Uzasadnienie
K.M., działając przez profesjonalnego pełnomocnika, wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. skargę na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] grudnia 2016r. nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego z dnia [...] września 2016 r. nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej w wysokości 36.000 zł za urządzanie gier na automatach poza kasynem gry.
W skardze zawarty został wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Uzasadniając wniosek pełnomocnik podniósł, iż obecnie toczy się wobec skarżącego kilkadziesiąt postępowań w sprawach o wymierzenie kary pieniężnej. W sumie K.M. wniósł już 100 skarg w tym przedmiocie, organy celne prowadzą kilkadziesiąt innych postępowań, nadto wszczęto wobec skarżącego postępowania egzekucyjne obejmujące kwotę 264.000 zł. Okoliczności te wpłyną negatywnie na kondycję prowadzonej przez niego działalności gospodarczej, grożą utratą płynności finansowej, niemożnością dalszego prowadzenia działalności i w efekcie upadłością i utratą przez skarżącego jego jedynego źródła utrzymania. Wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje zatem po stronie skarżącego znaczną szkodę. W przedmiotowej sprawie niewątpliwie wystąpią skutki trudne do odwrócenia, które spowodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków.
Nałożony na skarżącego obowiązek ma charakter świadczenia pieniężnego, przy czym skutki zapłaty należności pieniężnej są z reguły odwracalne, jednak nie można ich rozpatrywać w oderwaniu od wysokości należności. W obliczu nakładania na skarżącego kolejnych kar przez organy celne realizacja zaskarżonej decyzji rażąco krzywdzi interes skarżącego. Nawet późniejsze uwzględnienie skargi bez uprzedniego wstrzymania wykonania decyzji spowoduje, że nie będzie można naprawić zaistniałej szkody ani cofnąć jej skutków.
Postanowieniem z dnia [...] lutego 2017 r. nr [...] Dyrektor Izby Celnej odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
W myśl art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm., dalej w skrócie p.p.s.a.) sąd może wstrzymać wykonanie aktu lub czynności w całości lub w części, gdy grożąca szkoda, o jakiej mowa w tym przepisie jest tego rodzaju, że nie będzie mogła zostać wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowanie ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego (postanowienie NSA w Warszawie z dnia 20 grudnia 2004 r., sygn. akt GZ 138/04, orzeczenia.nsa.gov.pl).
Z kolei trudne do odwrócenia skutki, o których mowa w tymże przepisie, to takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków.
Zgodnie z ugruntowanym stanowiskiem Naczelnego Sądu Administracyjnego podstawową przesłanką wstrzymania wykonania decyzji, stosownie do treści art. 61 § 3 p.p.s.a., jest wykazanie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Oznacza to, że chodzi o taką szkodę (majątkową i niemajątkową), która nie będzie mogła zostać wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Żądając wstrzymania wykonania decyzji, strona skarżąca ma zatem obowiązek wykazać istnienie konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie aktu lub czynności jest zasadne, z uwagi na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (postanowienie NSA z dnia 14 listopada 2006 r., II FZ 585/06). Nie jest zatem wystarczający ogólny wywód strony skarżącej, w tym jej subiektywna ocena własnej sytuacji finansowej.
Jej twierdzenia powinny bowiem wyjaśniać, na czym polega niebezpieczeństwo powstania kwalifikowanych skutków, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., a także znajdować potwierdzenie w dokumentach źródłowych dotyczących jej sytuacji finansowej oraz majątkowej. Obowiązkiem strony, która wnosi o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu, jest przedstawienie sądowi tez, twierdzeń oraz dokumentów, które uprawdopodobnią zasadność uwzględnienia wniosku. Wnioskodawca powinien zatem uprawdopodobnić, że w sytuacji faktycznej, w jakiej się znajduje, wykonanie decyzji powodować będzie znaczną szkodę bądź trudne do odwrócenia skutki (postanowienie NSA z dnia 4 października 2010 r., sygn. akt II FZ 460/10). Brak wskazania we wniosku tych przyczyn uniemożliwia sądowi jego merytoryczną ocenę (postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 maja 2004 r., sygn. akt FZ 65/04).
