Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp.z 14 lutego 2018 r., sygn. akt II SA/Go 1155/17

Uzasadnienie

Uchwałą z 28 czerwca 2006 r., nr XXX/225/06, Rada Gminy na podstawie art. 19 ustawy z dnia 7 czerwca 2001 r. o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków (Dz. U. nr 72, poz. 747, dalej: u.z.z.w.) uchwaliła regulamin dostarczania wody i odprowadzania ścieków na obszarze Gminy (określany dalej jako "Uchwała"). Akt ten został opublikowany w Dzienniku Urzędowym województwa z 2006 r., nr 59, poz. 1308 ze zm.

Pismem z [...] listopada 2017 r. sygn. akt [...] Prokurator Rejonowy wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim skargę na powyższą uchwałę.

Prokurator zarzucił:

1. – istotne naruszenie prawa materialnego art. 1 ustawy o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków, poprzez wskazanie w §1 zaskarżonej uchwały, że regulamin określa zasady zbiorowego zaopatrzenia w wodę i zbiorowego odprowadzania ścieków, realizowanego na terenie gminy, w tym prawa i obowiązki przedsiębiorstwa wodno-kanalizacyjnego, zwanego "Zakładem" oraz odbiorców usług,
2. – istotne naruszenie prawa materialnego §135, §137, §143 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 20.06.2002 roku w sprawie Zasad techniki prawodawczej w zw. z art. 2 ustawy o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków, poprzez powtórzenie §2 definicji pojęć, zawartych w ustawie o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków, zmodyfikowanie pojęć, zawartych w ustawie o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków,
3. – istotne naruszenie prawa materialnego art. 6 ust. 4 ustawy o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków, poprzez wskazanie w §7 ust. 1 i 2 zaskarżonej uchwały, że Zakład zawiera umowę na wniosek przyszłego odbiorcy, po spełnieniu przez niego warunków technicznych przyłączenia oraz okazaniu tytułu prawnego do nieruchomości oraz, że umowa może być zawarta z osobą, która korzysta z nieruchomości o nieuregulowanym stanie prawnym, po uprawdopodobnieniu faktu korzystania z przyłączonej nieruchomości,
4. – istotne naruszenie prawa materialnego art. 6 ust. 1 i 3 ustawy o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków, poprzez wskazanie w § 9 ust. 1,2,3 zaskarżonej uchwały, że umowa jest zawierana na czas nieokreślony lub określony w formie pisemnej, zmiana umowy następuje poprzez zawarcie nowej umowy lub aneksu do umowy, formy pisemnej nie wymaga zmiana umowy, dotyczącą wprowadzenia nowej taryfy,
5. – istotne naruszenie prawa materialnego art. 6 ust. 1 i 3 ustawy o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków, poprzez wskazanie w §10 ust. 1,2,3,4,5 zaskarżonej uchwały, że umowa zawarta na czas nieokreślony może być rozwiązana przez każdą ze stron za uprzednim trzymiesięcznym okresem wypowiedzenia, dokonanym w każdym czasie, przez złożenie pisemnego oświadczenia woli w siedzibie Zakładu lub przesłania listem poleconym, umowa zawarta na czas określony może być rozwiązana przez każdą ze stron za uprzednim jednomiesięcznym okresem wypowiedzenia, dokonanym w każdym czasie przez złożenie pisemnego oświadczenia woli w siedzibie Zakładu lub przesłania listem poleconym, umowa może być rozwiązana w drodze porozumienia stron, Zakład może rozwiązać umowę bez zachowania terminu wypowiedzenia w przypadku naruszenia przez odbiorcę postanowień umowy, umowa wygasa w przypadku śmierci odbiorcy, będącego osobą fizyczną, upadłości osoby prawnej lub likwidacji Zakładu,
