektowania obiektów i urządzeń w ten sposób, aby poziom hałasu nie stanowił zagrożenia dla ludzi i umożliwił im pracę. Zdaniem skarżących uzgodnienie takie nie może być uznane za "bezwarunkowe wyrażenie zgody".

Jako kolejny zarzut naruszenia prawa materialnego skarżący podnieśli, że w sporządzonym raporcie oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko zamieszczone zostały tylko dwa warianty realizacji przedsięwzięcia, gdy tymczasem w art. 52 ust. 1 pkt 3 u.p.o.ś. jest mowa o opisie analizowanych wariantów, w tym: polegających na niepodejmowaniu przedsięwzięcia i wariantu najkorzystniejszego dla środowiska. Zapis ten dowodzi, że w raporcie tym winny zostać zanalizowane co najmniej trzy warianty, a tym samym prowadzi to do naruszenia zaskarżoną decyzją przywołanego przepisu oraz art. 6 i art. 140 k.p.a.

Skarżący zarzucili także niewyjaśnienie przez organy szeregu sprzeczności występujących w materiale dowodowym, a zwłaszcza dotyczących poziomu emitowanego hałasu (dopuszczalny poziom ma wynosić 55 dB, a hałas spowodowany przez ruch samochodów dostawczych przekroczy [...] dB). W raporcie pominięto też kwestie rozprzestrzeniania się hałasu, a także poziom emitowanego hałasu w porze nocnej. Organ nie odniósł się również do kwestii rozprzestrzeniania się w powietrzu gazów związanych z realizacją przedsięwzięcia (siarkowodoru i amoniaku) zamieszczając w decyzji tylko lapidarne stwierdzenie, że pomiary stężenia tych gazów mają nastąpić po realizacji inwestycji. Decyzja organu I instancji nie spełnia też warunku przewidzianego w art. 56 ust. 8 u.p.o.ś., dotyczącego zamieszczenia informacji o sposobie wykorzystania uwag i wniosków zgłoszonych w związku z udziałem społeczeństwa. Ich zdaniem uznanie przez Kolegium raportu i jego uzupełnienia za opinię biegłego stanowi rażące naruszenie przepisów postępowania.

W tej kwestii zarzucili też, że orzekające w sprawie organy jedynie powoływały się na konkluzje zawarte w raporcie nie zajmując wobec nich własnego stanowiska mimo, że raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko nie posiada nawet charakteru opinii biegłego do której organy nie mogą się odnosić bezkrytycznie. Przytoczenie zaś znajdujących się w tych dokumentach argumentów ograniczających się do stwierdzeń " nie powinno wystąpić" nie wyczerpuje przesłanki dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego (art. 7 k.p.a.), czy wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego (art. 77 § 1 k.p.a.). Podkreślili, że uzupełnienie raportu oparte zostało na badaniach prowadzonych w P., gdzie w sortowni odpadów zatrudnionych jest trzech pracowników, gdy tymczasem w uzgadnianej sortowni ma pracować [...]pracowników na trzech zmianach, a zatem oparcie się na tych pomiarach nie może być traktowane jako adekwatne do rozpatrzenia zastrzeżeń skarżących.

SKO pominęło także kwestię niewykonania warunku zleconego przez organ uzgadniający polegającego na zaznaczeniu na mapie granic terenów prawnie chronionych przed hałasem akceptując w ten sposób zapis uzupełnienia raportu stwierdzający niemożliwość uzupełnienia tego braku z uwagi na dysponowanie zbyt małymi mapami. Wątpliwości organu odwoławczego nie wzbudziło również zamieszczone w raporcie stwierdzenie opisujące "wariant zerowy", że brak inwestycji spowoduje pogorszenie ogólnego stanu środowiska spowodowane rozwiewaniem przez wiatr kawałków folii.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w C. wniosło o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zajęte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Odnosząc się do zarzutu skargi dotyczącego naruszenia art. 56 ust. 8 Prawa ochrony środowiska wskazało, że Wójt Gminy K. zapewnił skarżącym aktywne uczestnictwo w toku postępowania przed tym organem i nałożył dodatkowe obowiązki na inwestorów (wykonanie analizy porealizacyjnej oraz prowadzenie monitoringu jakości wód podziemnych). Kolegium nie zgodziło się także z zarzutem, że raport ochrony środowiska został sporządzony z naruszeniem art. 52 ust. 1 pkt 3 u.p.o.ś. podnosząc, że zawiera on zarówno analizę wariantu najkorzystniejszego dla środowiska jak i wariantu niepodejmowania przedsięwzięcia. W kwestii zamieszczenia w zaskarżonej decyzji sprzecznych stwierdzeń dotyczących poziomu hałasu emitowanego do środowiska SKO wyjaśniło, że hałas o poziomie [...]dB o jakim jest mowa w raporcie oddziaływania na środowisko będzie emitowany przez samochody ciężarowe, a zatem jest to zbiór punktowych zastępczych źródeł hałasu nie mający wpływu na poziom emisji hałasu poza granice działki.

