Uzasadnienie
F.B. 18 grudnia 2006 r. wniósł skargę na decyzję Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych z dnia [...] grudnia 2006 r., nr [...], na podstawie której organ utrzymał w mocy własną decyzję z dnia [...] września 2006 r. nr odmawiającej uchylenia własnej decyzji z dnia [...] października 2004 r. odmawiającej przyznania F.B. uprawnień kombatanckich.
Zarządzeniem z dnia 18 stycznia 2007 r. F.B. został zobowiązany do uiszczenia wpisu od skargi w wysokości 200 zł. Wraz z zarządzeniem skarżący został pouczony o możliwości złożenia wniosku o przyznanie prawa pomocy. Zarządzenie wraz z pouczeniem zostało doręczone w dniu 24 stycznia 2007 r.
W odpowiedzi na wezwanie o uiszczenie wpisu od skargi F.B., pismem z dnia [...] stycznia 2007 r. stwierdził, iż nie stać go na uiszczenie wpisu ze względu na sytuację majątkową i w związku z czym "kończy sprawę". Wniósł o wydanie mu zdjęć i dokumentów znajdujących się w aktach.
Zarządzeniem z dnia 31 stycznia 2007 r. skarżący został wezwany do wskazania, czy powyższe pismo stanowi wniosek o prawo pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych czy też jest oświadczeniem o cofnięciu skargi. Wraz z wezwaniem doręczono F.B. formularz wniosku o prawo pomocy i pouczono skarżącego, iż jeżeli pismo jest wnioskiem o prawo pomocy, należy wypełnić załączony formularz. Zarządzeniem jednocześnie pouczono skarżącego, iż w razie niezłożenia wypełnionego formularza w terminie 7 dni od doręczenia wezwania, pismo z dnia 29 stycznia 2007 r. zostanie uznane za oświadczenie o cofnięciu skargi.
Wezwanie zostało skarżącemu doręczone w dniu 6 lutego 2007 r. Skarżący dotąd nie nadesłał wypełnionego formularza o udzielenie prawa pomocy.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Na wstępie należy stwierdzić, iż zdaniem Sądu skarżący pismem z dnia 29 stycznia 2007 r. cofnął skargę. Na powyższy wniosek wskazuje treść pisma, w którym skarżący oświadczył, iż "kończy sprawę" i domaga się zwrotu zdjęć i dokumentów znajdujących się w aktach administracyjnych. Nadto F.B. nie złożył wniosku o prawo pomocy na urzędowym formularzu, który zresztą został mu doręczony. Powyższe bezsprzecznie wskazuje na niechęć skarżącego do dalszego kontynuowania sprawy i na to, że rzeczywistą intencję związaną z wniesieniem pisma z dnia 29 stycznia 2007 r., było cofnięcie skargi.
Jednakże postępowanie nie może ulec umorzeniu ze względu na cofnięcie skargi (art. 161 §1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi: Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. - zwanej dalej p.p.s.a.). W sprawie natomiast należało na podstawie art. 220 §3 p.p.s.a skargę odrzucić. Zgodnie z tym przepisem skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania, od których pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlegają odrzuceniu przez sąd.
Otóż postępowanie sądowoadministracyjne może być prowadzone wyłącznie na podstawie skutecznie wniesionej skargi i tylko w sprawie skutecznie zainicjowanej może być wydane postanowienie o umorzeniu postępowania. Zgodnie bowiem z art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a., sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, gdy postępowanie stało się bezprzedmiotowe. Określenie "stało się" oznacza ujawnienie przyczyny, która w chwili wniesienia skargi nie istniała, a wystąpiła dopiero po wszczęciu postępowania. Nieskuteczne wniesienie skargi oznacza, że procesowe postępowanie sądowoadministracyjne jeszcze się nie rozpoczęło, a zatem nie można umorzyć postępowania, które nie istnieje (por. wyrok NSA z 16 września 2005 roku, sygn. akt FSK 2174/04).
Natomiast skarga wniesiona jest skutecznie wtedy, gdy spełnione zostaną wszystkie przesłanki procesowe wskazane w ustawie z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Zgodnie z tą ustawą bezwzględnymi przesłankami procesowymi warunkującymi skuteczność wniesienia skargi są przede wszystkim warunki formalne jakim powinna odpowiadać skarga. Taką bezwzględną przesłanką procesową zgodnie z art. 230 § 1 i § 2 w zw. z art. 220 § 1 i art. 212 p.p.s.a. jest także uiszczony wpis sądowy.
W związku z powyższym należy stwierdzić, że Sąd administracyjny może rozpatrzyć wniosek o cofnięcie skargi, dopiero po uiszczeniu wpisu przez skarżącego (por. postanowienie NSA z 10 czerwca 2487 roku, sygn. akt SA/Gd 537/87, OSP 2490/4/207 z glosą aprobującą; Tarno J.P. OSP 2490/4/207). Wskazuje na powyższe także treść art. 220 § 1 p.p.s.a., zgodnie z którym Sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata.
Tymczasem F.B. nie uiścił w terminie wpisu od skargi. Wezwanie do jego uiszczenia zostało skarżącemu doręczone 24 stycznia 2007 r. Zatem termin do jego uiszczenia upływał w dniu 1 lutego 2007 r. Do tego dnia (jak i do dnia wydania niniejszego postanowienia) skarżący nie uiścił wpisu, nie złożył także wniosku o prawo pomocy. W szczególności takim wnioskiem nie było pismo skarżącego z dnia 29 stycznia 2007 r., na co powyżej Sąd wskazał. Zatem termin do uiszczenia wpisu od skargi upłynął bezskutecznie.
Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 220 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r., Nr 153, poz. 1270 ze zm.), orzeczono jak w sentencji postanowienia.