6. – istotne naruszenie prawa materialnego §135, §137, §143 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 20.06.2002 roku w sprawie Zasad techniki prawodawczej, poprzez powtórzenie i modyfikację w §12 zaskarżonej uchwały, przepisów zawartych w art.26 ust. 1 ustawy o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków, -istotne naruszenie prawa materialnego §135, §137, §143 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 20.06.2002 roku w sprawie Zasad techniki prawodawczej, poprzez powtórzenie i modyfikację w § 13 ust. 1, 6 i 7 w § 14 ust. 1 i 3 zaskarżonej uchwały, przepisów zawartych w art. 27 ust. 1,3,4,5 ustawy o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków,
7. – istotne naruszenie prawa materialnego §135, §137, §143 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 20.06.2002 roku w sprawie Zasad techniki prawodawczej poprzez powtórzenie i modyfikację w §15 ust. 1 zaskarżonej uchwały, przepisu zawartego w art. 27 ust. 6 ustawy o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków,
8. – istotne naruszenie prawa materialnego art. 15 ust. 4 ustawy o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków, poprzez wskazanie w §18 ust.3 zaskarżonej uchwały, że warunkiem przystąpienia do wykonania robót przyłączeniowych jest wcześniejsze uzgodnienie dokumentacji technicznej z Zakładem,
9. – istotne naruszenie prawa materialnego §135, §137, §143 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 20.06.2002 roku w sprawie Zasad techniki prawodawczej poprzez powtórzenie i modyfikację w §18 ust. 5 zaskarżonej uchwały, przepisu zawartego w art. 15 ust.2 ustawy o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków,
10. – istotne naruszenie prawa materialnego art. 19 ust. 2 pkt 4 ustawy o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków, poprzez wskazanie w §21 ust. 1,2,3 zaskarżonej uchwały, że Zakład wydaje warunki przyłączenia sieci kanalizacyjnej lub wodociągowej w terminie nie dłuższym niż 30 dni od złożenia kompletnego wniosku. W szczególnie uzasadnionych przypadkach termin ten może ulec przedłużeniu do 2 miesięcy. Warunki przyłączenia są ważne dwa łata od ich wydania. Warunkiem przystąpienia do wykonania robót przyłączeniowych jest wcześniejsze uzgodnienie dokumentacji technicznej z Zakładem,
11. – istotne naruszenie prawa materialnego §135, §137, §143 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 20.06.2002 roku w sprawie Zasad techniki prawodawczej poprzez powtórzenie i modyfikację w §28 ust. 1,2 zaskarżonej uchwały, przepisu zawartego w art.8 ust. 1, 2 ustawy o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków,
12. – istotne naruszenie prawa materialnego art. 22 pkt 2 ustawy o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków, poprzez wskazanie w §32 zaskarżonej uchwały, że zapewnienie dostawy wody na cele przeciwpożarowe następuje na podstawie umowy zawartej pomiędzy gminą a Zakładem.