W rozpatrywanej sprawie skarżący nie wykazał konkretnych okoliczności, z których wynikałoby, że wykonanie zaskarżonej decyzji może spowodować dla niego istotną szkodę lub trudne do odwrócenia skutki. Do wykazania realnej możliwości ziszczenia się przesłanek, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., nie jest wystarczający sam przedstawiony we wniosku wywód strony. Strona powinna poprzeć, a w niniejszej sprawie tego nie uczyniła, swoje twierdzenia dokumentami źródłowymi, zwłaszcza dotyczącymi jej sytuacji finansowej oraz majątkowej (por. postanowienie NSA z dnia 30 listopada 2004 r., sygn. akt GZ 120/04).
Skarżący w sposób ogólny stwierdził, że wykonanie zaskarżonej decyzji narazi go na trudną do odwrócenia szkodę i doprowadzi do nieodwracalnych skutków w postaci konieczności zaprzestania działalności gospodarczej. Wprawdzie podniósł, że względem niego prowadzone są już liczne postępowania, jednakże nie przedstawił żadnych dokumentów, które potwierdziłyby lub uprawdopodobniły możliwość wystąpienia w jego majątku opisanej powyżej szkody.
Zarówno liczba wszczętych wobec skarżącego postępowań, jak i łączna kwota kosztów związanych uiszczeniem orzeczonych jak dotąd kar pieniężnych, nie uzasadnia wstrzymania wykonania decyzji. Skarżący w żaden sposób nie uprawdopodobnił, jaką szkodę lub jakie konkretnie trudne do odwrócenia skutki może spowodować wyegzekwowanie nałożonej na niego łącznie kwoty kar pieniężnych. Nie wiadomo czy istnienie wskazanego zobowiązania może spowodować niewypłacalność i konieczność likwidacji prowadzonej przez niego działalności gospodarczej. Poza wspomnianą argumentacją zawartą we wniosku, nie przedstawił żadnych dowodów, które pozwoliłyby rzetelnie ocenić jego rzeczywistą aktualną sytuację finansową, np. wyciągów z rachunków bankowych, które pozwoliłby ustalić jego bieżącą sytuację finansową, dać wyobrażenie o możliwościach realizacji bieżących zobowiązań finansowych i prowadzenia działalności gospodarczej.
Weryfikacja tego, czy wykonanie decyzji odbędzie się z uszczerbkiem dla majątku skarżącego, prowadząc do powstania znacznej szkody bądź powodując trudne do odwrócenia skutki, musi się odbywać z uwzględnieniem szczegółowych informacji o jego rzeczywistej (aktualnej) sytuacji finansowej, np. poprzez podanie wysokości środków pieniężnych zgromadzonych na rachunkach bankowych, kwotach posiadanych ewentualnych wierzytelności, itp. Tymczasem skarżący wnosząc o zastosowanie ochrony tymczasowej w postępowaniu sądowoadministracyjnym nie przedstawił dokumentów obrazujących jego aktualną kondycję finansową, co uniemożliwia ocenę, czy wykonanie zaskarżonej decyzji – nawet w kontekście wysokości potencjalnie grożących skarżącemu innych kar pieniężnych – może prowadzić do wyrządzenia muznacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Reasumując, skoro skarżący nie uprawdopodobnił niebezpieczeństwa wystąpienia znacznej szkody, to nie można przyjąć twierdzenia, że wykonanie decyzji spowoduje taką szkodę.
W związku z powyższym Sąd uznał, że na podstawie zawartych we wniosku twierdzeń brak jest podstaw do przyjęcia, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, to jest czy w sprawie istotnie zaistniały przesłanki z art. 61 § 3 p.p.s.a., przemawiające za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji. Ponadto akcentowana przez skarżącego kwestia ewentualnej wadliwości zaskarżonej decyzji będzie przedmiotem merytorycznego rozpoznania sprawy i nie może stanowić przesłanki wstrzymania jej wykonania. W niniejszym postępowaniu wpadkowym kwestia ta nie mogła stanowić przedmiotu kontroli sądowej.
W świetle powyższych okoliczności, na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. orzeczono jak na wstępie.