Uzasadnienie
P.A., reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. skargę na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] grudnia 2016 r., nr [...], którą to decyzją uchylono decyzję Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] sierpnia 2016 r., nr [...] i nałożono na skarżącego karę pieniężną w wysokości 10.000 zł za naruszenie przepisów regulujących warunki przewozu drogowego. Zaskarżona decyzja została wydana m.in. w oparciu o przepisy ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 1907 ze zm. – dalej jako u.t.d.), tj. art. 4 pkt 11 i 22, art. 5 ust. 1, art. 5b ust. 1, art. 11 ust. 3, art. 18 ust. 4a i ust. 5, art. 87 ust. 1, art. 92a ust. 1, 2 i 6 ustawy oraz lp. 1.1, lp. 2.9 i lp. 2.10 załącznika nr 3 do tej ustawy.
W skardze, pełnomocnik skarżącego obok zarzutów dotyczących naruszenia przepisów postępowania, zarzucił również naruszenie przepisów prawa materialnego, a mianowicie.
1. art. 3 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 48 u.t.d. poprzez jego niezastosowanie, a w konsekwencji zastosowanie w niniejszej sprawie przepisów przedmiotowej ustawy i przeprowadzenie czynności kontrolnych podczas gdy prawidłowe zastosowanie wzmiankowanego przepisu doprowadziłoby do wyłączenia stosowanie przepisów tejże ustawy i odstąpienia od przeprowadzania czynności kontrolnych przez organ,
2. art. 5 ust. 1, art. 5b ust. 1, art. 11 ust 3 u.t.d. w zw. z lp. 1.1. załącznika nr 3 do tejże ustawy poprzez jego zastosowanie i wymierzenie kary pieniężnej w kwocie 8.000 zł podczas gdy w niniejszej sprawie brak jest podstaw do stwierdzenia, iż skarżący wykonywał transport drogowy w rozumieniu tejże ustawy, a więc nie ma podstaw do nałożenia kary pieniężnej w kwocie 8.000 zł,
3. art 18 ust 4a w zw. z art 4 pkt 11u.td. w zw. z lp. 2.10. załącznika nr 3 do tejże ustawy poprzez jego zastosowanie i błędne przyjęcie, iż skarżący wykonał przewóz okazjonalny osób w rozumieniu u.t.d., podczas gdy brak jest przesłanek do uznania powyższego i do wymierzenia kary pieniężnej w kwocie 8.000 zł, co miało wpływ na wynik sprawy, bowiem spowodowało wydanie decyzji negatywnej, zamiast doprowadzić do wydania decyzji uchylającej decyzję organu I instancji i umarzającej postępowanie.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Istota niniejszej sprawy sprowadza się do rozstrzygnięcia dwóch kwestii, po pierwsze, czy skarżący wykonywał transport drogowy (przewóz okazjonalny) w rozumieniu ustawy o transporcie drogowym, czy też była to działalność, do której z uwagi na jej specyfikę, przepisy tej ustawy nie mają zastosowania oraz po drugie, czy podmiotem podejmującym i wykonującym transport drogowy był skarżący – kierowca czy też podmiot łączący za pośrednictwem platformy internetowej kierowcę z pasażerem. Skarżący posługiwał się aplikacją firmy H, która to aplikacja kojarzy na określony przejazd pasażera z kierowcą nie prowadzącym zarejestrowanej działalności. Na podobnych zasadach działa sieć U. Należy zauważyć, że działalność kierowców korzystających z takich aplikacji może być wykonywana wyłącznie za pośrednictwem danej platformie internetowej (np. U czy H) i kierowcy tacy nie prowadzą działalności, która istniałaby niezależnie od takiej platformy. Platformy te świadczą usługi w ramach tzw. gospodarki współdzielenia.