Jednocześnie skarżący zakwestionował §3, §4 ust. 1 i 2, § 5, zaskarżonej uchwały.

Wobec powyższego Prokurator wniósł o stwierdzenie nieważności uchwały Rady Gminy z dnia 28 czerwca 2006 roku nr XXX/225/06 w sprawie regulaminu dostarczania wody i odprowadzania ścieków.

Odpowiadając na skargę Gmina oświadczyła, że nie wnosi zastrzeżeń co do zarzutów podnoszonych w skardze.

Na rozprawie 14 lutego 2018 r. Prokurator Okręgowy poparł stanowisko wyrażone w skardze.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Skargę w uchwałę Rady Gminy wniósł Prokurator Rejonowy. Legitymacja skargowa prokuratora wynika z art. 70 ustawy z dnia 28 stycznia 2016 r. o prokuraturze (Dz. U. z 2016 r., poz. 177), stanowiącego, że jeżeli uchwała organu samorządu terytorialnego jest niezgodna z prawem, prokurator - oprócz możliwości zwrócenia się o zmianę lub uchylenie wadliwej uchwały - może także wystąpić o stwierdzenie jej nieważności do sądu administracyjnego.

Sąd uznał, iż wszystkie zarzuty strony skarżącej były uzasadnione.

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2016 r., 1066 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Przepis art. 3 § 1 w zw. z § 2 pkt 5 i 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017r., poz. 1369 ze zm.) – "P.p.s.a." poddaje tak określonej kontroli administracji publicznej także orzekanie w sprawach skarg na akty prawa miejscowego oraz inne akty organów jednostek samorządu terytorialnego. Zakresu tej kontroli nie wyznaczają zarzuty, wnioski czy podstawa prawna skargi, ale sprawa administracyjna, w której akt został wydany (art. 134 § 1 P.p.s.a.), a sąd uwzględniając skargę na uchwałę lub akt, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6 P.p.s.a., stwierdza nieważność tej uchwały lub aktu w całości lub w części albo stwierdza, że zostały wydane z naruszeniem prawa, jeżeli przepis szczególny wyłącza stwierdzenie ich nieważności (art. 147 § 1 P.p.s.a.).

Z art. 91 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2017r., poz. 1875 ze zm., dalej: u.s.g.) wynika, iż uchwały organu gminy sprzeczne z prawem są nieważne. Podstawą stwierdzenia takiego faktu jest uznanie, że doszło do istotnego naruszenia prawa. Według bowiem art. 91 ust. 4 u.s.g. w przypadku nieistotnego naruszenia prawa organ nadzoru nie stwierdza nieważności uchwały ograniczając się do wskazania, iż uchwałę wydano z naruszeniem prawa. Do istotnych wad uchwały, skutkujących stwierdzenie jej nieważności, zalicza się naruszenie przepisów wyznaczających kompetencję organów samorządu do podejmowania uchwał, naruszenie podstawy prawnej podjętej uchwały, naruszenie przepisów prawa ustrojowego oraz prawa materialnego poprzez wadliwą ich interpretację oraz przepisów regulujących procedury podejmowania uchwał (por. Z. Kmieciak, M. Stahl, Akty nadzoru nad działalnością samorządu terytorialnego, Samorząd terytorialny 2001/1-2, s. 102). Wzorcem kontroli zgodności z prawem kontrolowanych przez sąd aktów są przepisy prawa powszechnie obowiązującego w brzmieniu obowiązującym w dacie wydawania zaskarżonej uchwały.

Zaskarżona do tutejszego Sądu uchwała w istocie posiada wady skutkujące koniecznością stwierdzenia jej nieważności w całości.

Podstawę materialnoprawną zaskarżonej uchwały stanowił przepis art. 19 u.z.z.w. Zgodnie z art. 19 ust. 1 ustawy "rada gminy, po dokonaniu analizy projektów regulaminów dostarczania wody i odprowadzania ścieków opracowanych przez przedsiębiorstwa wodociągowo-kanalizacyjne, uchwala regulamin dostarczania wody i odprowadzania ścieków (...). Regulamin jest aktem prawa miejscowego". Ust. 2 tego artykułu określa elementy treści Regulaminu, wskazując, że powinien on określać prawa i obowiązki przedsiębiorstwa wodociągowo-kanalizacyjnego oraz odbiorców usług, w tym: 1) minimalny poziom usług świadczonych przez przedsiębiorstwo wodociągowo-kanalizacyjne w zakresie dostarczania wody i odprowadzania ścieków;

1. 2) szczegółowe warunki i tryb zawierania umów z odbiorcami usług;
2. 3) sposób rozliczeń w oparciu o ceny i stawki opłat ustalone w taryfach;
3. 4) warunki przyłączania do sieci, 5) techniczne warunki określające możliwości dostępu do usług wodociągowo-kanalizacyjnych;
4. 6) sposób dokonywania odbioru przez przedsiębiorstwo wodociągowo-kanalizacyjne wykonanego przyłącza;
5. 7) sposób postępowania w przypadku niedotrzymania ciągłości usług i odpowiednich parametrów dostarczanej wody i wprowadzanych do sieci kanalizacyjnej ścieków;
6. 8) standardy obsługi odbiorców usług, a w szczególności sposoby załatwiania reklamacji oraz wymiany informacji dotyczących w szczególności zakłóceń w dostawie wody i odprowadzaniu ścieków;
7. 9) warunki dostarczania wody na cele przeciwpożarowe.

