Uzasadnienie
Pismem z dnia [...] października 2012 r. (sygn. akt. II SA/Go 976/12), uzupełnionym następnie pismem z dnia [...] grudnia 2012 r. C.G. wniósł skargę:
- 1) na pismo z dnia [...] listopada 2011r. nr [...] wydane z upoważnienia Starosty przez Dyrektora Powiatowego Urzędu Pracy w przedmiocie odmowy zwrotu kosztów dojazdu do miejsca pracy. Skarga ta została zarejestrowana pod sygn. akt II SA/Go 976/12;
- 2) na pismo z dnia [...] stycznia 2012 r., nr [...] wydane z upoważnienia Starosty przez Dyrektora Powiatowego Urzędu Pracy w przedmiocie odmowy zwrotu kosztów dojazdu do miejsca pracy. Skarga ta została zarejestrowana pod sygn. akt II SA/Go 15/13;
- 3) na pismo z dnia [...] lutego 2012 r., nr [...] wydane z upoważnienia Starosty przez Dyrektora Powiatowego Urzędu Pracy w przedmiocie odmowy zwrotu kosztów dojazdu do miejsca pracy. Skarga ta została zarejestrowana pod sygn. akt II SA/Go 16/13.
Pismem z dnia [...] stycznia 2013 r. C.G. wniósł również skargę na pismo Dyrektora Powiatowego Urzędu Pracy z dnia [...] stycznia 2011r., nr [...], wskazując, że jest to pierwsza decyzja skracająca okres refundacji i jest ona następstwem następujących po sobie decyzji wydanych przez PUP.
Wobec powyższego Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia 4 lutego 2013 r., wydanym w sprawie o sygn. akt II SA/Go 976/12, na podstawie art. 57 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), z ww. sprawy wyłączono skargę C.G. na pismo wydane z upoważnienia Starosty przez Dyrektora Powiatowego Urzędu Pracy z dnia [...] stycznia 2011r., nr [...] i zarejestrowano pod nową sygn. akt II SA/Go 131/13.
W odpowiedzi na skargę Dyrektor Powiatowego Urzędu Pracy wniósł o odrzucenie skargi, ewentualnie o jej oddalenie i obciążenie strony skarżącej kosztami postępowania.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skargę należało odrzucić.
Badanie merytorycznej zasadności skargi poprzedza analiza, czy sprawa będąca jej przedmiotem należy do właściwości sądu administracyjnego. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym zasadą jest, że kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Poddanie we wskazanym przepisie wykonywania administracji publicznej kontroli sądu administracyjnego nie oznacza jednak, że cała działalność administracji publicznej została taką kontrolą objęta. Ograniczenie jej zakresu wynika z treści art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.- dalej w skrócie p.p.s.a.), który enumeratywnie wylicza formy działania administracji publicznej podlegające kontroli przez sądy administracyjne.
W myśl art. 3 § 2 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na:
- 1) decyzje administracyjne;
- 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;
- 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie;
- 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa;
4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach;
akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej;
akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;
- 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego;
- 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a.
Pismo to nie ma charakteru władczego rozstrzygnięcia organu administracji publicznej. Zaskarżonym pismem z dnia [...] stycznia 2011r., nr [...] Starosta działający z upoważnienia Dyrektora Powiatowego Urzędu Pracy poinformował stronę, że w związku z ograniczonymi środkami Funduszu Pracy przyznawanymi na finansowanie programów na rzecz promocji zatrudnienia, łagodzenia skutków bezrobocia i aktywizacji zawodowej w 2011 r., z konieczności musi ulec zmianie okres refundacji kosztów dojazdu do miejsca pracy zarobkowej z 12 na okres 6 miesięcy w ciągu 24 miesięcy.
W pierwszej kolejności wykluczyć należy, iż w rozpatrywanej sprawie mamy do czynienia ze skargą na bezczynność lub przewlekłe poprowadzenie postępowania, o jakim mowa w art. 3 § 1 pkt 8 p.p.s.a., bowiem przedmiotem zaskarżenia jest konkretny akt organu. Wykluczyć także należy kwalifikację zaskarżonego aktu do jednej z czynności, o których mowa w pkt 4a - 7 wymienionego artykułu, bowiem nie jest to indywidualna interpretacja podatkowania, ani akt, czy to o charakterze prawa miejscowego czy też. nie mający takiego charakteru, bowiem jest on indywidualnie adresowany do skarżącego (nie ma zatem charakteru generalnego) i nie został wydany przez organ występujący tu jako organ samorządu terytorialnego, co dyskwalifikuje go jako akt prawa miejscowego. Jako zaś wydany przez organ występujący w charakterze terenowego organu administracji rządowej, nie zaś jednostki samorządu terytorialnego, co wyklucza zakwalifikowanie go jako innego aktu, o jakim mowa w art. 3 § 1 pkt 6 p.p.s.a. Niewątpliwie nie stanowi także aktu nadzoru o jakim mowa w treści art. 3 § 1 pkt 7 p.p.s.a.
Zaskarżone w niniejszej sprawie pismo, nie ma również charakteru decyzji, czy postanowienia administracyjnego wydanego w toku postępowania administracyjnego, egzekucyjnego czy zabezpieczającego, ani też innego aktu lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa.
Należy uznać, iż kodeks postępowania administracyjnego nie zawiera legalnej definicji decyzji administracyjnej czy postanowienia. Biorąc jednak pod uwagę iż w ww. kodeksie zawarte są przepisy określające pewne wymogi, jakie te akty prawne muszą spełniać oraz ukształtowaną doktrynę i ugruntowane orzecznictwo w omawianym zakresie, można taką definicję opracować.
Mając na względzie powyższe, za decyzję administracyjną można uznać tylko takie oświadczenie woli organu administracyjnego, które wywiera skutki prawne w sferze stosunku materialnoprawnego, bądź w sferze stosunku administracyjnego procesowego.
Skutki materialnoprawne zawierają się w kształtowaniu, zmianie lub wygaśnięciu stosunku administracyjnoprawnego, co z punktu widzenia strony (adresata decyzji) znajduje wyraz w przyznaniu jej uprawnienia lub nałożeniu obowiązków, bądź stwierdzenia istnienia określonego uprawnienia lub obowiązku. Ponadto nie ulega wątpliwości, że decyzja jak i postanowienie, wydawane są w postępowaniu toczącym się przed danym organem administracji publicznej w indywidualnej sprawie administracyjnej i stanowią jej rozstrzygnięcie.
Stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego wskazuje na odmowę nadania przymiotu decyzji lub postanowienia pismom zawierającym informację, opinię, stanowiska organów w sytuacji, gdy nie spełniają one wskazanych powyżej wymogów dotyczących tych rodzajów rozstrzygnięć organów administracyjnych. Przyjmuje się także, że pisma tego typu nie maja charakteru innych aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. (vide: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Komentarz, T. Woś (red.), Warszawa 2005, str. 273 i n.).
W świetle powyższego nie ma wątpliwości, iż skarga na przedmiotowe pismo Dyrektora Powiatowego Urzędu Pracy jest niedopuszczalna. Zaskarżone bowiem zostało pismo wyjaśniające (informujące), które nie było związane z żadnym toczącym się postępowaniem administracyjnym i nie dotyczy uzyskania przez stronę konkretnych uprawnień lub nałożenia konkretnych obowiązków. Właściwość rzeczowa sądów administracyjnych jest wprost określona przepisami prawa i nie pozostawia wątpliwości co do interpretacji zakresu tej właściwości.
Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.