Uzasadnienie
Skarżąca, po otrzymaniu wezwania do uiszczenia wpisu od skargi w wysokości 100 zł na druku urzędowego formularza zwróciła się o zwolnienie od kosztów sądowych. Z treści formularza wynika, że jedynym dochodem wnioskodawczyni sprawującej opiekę nad dwójką niepełnosprawnych synów są świadczenia rentowe uzyskiwane przez jej potomków w kwocie 698 zł miesięcznie na każdego z nich oraz dodatek uzyskiwany przez skarżącą z Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w kwocie 382 zł. Skarżąca nie posiada żadnych oszczędności, papierów wartościowych ani też przedmiotów, których wartość przekraczałaby 3.000 euro, a jedynym wartościowym składnikiem jej majątku jest lokal mieszkalny o pow. 59,89 m2, który zajmuje wraz z synami.
Rozpoznając wniosek o przyznanie prawa pomocy zważono co następuje:
Przepis art. 199 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r. poz.270 – zwana dalej P.p.s.a.) konstytuuje zasadę odpłatności postępowania sądowoadministracyjnego. Wyjątkiem od niej jest możliwość przyznania prawa pomocy, które stosownie do treści art. 245 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi może zostać przyznane stronie w zakresie całkowitym lub częściowym.
Przyznanie prawa pomocy w postaci zwolnienia od kosztów sądowych może nastąpić wobec osoby fizycznej, która wykaże że nie jest w stanie ponieść kosztów postępowania sądowego bez uszczerbku w utrzymaniu swoim oraz swojej rodziny (art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a.).
Analiza okoliczności powołanych przez wnioskodawczynię, poparta informacjami wynikającymi z treści przesłanych przez nią dokumentów, znajdujących się w aktach sprawy, prowadzi do wniosku, że zasadnym jest uwzględnienie złożonego przez nią wniosku.
Łączny dochód trzyosobowej rodziny strony kształtuje się na poziomie około 1778 zł brutto miesięcznie. Pamiętać jednak trzeba, że zarówno wnioskodawczyni jak i jej synowi są osobami niepełnosprawnymi (skarżąca w stopniu znacznym), co oznacza, że ich potrzeby życiowe są wyższe od przeciętnych. W opisywanej sytuacji konieczność uiszczenia nawet stosunkowo niewielkiej kwoty 100 zł mogłoby stanowić dla wnioskodawczyni zbyt duże obciążenie prowadzące w istocie do dokonania wyboru pomiędzy koniecznością dokonania wspomnianego wydatku a rezygnacją z zaspokojenia potrzeb egzystencjalnych swojej rodziny. Z nadesłanych do Sądu kopii faktur za lekarstwa wynika, że w miesiącu kwietniu wydatki tego tytułu pochłonęły kwotę 269 zł, czynsz za mieszkanie wynosi 562 zł, opłata za gaz 57 zł, zaś energia elektryczna to wydatek 263 zł. Oczekiwanie w takiej sytuacji, że strona będzie w stanie samodzielnie wygospodarować środki na pokrycie kosztów sądowych mogłoby doprowadzić do zamknięcia skarżącej drogi do Sądu, co uzasadnia przyznanie prawa pomocy.
Z powyższych względów, w oparciu o art. 245 § 1 i § 3 P.p.s.a. w zw. z art. 246 § 1 pkt 2 tej ustawy, działając na podstawie art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 P.p.s.a. w związku z § 3 tego przepisu orzeczono jak w sentencji postanowienia.