Cytowany przepis stanowi delegację ustawową dla wydania aktu prawa miejscowego i ściśle określa zakres spraw, które mogą stać się przedmiotem unormowania uchwały rady gminy. Regulamin dostarczania wody i odprowadzania ścieków nie może wykraczać poza materię przewidzianą w art. 19 ust. 2 ustawy. Regulacja ta ma charakter wyczerpujący. Wskazując zakres zagadnień, które mogą być objęte regulaminem, ustawodawca w skonstruowaniu delegacji ustawowej posłużył się sformułowaniem "regulamin określa", co oznacza, że treść tego regulaminu musi bezwzględnie odpowiadać zakresowi delegacji ustawowej. Przyjęta enumeracja pozytywna kwestii przekazanych do określenia regulaminem sprzeciwia się umieszczaniu zapisów, których przedmiot wykracza poza katalog spraw poddanych kompetencji prawodawczej rady gminy.

Tym samym odstępstwa od katalogu sformułowanego w tym przepisie przesądzają o naruszeniu przepisu upoważniającego, jak i konstytucyjnej zasady praworządności w zakresie legalności aktu prawa miejscowego, co stanowi istotne naruszenie prawa, którego skutkiem jest stwierdzenie jego nieważności w całości bądź w części.

Przykładem ww. odstępstwa jest §1, § 4 ust. 1 i 2, § 5 zaskarżonej uchwały, które zawierają unormowania zastrzeżone dla ustawy czy §3 wprowadzający regulacje niemające podstaw prawnych.

Zgodnie z § 7 ust. 1 i 2 zaskarżonej uchwały Zakład zawiera umowę na wniosek przyszłego odbiorcy, po spełnieniu przez niego warunków technicznych przyłączenia oraz okazaniu tytułu prawnego do nieruchomości oraz, że umowa może być zawarta z osobą, która korzysta z nieruchomości o nieuregulowanym stanie prawnym, po uprawdopodobnieniu faktu korzystania z przyłączonej nieruchomości. Jednocześnie w § 9 ust. 1, 2, 3 zawiera zapis, że umowa jest zawierana na czas nieokreślony lub określony w formie pisemnej, zmiana umowy następuje poprzez zawarcie nowej umowy lub aneksu do umowy, formy pisemnej nie wymaga zmiana umowy, dotyczącą wprowadzenia nowej taryfy.

Z kolei § 10 ust. 1, 2, 3, 4, 5 zaskarżonej uchwały stanowi, że umowa zawarta na czas nieokreślony może być rozwiązana przez każdą ze stron za uprzednim trzymiesięcznym okresem wypowiedzenia, dokonanym w każdym czasie, przez złożenie pisemnego oświadczenia woli w siedzibie Zakładu lub przesłania listem poleconym, umowa zawarta na czas określony może być rozwiązana przez każdą ze stron za uprzednim jednomiesięcznym okresem wypowiedzenia, dokonanym w każdym czasie przez złożenie pisemnego oświadczenia woli w siedzibie Zakładu lub przesłania listem poleconym, umowa może być rozwiązana w drodze porozumienia stron, Zakład może rozwiązać umowę bez zachowania terminu wypowiedzenia w przypadku naruszenia przez odbiorcę postanowień umowy, umowa wygasa w przypadku śmierci odbiorcy, będącego osobą fizyczną, upadłości osoby prawnej lub likwidacji Zakładu.

