Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 7 listopada 2011 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach oddalił wniosek pełnomocnika skarżącego, adwokata M. W. o przyznanie wynagrodzenia należnego pełnomocnikowi od Skarbu Państwa z tytułu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu. W uzasadnieniu wskazano, że we wniosku, zawartym w skardze kasacyjnej z dnia 12 maja 2011 r., pełnomocnik Z. D. nie złożył oświadczenia, że koszty tej pomocy nie zostały uiszczone przez reprezentowaną przez niego stronę ani w całości ani w części, a wskazana w § 20 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163 poz. 1348 z późn. zm. – zwane dalej rozporządzeniem) przesłanka warunkuje przyznanie stosownego wynagrodzenia.
Zażalenie na powyższe postanowienie wniósł adwokat M. W. zarzucając błąd w ustaleniach faktycznych poczynionych przez Sąd, wskazując jednocześnie, że oświadczenie, o którym mowa w § 20 rozporządzenia znajduje się zebranej w aktach sprawy dokumentacji, w szczególności w piśmie z dnia 18 sierpnia 2011 r. skierowanym do Naczelnego Sądu Administracyjnego.
W związku z tymi argumentami zwrócono się do Naczelnego Sądu Administracyjnego o nadesłanie odpisu pisma pełnomocnika skarżącego z dnia 18 sierpnia 2011 r., złożonego w czasie trwania postępowania przed sądem drugiej instancji, a znajdującego się w aktach sprawy prowadzonej pod sygn. akt II OSK 1382/11. Przesyłka zawierająca żądaną dokumentację wpłynęła do Sądu w dniu 19 grudnia 2011 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje
Przepis art. 195 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm. - zwana dalej p.p.s.a.) stanowi, że jeżeli zażalenie zarzuca nieważność postępowania lub jest oczywiście uzasadnione, wojewódzki sąd administracyjny, który wydał zaskarżone postanowienie, może na posiedzeniu niejawnym, nie przesyłając akt Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu, uchylić zaskarżone postanowienie i w miarę potrzeby rozpoznać sprawę na nowo. Taka sytuacja zachodzi w rozpoznawanej sprawie.
Biorąc pod uwagę treść pisma adwokata M. W. z dnia 18 sierpnia 2011 r. za oczywiście uzasadnione należy uznać reprezentowane w zażaleniu stanowisko, że złożył on oświadczenie, o którym mowa w § 20 rozporządzenia wypełniając warunek tam wskazany, stąd należy rozpatrzeć wniosek o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu. Stosownie zatem do treści art. 250 p.p.s.a., wyznaczony adwokat otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków, które to reguły szczegółowo zostały opisane w cytowanym powyżej rozporządzeniu. W § 19 tegoż rozporządzenia wskazuje się, że koszty nieopłaconej pomocy prawnej ponoszone przez Skarb Państwa obejmują opłatę w wysokości nie wyższej niż 150 % stawek minimalnych o których mowa w rozdziałach 3 - 5 (pkt 1) oraz niezbędne, udokumentowane wydatki adwokata (pkt 2).
Zgodnie z § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia stawka minimalna w postępowaniu przed sądem administracyjnym w pierwszej instancji w sprawie stanowiącej przedmiot zaskarżenia wynosiłaby 240 zł (dwieście czterdzieści złotych). W drugiej instancji, jeżeli sprawę prowadził ten sam adwokat, za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej należy przyznać 50 % tej stawki (§ 18 ust. 1 pkt 2 lit. b). Na podstawie § 2 ust. 3 rozporządzenia wynagrodzenie to ulega podwyższeniu o stawkę podatku od towarów i usług przewidzianą dla tego rodzaju czynności w przepisach o podatku od towarów i usług, obowiązującą w dniu orzekania o tych opłatach, w tym przypadku 23 %. W niniejszej sprawie adwokata dla Z. D. ustanowiono przed wydaniem orzeczenia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach.
Nadto pełnomocnik skarżącego, pomimo przeciwnego twierdzenia zawartego w zażaleniu z dnia 22 listopada 2011 r., nie wykazał żadnych poniesionych przez siebie, a związanych z udzieloną pomocą prawną wydatków. Stąd działając na podstawie art. 250 p.p.s.a. w zw. z § 18 ust. 1 pkt 2 lit. b) w zw. z § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c) w zw. z § 2 ust. 3 powołanego wyżej rozporządzenia przyznano pełnomocnikowi M. W. tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu wynagrodzenie w kwocie 120 zł (sto dwadzieścia złotych) powiększone o podatek VAT według stawki 23 %, tj. o kwotę 27,60 zł (dwadzieścia siedem złotych sześćdziesiąt groszy).
W świetle powyższego Sąd uwzględnił zażalenie pełnomocnika i działając w oparciu o powołany art. 195 § 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.