W komunikacie Komisji Europejskiej z 2 czerwca 2016r. pt. "Europejski program na rzecz gospodarki dzielenia się" gospodarkę współdzielenia zdefiniowano w następujący sposób: termin "gospodarka dzielenia się" oznacza modele prowadzenia działalności, w których działalność odbywa się dzięki pośrednictwu platform współpracy, tworzących ogólnie dostępny rynek czasowego korzystania z dóbr lub usług, często dostarczanych przez osoby prywatne. Gospodarka dzielenia się obejmuje trzy kategorie uczestników: (i) usługodawców dzielących się swoimi dobrami, zasobami, czasem lub umiejętnościami – mogą to być osoby fizyczne oferujące usługi okazjonalnie ("peers") lub usługodawcy zawodowo zajmujący się świadczeniem usług ("profesjonalni dostawcy usług"); (ii) użytkowników powyższych usług; oraz (iii) pośredników łączących – za pośrednictwem platformy internetowej – dostawców z użytkownikami i ułatwiających transakcje między nimi ("platformy współpracy").
Powyższy komunikat Komisji Europejskiej, jak i praktyka w poszczególnych państwach członkowskich, wskazują na duże problemy przy stosowaniu obowiązującego prawodawstwa do platform współpracy i działających z ich wykorzystaniem usługodawców, w szczególności wątpliwości budzi stosowanie wobec nich systemów zezwoleń lub licencji. Jak wskazano w tym komunikacie państwa członkowskie powinny dokonać rozróżnienia między indywidualnymi obywatelami świadczącymi usługi okazjonalnie i profesjonalnymi usługodawcami, na przykład poprzez ustanowienie progów na podstawie poziomu aktywności. Państwa członkowskie powinny zapewnić konsumentom wysoki poziom ochrony przed nieuczciwymi praktykami handlowymi, jednak bez nakładania nieproporcjonalnych zobowiązań na osoby fizyczne, które świadczą usługi okazjonalnie.
Przed Trybunałem Sprawiedliwości UE toczy się postępowanie C-434/15 Asociación Profesional Elite Taxi przeciwko Uber Spain, które dotyczy kwalifikacji na gruncie prawa europejskiego usług świadczonych przez firmę Uber. Wyrok ten wpłynie niewątpliwie na interpretację prawa UE i pośrednio prawa krajowego, dotyczącego zasad prowadzenia działalności przez podmioty związane z gospodarką współdzielenia, a także statusu osób fizycznych, które świadczą usługi z wykorzystaniem aplikacji dostarczanej przez takie podmioty. W szczególności dotyczy to kierowców, których usługi kojarzone są z ich odbiorcami (pasażerami) przy wykorzystaniu platformy Uber (czy podobnej platformy Heetch).
Zgodnie z art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a., sąd może zawiesić postępowanie z urzędu, jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego, przed Trybunałem Konstytucyjnym lub Trybunałem Sprawiedliwości Unii Europejskiej.
Zawieszenie postępowania sądowoadministracyjnego w oparciu o powyższy przepis następuje z urzędu, lecz jego celowość została pozostawiona ocenie sądu (por. postanowienia NSA z dnia 11 marca 2005 r., I OZ 45/05 oraz z dnia 7 czerwca 2008 r., I OZ 382/08), z tym że zawieszenie postępowania powinno być uzasadnione ze względów celowości, sprawiedliwości, jak również ekonomiki procesowej, przy czym celowość zawieszenia powinna być analizowana z punktu widzenia wystąpienia w przyszłości ewentualnej konieczności uruchomienia nadzwyczajnych środków wzruszania rozstrzygnięć ostatecznych np. przesłanek do wznowienia postępowania administracyjnego lub stwierdzenia nieważności decyzji (por. wyrok NSA z dnia 13 czerwca 2008 r., I FZ 221/08).
Sąd uznał że rozstrzygnięcie TSUE w sprawie C-434/15, z podanych wyżej względów, będzie miało istotne znaczenie dla oceny spornego, przedstawionego na wstępie, zagadnienia występującego w niniejszej sprawie i z punktu widzenia celowości, sprawiedliwości, oraz ekonomiki procesowej celowe jest zawieszenie niniejszego postępowania.
Wobec powyższego, na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. orzeczono jak postanowieniu.