Tymczasem, zgodnie z treścią art. 6 ust. 1 u.z.z.w., dostarczanie wody lub odprowadzanie ścieków odbywa się na podstawie pisemnej umowy o zaopatrzenie w wodę lub odprowadzanie ścieków zawartej między przedsiębiorstwem wodociągowo-kanalizacyjnym a odbiorcą usług. Przedsiębiorstwo wodociągowo-kanalizacyjne jest obowiązane do zawarcia umowy o zaopatrzenie w wodę lub odprowadzanie ścieków z osobą, której nieruchomość została przyłączona do sieci i która wystąpiła z pisemnym wnioskiem o zawarcie umowy (art. 6 ust. 2). Ponadto umowa, zawiera w szczególności postanowienia dotyczące: ilości i jakości świadczonych usług wodociągowych lub kanalizacyjnych oraz warunków ich świadczenia, sposobu i terminów wzajemnych rozliczeń, praw i obowiązków stron umowy, warunków usuwania awarii przyłączy wodociągowych lub przyłączy kanalizacyjnych będących w posiadaniu odbiorcy usług, procedur i warunków kontroli urządzeń wodociągowych i urządzeń kanalizacyjnych, ustaleń zawartych w zezwoleniu, o których mowa w art. 18, okresu obowiązywania umowy oraz odpowiedzialności stron za niedotrzymanie warunków umowy, w tym warunków wypowiedzenia (art. 6 ust. 3).

Umowa o zaopatrzenie w wodę lub odprowadzanie ścieków, może być zawarta z osobą, która posiada tytuł prawny do korzystania z nieruchomości, do której ma być dostarczana woda lub z której mają być odprowadzane ścieki, albo z osobą, która korzysta z nieruchomości o nieuregulowanym stanie prawnym (art. 6 ust. 4). Nie ulega zatem wątpliwości, że u.z.z.w. nie wprowadza żadnego różnicowania ani też dodatkowych warunków, od których zawarcie umowy jest uzależnione. Rację ma zatem strona skarżąca, iż w sposób istotny Rada Gminy naruszyła ww. przepisy u.z.z.w. wprowadzając nieprzewidziane przez u.z.z.w. utrudnienia przy zawieraniu umowy o dostarczenie wody lub odprowadzanie ścieków, poprzez ustanowienie obowiązku udokumentowania pewnych faktów, których wykazania u.z.z.w. nie wymaga i które nie są uzasadnione w świetle jej przepisów, a także ograniczając możliwość zawarcia umowy przez osobę, która korzysta z nieruchomości o nieuregulowanym stanie prawnym i uzależnienie jej od decyzji przedsiębiorstwa wodociągowo-kanalizacyjnego.

Sąd podziela również stanowisko skarżącego, iż § 18 ust. 3 regulaminu narusza art. 15 ust. 4 u.z.z.w. poprzez wprowadzenie zapisu, że warunkiem przystąpienia do wykonania robót przyłączeniowych jest wcześniejsze uzgodnienie dokumentacji technicznej z Zakładem Należy bowiem wskazać, że w świetle treści art. 15 ust. 4 u.z.z.w. przedsiębiorstwo wodociągowo-kanalizacyjne jest obowiązane przyłączyć do sieci nieruchomość osoby ubiegającej się o przyłączenie nieruchomości do sieci, jeżeli są spełnione warunki przyłączenia określone w regulaminie, o którym mowa w art. 19, oraz istnieją techniczne możliwości świadczenia usług. Ustawodawca nie wprowadził jakichkolwiek innych obowiązków obarczających podmiot ubiegający się o przyłączenie do sieci wodociągowej czy też kanalizacyjnej.

