Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 2 kwietnia 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. po rozpatrzeniu sprawy ze skargi ze skargi M.C. – S. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] listopada 2014 r., nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania, oddalił skargę. Wyrok wraz z uzasadnieniem, sporządzonym na wniosek strony, doręczono stronie skarżącej dnia 5 maja 2015 r. Wyrok stał się prawomocny wraz z dniem 6 czerwca 2015 r.
Postanowieniem z dnia 15 czerwca 2015 r. przyznano M.C. – S. przyznano prawo pomocy w zakresie ustanowienia radcy prawnego.
W dniu 22 czerwca 2015 r. do Sądu wpłynęła informacja o wyznaczeniu dla strony skarżącej pełnomocnika z urzędu – radcy prawnego K.B..
W dniu 7 lipca 2015 r. pełnomocnik skarżącej złożył w tutejszym Sądzie pismo z dnia [...] lipca 2015r. stanowiące wniosek o przyznanie kosztów udzielonej pomocy prawnej z urzędu w postaci sporządzenia opinii prawnej, które to koszty nie zostały przez stronę uiszczone w całości ani w części. Jednocześnie do tego pisma pełnomocnik załączył odpis opinii prawnej z dnia [...] lipca 2015 r. w sprawie braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej od wyroku z dnia 2 kwietnia 2015 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z przepisem art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) zwanej dalej p.p.s.a., wyznaczony radca prawny ma prawo do wynagrodzenia za podjęte czynności w zakresie nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych wydatków według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności radców prawnych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej.
Według treści § 14 ust. 2 pkt 2 lit b rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez Radce prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. z 2014 poz.490), dalej zwanym rozporządzeniem, sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej stanowi czynność objętą postępowaniem przed sądem administracyjnym w drugiej instancji. Przepis § 14 ust. 2 pkt 2 lit. b rozporządzenia stanowi, iż stawka minimalna za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej w postępowaniu przed sądami administracyjnymi wynosi 50 % stawki minimalnej określonej w § 14 ust. 2 pkt 1 rozporządzenia, a jeżeli nie prowadził sprawy ten sam radca prawny w drugiej instancji - 75 % tej stawki, w obu przypadkach nie mniej niż 120 złotych. Z uwagi na fakt, iż stawka minimalna w postępowaniu przed sądami administracyjnymi zgodnie z § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c wynosi 240 zł, tym samym przysługująca adwokatowi, który prowadził sprawę w pierwszej instancji, stawka minimalna za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej wynosi 120 zł.
Nie ulega wątpliwości, iż w niniejszej sprawie radca prawny K.B. sporządzając stosowną opinię zapoznał się ze sprawą, a zatem czynność ta jest usługą prawną na rzecz skarżącej i mieści się w ramach nieopłaconej pomocy prawnej (art. 250 ppsa), za którą przysługuje pełnomocnikowi prawo do otrzymania stosownego wynagrodzenia, jeżeli koszty te nie zostały uiszczone. Ponieważ zaś pełnomocnika wyznaczono dla skarżącej po wydaniu wyroku przez Sąd, stwierdzić należy, iż przysługuje mu uprawnienie do otrzymania 75 % stawki minimalnej, która zgodnie z § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c wynosi 240 zł (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 15 marca 2011 r. sygn. akt V SA/Wa 297/10).
Wniosek o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej powinien zgodnie z treścią § 16 cytowanego rozporządzenia zawierać oświadczenie, że opłaty te nie zostały zapłacone w całości lub części. Pełnomocnik w przedmiotowym wniosku takie oświadczenie zawarł.
W związku z powyższym w niniejszej sprawie należało zasądzić na rzecz pełnomocnika tytułem sporządzenia opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej, stawkę w wysokości 180 złotych. Stawkę tę zgodnie z § 2 ust. 3 wskazanego wyżej rozporządzenia należało podwyższyć o obowiązującą stawkę podatku od towarów i usług obowiązującą w dniu orzekania o tych opłatach.
Uwzględniając powyższe Sąd orzekł jak w sentencji.