Co się tyczy możliwości wykorzystania stacji paliw jako ogólnodostępnej Kolegium przywołało zapisy raportu oddziaływania inwestycji na środowisko w którym wskazano, że będzie ona pracować w systemie jednozmianowym, a łączny czas tankowania nie będzie przekraczał [...] godziny dziennie. Reasumując swoje rozważania SKO w C. stwierdziło, iż skoro projektowana inwestycja zlokalizowana ma być na terenach przeznaczonych w planie miejscowym pod przemysł oraz ograniczono jej oddziaływanie do granic posiadanych przez inwestora działek, to tym samym zarzuty skargi należy uznać za nieuzasadnione.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Skarga nie mogła odnieść skutku. Wojewódzki Sąd Administracyjny kontrolując zaskarżoną decyzję, zgodnie z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.), w aspekcie jej zgodności z prawem i nie będąc w tym zakresie związany stosownie do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. – dalej p.p.s.a.) zarzutami skargi, wskazaną w niej podstawą prawną oraz sformułowanymi w niej wnioskami uznał, że nie narusza ona przepisów prawa materialnego, a także nie narusza przepisów postępowania administracyjnego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Na wstępie należy wskazać, że stosownie do przepisu art. 46 ust. 1 u.p.o.ś. decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia wydaje się w przypadkach planowanej realizacji przedsięwzięcia mogącego znacząco oddziaływać na środowisko określonego w art. 51 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy oraz innego niż określonego tymi przepisami przedsięwzięcia, które nie jest bezpośrednio związane z ochroną obszaru Natura 2000 lub nie wynika z tej ochrony, jeżeli może ono znacząco oddziaływać na ten obszar. Zapadła w kontrolowanym postępowaniu decyzja Wójta Gminy K. dotyczyła zamierzenia inwestycyjnego obejmującego swym zakresem sortownię odpadów komunalnych oraz segregowanych, będącego przedsięwzięciem wskazanym w § 3 pkt 73 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko, a co zatem idzie wskazanego w art. 51 ust. 1 pkt 2 u.p.o.ś.

Tym samym wynikający z przepisu art. 46 ust. 1 u.p.o.ś. obowiązek uzyskania przez inwestora przedmiotowej decyzji został poprzedzony wcześniejszym nałożeniem na niego, postanowieniem wydanym w trybie art. 51 ust. 2 tej ustawy, obowiązku sporządzenia raportu oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Zauważyć też należy, że kontrolowana decyzja została wydana w sytuacji określonej w art. 46 ust. 4 pkt 2 u.p.o.ś., a tym samym stanowi konieczną przesłankę pozwalającą na wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę i zatwierdzeniu projektu budowlanego. Stosownie bowiem do przepisu art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118) przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza zgodność projektu budowlanego m.in. z wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia, zaś z treści art. 56 ust. 9 u.p.o.ś. wynika, że decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach wiąże organ wydający taką decyzję.

Zgodnie z art. 56 ust. 1 u.p.o.ś. decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach właściwy organ wydaje po stwierdzeniu zgodności lokalizacji przedsięwzięcia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jeżeli plan ten został uchwalony. W kwestii zgodności planowanego przedsięwzięcia z zapisami planu miejscowego Sąd podziela argumentację zamieszczoną w decyzjach organów obu instancji. Przedsięwzięcie to ma bowiem zostać zrealizowane w sąsiedztwie istniejącego już wysypiska odpadów komunalnych na terenie, który zgodnie z zapisami obowiązującego planu miejscowego zatwierdzonego uchwałą Rady Gminy K. z dnia [...]r. nr [...] stanowi oznaczony symbolem "[...]" obszar zakładów produkcyjnych o stopniu uciążliwości mieszczącym się w granicach posiadanej parceli. Przewidziane do zainwestowania działki nr A i B mają regularny kształt i łączną powierzchnię przekraczającą [...] ha, a zatem organy obu instancji miały podstawy do przyjęcia, że uciążliwości związane z prowadzeniem planowanego przedsięwzięcia będą się mieścić w granicach nieruchomości.

Zważyć trzeba, że wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach wymaga przeprowadzenia postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko (art. 46 ust. 3 u.p.o.ś.). Postępowanie to przeprowadza organ właściwy do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach (art. 48 ust. 1 u.p.o.ś.).