Trafne były również zastrzeżenia Prokuratora odnoszące się do § 21 ust. 1-3 zaskarżonej uchwały, który stanowi, iż Zakład wydaje warunki przyłączenia do sieci wodociągowej i kanalizacyjnej. Podkreślić trzeba, iż ustawodawca, formułując określoną delegację do wydania aktu wykonawczego, przekazuje upoważnienie do uregulowania wyłącznie kwestii nie objętych dotąd żadną normą o charakterze powszechnie obowiązującym w celu ukształtowania stanu prawnego uwzględniającego m.in. specyfikę, możliwości i potrzeby środowiska, do którego właściwy akt wykonawczy jest skierowany. W oparciu o powyższe subdelegacja kompetencji Rady Gminy na Zakład nie znajduje oparcia w przepisach prawa. Norma art. 19 ust. 2 pkt 4 u.z.z.w. nakazuje, by to rada gminy samodzielnie określiła warunki przyłączenia do sieci.

Za naruszenie delegacji ustawowej skład orzekający uznaje także postanowienie § 45 regulaminu, zgodnie z którym zapewnienie dostawy wody na cele przeciwpożarowe następuje na podstawie umowy zawartej pomiędzy gminą a Zakładem. Zgodnie zaś z art. 22 pkt 2 u.z.z.w. "przedsiębiorstwo wodociągowo-kanalizacyjne obciąża gminę za wodę wykorzystaną na cele przeciwpożarowe na podstawie cen i stawek opłat ustalonych w taryfie.

Podkreślić należy, iż nieuprawnione jest traktowanie rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 20 czerwca 2002 r. w sprawie "Zasad techniki prawodawczej" jako wzorca przy badaniu legalności aktu prawa miejscowego. Nie jest to bowiem akt normatywny, ale zbiór dyrektyw skierowanych do prawodawców. Zasady określone w tym rozporządzeniu tylko wyjątkowo mogą być przydatne do oceny legalności aktów prawa miejscowego. Nie służą one natomiast do oceny ich ważności z uwagi na podstawę upoważnienia do ich wydania (por. wyrok NSA z dnia 5 maja 2011 r., sygn. akt I OSK 1059/10). Powoływanie się na te zasady może mieć miejsce jedynie wtedy, kiedy zakres powtórzeń przepisów ustaw, w tym definicji ustawowych, będzie rozległy albo kiedy postanowienia aktu prawa miejscowego będą powodowały zmianę postanowień ustaw (por. T. Bąkowski, Sądowa kontrola legislacji administracyjnej pod względem zgodności z zasadami techniki prawodawczej.

Legislacja administracyjna. Teoria. Orzecznictwo. Praktyka", pod red. M. Stahl, Z. Łuniewskiej, Warszawa 2012, s. 37-46; G. Wierczyński "Konsekwencje nieprzestrzegania zasad techniki prawodawczej", w: T. Bąkowski, P. Uziębło, G. Wierczyński "Zarys legislacji administracyjnej. Uwarunkowania i zasady prawotwórczej działalności administracji publicznej", pod red. T. Bąkowskiego, Gdańsk 2011, s. 86-87). W wyroku z dnia 15 czerwca 2012 r. w sprawie II CSK 436/11 (LEX nr 1232234) Sąd Najwyższy wyraził pogląd, że naruszenie wspomnianych zasad nie wywołuje z mocy prawa żadnych ujemnych skutków. W aktualnym w orzecznictwie sądów administracyjnych dopuszcza się możliwość powtórzenia w akcie prawa miejscowego zapisów ustawowych, o ile takie powtórzenie ma charakter dosłowny (por. wyrok WSA w Poznaniu z 22 kwietnia 2015r., sygn. akt IV SA/Po 1284/14) i uzasadnione to jest względami zapewnienia komunikatywności tekstu prawnego, stanowiąc określenie materii, która jest regulowana aktem prawa miejscowego. Z taką jednak sytuacją nie mieliśmy do czynienia w przypadku kontrolowanej uchwały (zaskarżony § 2, § 12, § 13 ust. 1, 6 i 7, § 14 ust. 1 i 3, § 15 ust. 1, § 18 ust. 5, § 28 ust. 1 i 2).

Z powyższych względów Sąd, na podstawie art. 147 § 1 P.p.s.a. stwierdził nieważność zaskarżonej uchwały.