Uzasadnienie
H.W. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] stycznia 2011 r., nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia należności z tytułu wypłaconych zaliczek alimentacyjnych.
Na skutek złożonego przez skarżącego wniosku o przyznanie prawa pomocy, postanowieniem z dnia 22 marca 2011 r. referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. odmówił przyznania skarżącemu prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych i jednocześnie ustanowił na jego rzecz radcę prawnego. Rada Okręgowa Izby Radców Prawnych jako pełnomocnika skarżącego wskazała radcę prawnego S.L..
Wyrokiem z dnia 28 kwietnia 2011 r. (sygn. akt II SA/Go 124/11) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. oddalił skargę H.W. na powołaną we wstępie decyzję z dnia [...] stycznia 2011 r. i przyznał ww. pełnomocnikowi wynagrodzenie tytułem pomocy prawnej udzielonej skarżącemu z urzędu w postępowaniu przed sądem I instancji.
Następnie wyznaczony radca prawny sporządził i wniósł w imieniu skarżącego skargę kasacyjną od wskazanego wyżej wyroku, w której zawarł wniosek o przyznanie kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu, oświadczając, iż koszty te nie zostały uiszczone w całości ani w części. Wyrokiem z dnia 11 stycznia 2012 r., sygn. akt
I OSK 1326/11, Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną, wskazując w uzasadnieniu, iż do rozpoznania wniosku o przyznanie wynagrodzenia z tytułu udzielonej z urzędu pomocy prawnej właściwy jest Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Wskazać należy, iż w świetle art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 270), wyznaczony w ramach przyznanego stronie prawa pomocy radca prawny otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności radców prawnych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Aktem prawnym regulującym wysokość opłat za czynności radców prawnych jest rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.), zwanego dalej "rozporządzeniem".
Zgodnie z § 15 ww. rozporządzenia, koszty nieopłaconej pomocy prawnej ponoszone przez Skarb Państwa obejmują: 1) opłatę w wysokości nie wyższej niż 150 % stawek minimalnych, o których mowa w rozdziałach 3 i 4, oraz 2) niezbędne, udokumentowane wydatki radcy prawnego. Zasądzając opłatę za czynności radcy prawnego z tytułu zastępstwa prawnego, Sąd bierze pod uwagę niezbędny nakład pracy pełnomocnika, a także charakter sprawy i wkład jego pracy w przyczynienie się do jej wyjaśnienia i rozstrzygnięcia. W sprawach, w których strona korzysta z pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu, przedmiotową opłatę sąd podwyższa ponadto o stawkę podatku od towarów i usług przewidzianą dla tego rodzaju czynności w przepisach o podatku od towarów i usług, obowiązującą w dniu orzekania o tych opłatach (§ 2 ust. 1 i 3 rozporządzenia).
W warunkach niniejszej sprawy, wyznaczony radca prawny sporządził i wniósł w dniu 17 czerwca 2011 r. skargę kasacyjną od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. z dnia 28 kwietnia 2011 r. Zgodnie ze znajdującą się w aktach sądowych kopią protokołu rozprawy przed Naczelnym Sądem Administracyjnym (k. 83 akt sprawy) radca prawny S.L. nie brał udziału w rozprawie przed tym Sądem.
Mając na uwadze powyższe stwierdzić należy, iż w warunkach niniejszej sprawy zasadne jest przyznanie wyznaczonemu radcy prawnemu, w świetle § 14 ust. 2 pkt 2 lit. b) powołanego wyżej rozporządzenia, wynagrodzenie za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej w kwocie wynosi 120 zł (50% stawki minimalnej określonej w § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c rozporządzenia), która powinna być powiększona o należny podatek VAT.
Z tych względów, działając na podstawie art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.