W jego toku, jak wynika z art. 47 u.p.o.ś., określa się, analizuje i ocenia bezpośredni wpływ danego przedsięwzięcia na: środowisko oraz zdrowie i warunki życia ludzi, dobra materialne, zabytki, wzajemne oddziaływanie między tymi czynnikami oraz dostępność do złóż kopalin, a także możliwości i sposoby zapobiegania i ograniczania negatywnego oddziaływania na środowisko i wymagany zakres monitoringu. Organ prowadzący postępowanie przed wydaniem decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach uzgadnia wreszcie warunki realizacji przedsięwzięcia z odpowiednimi organami wskazanymi w art. 48 ust. 2 u.p.o.ś.

W kontrolowanym postępowaniu organ I instancji uzgodnień takich dokonał ze Starostą Powiatu C. występującego jako organ ochrony środowiska oraz Państwowym Powiatowym Inspektorem Sanitarnym w C.. W tym miejscu wskazać należy na bezzasadność twierdzeń skarżących podnoszących naruszenie w procesie dokonywanych uzgodnień przepisu art. 48 ust. 2 pkt 3 lit. a u.p.o.ś. Wspomniany przepis dotyczy bowiem uzgadniania warunków realizacji przedsięwzięć, które mogą znacząco oddziaływać na obszar Natura 2000 i nie są bezpośrednio związane z ochroną tego obszaru lub nie wynikają z tej ochrony. Przez obszar Natura 2000 w świetle art. 3 pkt 10c u.p.o.ś. rozumie się obszar wyznaczony w trybie przepisów ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (Dz. U. Nr 92, poz. 880 ze zm.). Stosownie do art. 28 ustawy o ochronie przyrody obszary takie wyznacza w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw rolnictwa, ministrem właściwym do spraw rozwoju wsi i z ministrem właściwym do spraw gospodarki wodnej, w drodze rozporządzenia minister właściwy do spraw środowiska, a specjalne obszary siedlisk minister ten wyznacza po uzgodnieniu z Komisją Europejską.

Jak dotychczas Minister Środowiska wydał w oparciu o przywołane przepisy jedynie rozporządzenie z dnia 21 lipca 2004 r. w sprawie obszarów specjalnej ochrony ptaków Natura 2000 (Dz. U. Nr 229, poz. 2313), a żaden z obszarów wymienionych w § 2 tego rozporządzenia nie znajduje się w obszarze oddziaływania projektowanego przedsięwzięcia. Tym samym właściwym organem ochrony środowiska, z którym należało uzgodnić warunki realizacji przedmiotowego przedsięwzięcia był Starosta, a nie Wojewoda, co wynika z art. 48 ust. 2 pkt 1 w zw. z art. 378 ust. 1 u.p.o.ś.

Na uwzględnienie nie zasługuje także zarzut naruszenia przepisu art. 52 ust. 1 pkt 3 u.p.o.ś. Zgodnie z tym przepisem raport oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko powinien zawierać opis analizowanych wariantów, w tym wariantu: a) polegającego na niepodejmowaniu przedsięwzięcia i b) najkorzystniejszego dla środowiska. Zdaniem strony skarżącej z brzmienia tego przepisu wynika obowiązek zamieszczenia w przedmiotowym raporcie, co najmniej trzech wariantów na co wskazuje zwrot "w tym wariantu". W tej kwestii podzielając stanowisko SKO w C. przyjdzie stwierdzić, że zdaniem Sądu zamieszczenie w raporcie oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko tylko wariantów wskazanych explicite w przepisie art. 52 ust. 1 pkt 3 u.p.o.ś., a to najkorzystniejszego dla środowiska polegającego na niepodejmowaniu przedsięwzięcia wypełnia jego dyspozycję. Na gruncie komentowanego przepisu konieczność przedstawienia trzeciego wariantu ma bowiem miejsce w przypadkach, gdy projekt przedsięwzięcia nie stanowi wariantu najkorzystniejszego dla środowiska (Por. w tej kwestii K. Gruszecki, Prawo Ochrony Środowiska. Komentarz. Warszawa 2007, s. 185).

Odnosząc się do zarzutów skarżących dotyczących naruszenia przepisów postępowania przede wszystkim przyjdzie wskazać, że Sąd nie dopatrzył się naruszenia przepisów zamieszczonych w art. 47 u.p.o.ś. regulujących zakres postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko planowanego przedsięwzięcia. W szczególności postępowanie to w wyniku wskazań Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w C. zostało uzupełnione o dodatkową prognozę dotyczącą oceny bezpośredniego i pośredniego wpływu planowanego przedsięwzięcia na zdrowie i warunki życia ludzi w zakresie klimatu akustycznego oraz emisji do powietrza siarkowodoru i amoniaku.

