Uzasadnienie
P.T. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. skargę na decyzję Wojewody z dnia [...] września 2017 r., nr [...] w przedmiocie zobowiązania do zwrotu stypendium w okresie odbywania stażu za okres od [...].07.2014 r. do [...].12.2014 r. w wysokości 5.020,30 zł.
Wraz ze skargą P.T. złożył wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Uzasadniając wniosek skarżący podniósł, że nie jest już osobą aktywną zawodowo, utrzymuje się ze świadczenia emerytalnego wypłacanego przez ZUS. Podkreślił, że wysokość kwoty, którą ma zwrócić jest znaczna i wpłynie w istotny sposób na pogorszenie sytuacji finansowej skarżącego, co wobec konieczności ponoszenia wydatków na leczenie skutkować może wyrządzeniem znacznej szkody.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Wniosek zasługuje na uwzględnienie.
Stosownie do treści art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm. - dalej jako "p.p.s.a.") po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Wymieniony w powyższym przepisie katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonego rozstrzygnięcia jest zamknięty. Ustawodawca szczegółowo i rygorystycznie wyznaczył sądowi orzekającemu w przedmiocie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji przesłanki orzeczenia zgodnego z roszczeniem wnioskującego, uzależniając tę możliwość od wykazania istnienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
O wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji sąd administracyjny może orzec tylko, gdy stwierdzi, że wykonanie tej decyzji rodzi niebezpieczeństwo spowodowania szkody (majątkowej, a także niemajątkowej), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Będzie to miało miejsce w takich wypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, a który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony jakimś innym przedmiotem, a jego wartość pieniężna nie przedstawiałaby znaczenia dla skarżącego lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo poniesienia straty na życiu i zdrowiu (zob. np. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 grudnia 2004 r., sygn. akt GZ 138/2004.).
Oznacza to, że Sąd w pierwszej kolejności obowiązany jest ustalić, czy to właśnie wykonanie zaskarżonej decyzji mogłoby spowodować takie zmiany w rzeczywistości, które mieściłyby się w tych dwóch wskazanych przez ustawodawcę kategoriach pojęciowych, przy czym tego rodzaju ustalenia Sąd powinien dokonać także w oparciu o argumenty przywołane przez stronę w skierowanym do Sądu wniosku o wstrzymanie. W związku z powyższym należy stwierdzić, że skarżący winien tak określić ewentualną szkodę, by Sąd mógł stwierdzić w oparciu o konkretne dane, że jej wielkość może być znaczna, a skutki wykonania decyzji trudne do odwrócenia.
P.T., w uzasadnieniu wniosku wskazał, że wyegzekwowanie kwoty w wysokości 5.020,30 zł oznacza dla niego pogorszenie jego sytuacji finansowej, co wobec konieczności ponoszenia wydatków na leczenie skutkować może wyrządzeniem znacznej szkody. Podkreślił, że znajduje się w trudnej sytuacji finansowej i utrzymuje się ze świadczenia emerytalnego wypłacanego przez ZUS. Podkreślił, że wysokość kwoty, którą ma zwrócić jest znaczna i wpłynie w istotny sposób na pogorszenie sytuacji finansowej skarżącego.
W ocenie Sądu, skarżący uprawdopodobnił, że wykonanie zaskarżonej decyzji może spowodować wystąpienie jednej z przesłanek dopuszczalności wstrzymania wykonania.
Nie ulega wątpliwości, że 5.020,30 zł to znaczna kwota pieniędzy. Biorąc pod uwagę argumentację skarżącego, jego podeszły wiek, jak i lekturę akt administracyjnych, w szczególności informację, że skarżącemu przyznane zostało prawo do renty z tytułu całkowitej niezdolności do pracy od 1 grudnia 2013 r. na stałe, nie budzi wątpliwości, że zwrot takiej kwoty przekracza możliwości finansowe skarżącego. Okoliczność ta wskazuje na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody jako jednej z przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.
Jednocześnie należy zauważyć, że rozstrzygając o wstrzymaniu wykonania aktu Sąd nie bada merytorycznej zasadności skargi - nie bada legalności zaskarżonego aktu. Kieruje się jedynie przesłankami z art. 61 § 3 p.p.s.a. w kontekście podniesionej przez skarżącego argumentacji i okoliczności sprawy.
W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.