Zauważyć także należy, że decyzją kasatoryjną wydaną w dniu [...] r. SKO w C. nakazało m.in. uzupełnić zakres nałożonych na inwestora obowiązków związanych z monitorowaniem przedsięwzięcia o nakaz przeprowadzenia analizy porealizacyjnej. Pozbawiony podstaw jest także zarzut naruszenia decyzją organu I instancji przepisu art. 56 ust. 8 u.p.o.ś., nakazującego zamieszczenia w przedmiotowej decyzji informacji o sposobie wykorzystania uwag i wniosków zgłoszonych w związku z udziałem społeczeństwa. W pierwszym rzędzie zauważyć przyjdzie, że w aktach sprawy poza pismami skarżących brak jest dokumentów wskazujących, że do Wójta Gminy K. kierowane były uwagi i wnioski od innych podmiotów nie będących stronami toczącego się postępowania, zaś w raporcie oddziaływania na środowisko wskazuje się wręcz, że planowana inwestycja nie będzie powodować konfliktów społecznych (nota bene stwierdzenie to zakwestionował jeden z organów uzgadniających). Skarżący podnosząc ten zarzut nie podają też jakie konkretnie uwagi i wnioski zgłoszone w postępowaniu prowadzonym z udziałem społeczeństwa nie zostały wykorzystane, a które wykorzystano.

Odnosząc się do pozostałych zarzutów zgodzić się trzeba z argumentem skargi, że decyzja Wójta Gminy K. powinna wskazywać, że stacja paliw wchodząca w zakres planowanego przedsięwzięcia wykorzystywana będzie jedynie na potrzeby własne zakładu. Brak tego dookreślenia w decyzji organu I instancji jednak nie ma, zdaniem Sądu, wpływu na wynik sprawy, bowiem kwestia ta będzie dopiero rozstrzygana na etapie postępowania o pozwolenie na budowę przez organy administracji architektoniczno-budowlanej. Z tych samych względów nie można zgodzić się też z zarzutem zupełnego pominięcia w zaskarżonej decyzji wymogów wynikających z rozporządzenia Ministra Gospodarki w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać bazy i stacje paliw płynnych, rurociągi przemysłowe dalekosiężne służące do transportu ropy naftowej i produktów naftowych i ich usytuowanie. Wskazać tutaj należy, że stosownie do przepisu art. 56 ust. 2 u.p.o.ś. w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach organ winien określić:

1. 1) rodzaj i miejsce realizacji przedsięwzięcia;
2. 2) warunki wykorzystywania terenu w fazie realizacji i eksploatacji, ze szczególnym uwzględnieniem konieczności ochrony cennych wartości przyrodniczych, zasobów naturalnych i zabytków oraz ograniczenia uciążliwości dla terenów sąsiednich;
3. 3) wymagania dotyczące ochrony środowiska konieczne do uwzględnienia w projekcie budowlanym;
4. 4) wymogi w zakresie przeciwdziałania skutkom awarii przemysłowych, w odniesieniu do przedsięwzięć zaliczanych do zakładów stwarzających zagrożenie wystąpienia poważnych awarii;
5. 5) wymogi w zakresie ograniczania transgranicznego oddziaływania na środowisko w odniesieniu do przedsięwzięć, dla których przeprowadzono postępowanie dotyczące transgranicznego oddziaływania na środowisko;
6. 6) w przypadku, o którym mowa w art. 135 ust. 1 – stwierdzenie konieczności utworzenia obszaru ograniczonego użytkowania.

Biorąc pod uwagę przywołane regulacje prawne nie było zatem potrzeby wskazania w sentencji decyzji Wójta Gminy K. szeregu obowiązków obciążających inwestora, które zresztą nałożone zostały wprost przywołanymi w tej decyzji przepisami prawa. Z powyższej regulacji nie wynikał także obowiązek wskazania w zaskarżonym rozstrzygnięciu granic terenów prawnie chronionych przed hałasem.

Poddana kontroli Sądu decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. wbrew twierdzeniom skarżących nie uchybia wreszcie wskazanym w skardze przepisom Kodeksu postępowania administracyjnego, albowiem organ odwoławczy poprawnie ocenił zebrane dowody, na ich podstawie dokonał trafnych ustaleń faktycznych oraz przeprowadził prawidłowe rozważania prawne.

W tym stanie rzeczy skarga na mocy art. 151 p.p.s.a. podlegała oddaleniu.